I SA/Wr 911/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2010 rok w całości i umorzenia postępowania w sprawie postanawia: odrzucić skargę. W dniu 1 października 2019 r. Gmina K., reprezentowana przez Wójta K., wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] r. nr [...], mocą której – po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. w Wa. - uchylono w całości decyzję Wójta Gminy K. z [...] r. (nr [...]) określającą ww. Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok i umorzono postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o odrzucenie skargi, bowiem strona skarżąca orzekała w niniejszej sprawie jako organ podatkowy I instancji. W piśmie z 21 listopada 2019 r. strona skarżąca, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 7 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2188/13 stwierdziła, że posiada legitymację do wniesienia skargi. Dodała, że istotą w sprawie jest nie tyle fakt orzekania przez Gminę w niniejszej sprawie, ale przede wszystkim okoliczność, że w wyniku zaskarżonego postępowania uszczuplona została należność publicznoprawna Gminy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącej Gminy, że posiada w niniejszej sprawie legitymację skargową. Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że postępowanie sądowoadministracyjne może być skutecznie zainicjowane tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Jest to podstawowy warunek, który musi być bezwzględnie spełniony, a zatem intencje podmiotu wnoszącego skargę nie mają znaczenia, jeżeli wymieniony warunek nie zachodzi. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: p.p.s.a), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W sytuacji gdy skargę wnosi podmiot, w stosunku do którego zachodzi brak legitymacji skargowej, skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie, Gmina K. nie jest uprawniona do zaskarżenia ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] r., gdyż w postępowaniu zakończonym tą decyzją, Wójt Gminy K. orzekał jako organ podatkowy I instancji. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie można mówić o interesie prawnym organu podatkowego pierwszej instancji do kwestionowania przed sądem administracyjnym orzeczeń organu odwoławczego. Organ powołany do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w ogóle nie jest podmiotem posiadającym własny interes prawny w prowadzonym przez siebie postępowaniu. Wykonywanie władztwa administracyjnego przez organ gminy następuje kosztem ograniczenia uprawnień samej gminy w sferze ochrony jej interesu prawnego (por. postanowienie NSA z 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 1648/07, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego (podatkowego) nie może być gmina, której organ wydał zaskarżoną decyzję w pierwszej instancji. Jej rola w postępowaniu kończy się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (por. wyrok NSA z 18 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1211/06). Zatem Gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie (por. wyrok NSA z 24 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1693/13). W takim przypadku zachodzi przesłanka, która skutkuje odrzuceniem skargi z powodu jej niedopuszczalności. Wskazać również należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08 (Dz. U. RP 2009/187/1456) orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał stwierdził, że art. 33 i art. 50 § 1 są zgodne z wymienionym przepisem konstytucyjnym również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. Odnosząc się natomiast do powołanego przez stronę skarżącą w piśmie z 21 listopada 2019 r. wyroku NSA z 7 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2188/13 stwierdzić należy, że wyrok ten dotyczy sprawy, w której przedmiotem skargi była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej), a zatem orzeczenie to nie ma przełożenia na okoliczności niniejszej sprawy, która była procedowana w trybie zwykłym. W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był do odrzucenia niniejszej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.