I SA/Wr 910/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2016 r., I SA/Wr 910/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 910/16, odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi A sp. z o. o. z/s w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za luty 2010 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 września 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na to postanowienie pełnomocnik strony złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 września 2016 r. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. pełnomocnik wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie podlegało odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Należy wskazać stronie, że ustawodawca w powołanej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego. Trzeba zaznaczyć, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Rozpoznając sprzeciw strony sąd orzeka bowiem jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Niewątpliwie zatem sąd działa jako ostatnia instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenie zapadłe w wyniku rozpoznania sprzeciwu staje się zaś prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W konsekwencji należało uznać za niedopuszczalne zażalenie strony na postanowienie Sądu z dnia 7 listopada 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 września 2016 r. w przedmiocie prawa pomocy. W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji.