I SA/Wr 919/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. przy udziale R. J. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. uchyla zaskarżoną decyzję; Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] r. ([...]) ustalającej G. K. i R. J. podatek od nieruchomości za 2017 r., w kwocie 1.386,00 zł. Organ I instancji ustalił podatek za nieruchomość położoną w Z. przy ul. W[...] [...], oznaczoną geodezyjnie jako działka nr [...], o powierzchni 2.112,00 m2. Do podstawy opodatkowania przyjęto budynek mieszkalny (lub jego części), o powierzchni użytkowej 152,91 m2 (wysokość pow. 2,20 m), budynek mieszkalny (lub jego części), o powierzchni użytkowej 56,38 m2 (wysokość od 1,40 do 2,20 m), budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 75,13 m2 (wysokość pow. 2,20 m), budynki pozostałe, o powierzchni użytkowej 12,50 m2 (wysokość od 1,40 do 2,20 m) i grunty pozostałe, o powierzchni 2.112 m2. W odwołaniu od tej decyzji G. K. wskazała, że obciążono ją kwotą podatku za grunty, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym gdyż zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków posiada 1/4 działki, o powierzchni 2.112 m2, tj. 1.056 m2, a faktycznie posiada tylko 631 m2. Strona wyjaśniła, że Gmina w 2014 r., nie mając nakazu sądowego, zabrała jej 849 m2 gruntu. Wskazała, że 2015 r. wystąpiła do sądu o zniesienie współwłasności. Zauważyła, że nie została wyjaśniona sprawa egzekucyjna, tj. zabrania jej gruntu o powierzchni 849 m2. Strona zwróciła uwagę na zły stan zdrowia jej i męża oraz trudną sytuację finansową. Wskazała, że działka o powierzchni 424,5 m2 musi być zwrócona, ale Gmina nie chce się dostosować do wyroku sądu. Zarzuciła, że Gmina nie wyjaśniła sprawy dlaczego Strona ma tylko 631 m2 a sąsiad R. J. - 1.480 m2, dlatego domaga się zwrotu 849 m2 gruntu, który przysługuje jej z uwagi na to, że Gmina nie ma prawa do tego gruntu, gdyż Strona na tej nieruchomości mieszka już [...] lat, a od zdania gospodarstwa na Skarb Państwa minęło [...] lat i dlatego ten areał należy do niej a nie do Gminy Z. Areał 2.112 m2 czyli po 1.056 m2 figuruje w księdze wieczystej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzje organu I instancji wywodziło, że z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716, z późn. zm.; dalej jako "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Natomiast według art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Podatek od nieruchomości ustala się - co do zasady - na podstawie danych wykazanych przez podatnika w Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Kolegium wskazało, że z Zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] 2016 r., nr kancelaryjny [...], wynika, że G. K. i R. J. są współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], oznaczonej jako B (tereny mieszkaniowe). Z treści tego zawiadomienia wynika, że w ewidencji gruntów i budynków wprowadzono w dniu [...] 2016 r. zmianę wynikającą z modyfikacji budynków. W wyniku tej zmiany w kartotece budynków wpisano na działce nr [...]: pozostałe budynki niemieszkalne - budynek nie określony innym atrybutem FSB oraz budynki transportu i łączności - budynki garaży. W Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego z dnia 23 lutego 2016 r. Strona wykazała grunty pozostałe, o powierzchni 2.112,00 m2, budynki mieszkalne, o powierzchni użytkowej 90 m2, w tym 20 m2 (od 1,40 do 2,20 m) oraz 70 m2 (powyżej 2,20 m), a także pozostałe budynki, o powierzchni użytkowej 100,13 m2, w tym 12,5 m2 (od 1,40 do 2,20 m) oraz 75,13 m2 (powyżej 2,20 m). Natomiast R. J. wykazał w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego z dnia 3 lutego 2016 r. grunty pozostałe, o powierzchni 2.112,00 m2, budynki mieszkalne, o powierzchni użytkowej 119,29 m2, w tym 36,38 m2 (od 1,40 do 2,20 m) oraz 82,91 m2 (powyżej 2,20 m), zaznaczając, że są to powierzchnie zajmowane przez niego. Dalej kolegium wskazało, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Kolegium z woli ustawodawcy dane stanowiące treść urzędowej ewidencji gruntów i budynków (w tej sprawie spór dotyczy klasyfikacji gruntów) mają podstawowe znaczenie przy ustalaniu powierzchni i charakteru gruntu dla potrzeb wymiaru podatku, a organy podatkowe mają obowiązek uwzględniania tych danych, czyli nie mogą ich pomijać. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych o istotnych cechach gruntów i budynków będących m.in. przedmiotem opodatkowania. Stanowisko podkreślające decydujące znaczenie i wiążący charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla ustalenia lub określenia właściwej wysokości zobowiązania w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości prezentowane jest powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji opodatkował podatkiem od nieruchomości grunty pozostałe o powierzchni 2.112,00 m2. Taką powierzchnię gruntów Strona wykazała w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego z dnia 23 lutego 2016 r. Zdaniem Kolegium podważenie danych dotyczących powierzchni bądź klasyfikacji gruntów czy też ich zmiana może nastąpić tylko w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione w treści przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków jako uprawnione do tych działań. Dopóki zatem ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają zatem znaczenia argumenty Strony, że Gmina w 2014 r. "zabrała" jej 849 m2 gruntu, a Strona domaga się zwrotu tego gruntu. Bez znaczenia pozostaje też okoliczność, że Strona w 2015 r. wystąpiła do sądu o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości. Prawidłowo też organ pierwszej instancji ustalił zobowiązanie podatkowe od budynków mieszkalnych i budynków pozostałych. Organ pierwszej instancji ustalił, że w 2015 r. wybudowany został garaż, o powierzchni 25 m2 (wysokość od 1,40 m do 2,20 m), natomiast w październiku 2015 r. zakończono odbudowanie stodoły, której powierzchnia wynosi 75,13 m2. Powierzchnie te zostały przyjęte zgodnie z Informacją w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego z dnia 23 lutego 2016 r. Strona nie zakwestionowała tych danych. Prawidłowo również organ pierwszej instancji zastosował stawki podatkowe w podatku od nieruchomości. W ocenie Kolegium Organ pierwszej instancji, wbrew zarzutom odwołania, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów zgodnie z art. 191 Op. Rozważył przy tym zaistnienie elementów podatkowoprawnego stanu faktycznego na gruncie przedmiotowej sprawy w oparciu o stwierdzony na podstawie stosownych dowodów stan faktyczny sprawy. Dla wymiaru podatku od nieruchomości nie ma też znaczenia trudna sytuacja finansowa oraz zdrowotna Strony i jej męża. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Skarżąca wskazała, że w 2015 r. i w 2016 r. w tej samej sprawie odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które uchyliło decyzje organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W związku z tą decyzją Skarżąca nie otrzymała do tej pory żadnej odpowiedzi od Burmistrza Gminy Z. Skarżąca wyjaśniła, że w [...] r. jej rodzice osiedlili się na posesji przy ul. W[...][...], gdzie posiadali osobne wjazdy na posesję i osobne wejścia do mieszkań oraz płot rozgraniczający dwie posesje, który jest do dzisiaj. Na posesji tej Skarżąca mieszka od [...] lat a od 23. lat stara się o wjazd na drogę gminną, na co do dziś nie otrzymała zgody. Gmina na jej wjeździe na posesję posadziła żywopłot, pozbawiając ją tym samym dostępu do drogi. Skarżąca poinformowała, że n 2011 r. po powrocie do domu stwierdziła, że żywopłot został wykopany, a w bramie przepiłowano todkę i łańcuch. Ponadto z szopy - garażu zostały wyłamane dwa zamki i kłódka oraz wyrwane dwa słupki podpierające ścianę szopy. Z szopy zostały zabrane wszystkie znajdujące się tam rzeczy. Policja odmówiła interwencji i nie wyjaśniła sprawy do dziś. Skarżąca wskazała, że zabrano jej rzeczy niezbędne do wykonania remontu, tj. betoniarkę, taczkę, kosiarkę. Gmina nie oddała jej "skradzionych" rzeczy, a w 2016 r. zwróciła jedynie betoniarkę, taczkę, kosiarkę. Sprawa kradzieży była rozpatrywana w Sądzie Rejonowym w T. ale wciąż nie została zakończona. Dalej Skarżąca wyjaśniła, że na mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w T. została jedyną spadkobierczynią matki, S. J. W związku z czym zwróciła się do Gminy o pomiar posesji i przyznanie działki wraz z zabudowaniami. Gmina do 2005 r. nie dokonała pomiaru, w związku z czym Skarżąca wystąpiła do sądu o zasiedzenie. W tym czasie sąsiad, R. J., wyburzył należącą do Skarżącej stodołę, nie informując jej o tym. W dniu [...] 2005 r. Starostwo Powiatowe w T. dokonało uwłaszczenia Skarżącej i R. J. na nieruchomości o powierzchni 2.112 m2, to jest 1.056 m2 przypadające dla Skarżącej i od tego czasu jest to należący do Skarżącej areał. Skarżąca wyjaśniła też, że otrzymała od komornika przy Sądzie Rejonowym pismo, z którego wynikało, że zostanie jej zabrany grunt o powierzchni 849 m2. Natomiast w 1999 r. według treści księgi wieczystej, posiadała działkę nr [...]/2 a sąsiad działkę nr [...]/1, o powierzchni 2.112 m2 (współwłasność), czyli po 1.056 m2 każdy. Z kolei w 2000 r. otrzymała zawiadomienie dotyczące zmiany księgi wieczystej, z którego wynikało, że posiada działkę nr [...]/1 o powierzchni 2.112 m2 co było, jej zdaniem, niedopuszczalne. Skarżąca podniosła, że chociaż nadal nie otrzymała nakazu egzekucyjnego, to zabrano jej 849 m2 ogrodu, wraz z furtką i bramą wjazdową na posesję co było niezgodne z prawem, a przed jej wjazdem namalowano linię ciągłą, tak, że aby wjechać na ul. W[...] ponownie musi skręcić na skrzyżowaniu i przejechać przez trzy ulice. Komornik zabrał też Skarżącej całą emeryturę, nie informując jej z jakiego tytułu to uczyniła. W związku z tym Skarżąca wystąpiła do Prokuratury Okręgowej, która nakazała wyjaśnienie sprawy Prokuraturze Rejonowej w M. Postępowanie w sprawie pieniężnej zostało umorzone, natomiast sprawa oddania działki do dnia dzisiejszego nie została wyjaśniona pomimo, że Sąd uznał, iż działka o powierzchni 424,5 m2 nie może zostać zwrócona z posesji jej sąsiada, R. J., jak to chciała uczynić Gmina, ty ko musi być zwrócona z posesji Skarżącej. Pomimo tego nakazu komornik nie zwrócił działki. Pomimo zatem ze według treści księgi wieczystej, Skarżąca posiada 1.056 m2 to faktycznie posiada 631 m2 Skarżąca dodała, że po zabraniu jej działki, Gmina wycięła 67 drzew owocowych, kwiaty i krzewy, które biegły sądowy wycenił na kwotę 33.879,33 zł. Od tej kwoty przysługują odsetki, od dnia [...] 2011 r. Skarżąca wyjaśniła, że żadna opisana w skardze sprawa nie została załatwiona zgodnie z prawem. Wskazała, że Gmina Z. dopuściła się przestępstwa i wniosła o rozwiązanie jej problemów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W dalszym piśmie procesowym skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 122 w zw. z art. 187-188 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez: a. błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, w szczególności zaś podnoszonych przez skarżącą okoliczności co do rzeczywistej wielkości (powierzchni) nieruchomości znajdujące) się we władaniu skarżącej, brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, w tym okoliczności przemawiających na korzyść Strony, w szczególności zaś aktualnej treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, dla której ustalony został wymiar podatku, brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego znajdującego się w dyspozycji organów państwowych przez niepodjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. 2) zasady zawartej w art. 124 ordynacji podatkowej przez brak wyjaśnienia stronie zasadności zastosowanych w przedmiotowej sprawie przesłanek, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W uzasadnieniu wskazała, że wydając zaskarżona decyzję organ dokonał pobieżnej oceny materiału dowodowego, odnosząc się wyłącznie do danych wynikających zaewidencji gruntów i budynków. Organy pominęły przy tym całkowicie okoliczności związane z treścią Księgi wieczystej. Jak wynika treści księgi wieczystej, w Dziale III wpisane zostało ostrzeżenie: "o niezgodności treści księgi z rzeczywistym stanem prawnym przeciwko prawu własności gminy Z. dotyczącej działki [...]/1 w związku z decyzją o przyznaniu G. K. i R. J. na współwłasność w udziale po ½(...)" . Tymczasem ustalając stan faktyczny sprawy oraz wydając zaskarżoną decyzję, Organ II jak i I instancji, skupiły się wyłącznie na informacjach ujawnionych w ewidencji gruntów, pominąć przy tym dane jakie ujawnione zostały w Księdze Wieczystej ustanowionej dla nieruchomości, której dotyczy ustalenie wymiaru podatku. Co więcej, organ nie zbadał w ogóle tych okoliczności faktycznych, na które uwagę zwracała Skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna jakkolwiek nie wszystkie zarzuty są uzasadnione. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718. Ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdził, iż badana decyzja narusza przepisy o postępowaniu w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za zasadny należy uznać zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.; dalej jako "Op."), w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej ( dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." "Wyrażona w art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 o.p. nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy. (...)" (wyrok WSA w Warszawie z 16.11.2009 sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078) Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok wsa w Krakowie z 10.12.2009 sygn. akt I SA/Kr 1203/09 LEX nr 549810). W niniejszej sprawie w ocenie sądu organy obowiązków tych nie wypełniły. Jak słusznie podnosi skarżąca organ w ogóle nie dokonały ustaleń co do danych wynikających z ksiąg wieczystych, do tego stopnia, że nie ustaliły nawet numeru właściwej księgi wieczyste- co wynika z uzasadnień organów obu instancji. Tymczasem powołany przez organ drugiej instancji art. 21 ust 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie może być rozumiany w ten sposób, że zwalnia organy podatkowe z dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy stanem wynikającym z ewidencji gruntów a wynikającym z innych dokumentów – w tym ksiąg wieczystych. Z porównania ustaleń organów z powszechnie dostępnymi internetowymi informacjami o treści ksiąg wieczystych wynika, że rozbieżność istnieje co do samej własności spornej nieruchomości. Ponadto - wbrew stanowisku organu II instancji - ustalenie stanu faktycznego w sprawie nie nastąpiło w oparciu o dokumenty urzędowe. W aktach sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego "Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie." Jednocześnie, zgodnie z art. 194 O.p. dokumentami urzędowymi są dokumenty "sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej". Dokumentem urzędowym jest więc wypis z ewidencji sporządzony przez powołany do tego organ czyli starostę. W aktach sprawy znajduje się zaś jedynie "Informacja uproszczona z rejestru gruntów- Raport wygenerowany elektronicznie z systemu WebEWID" sporządzony przez Burmistrza i wyraźnie oznaczony "wyłącznie do celów informacyjnych". Do akt organu II instancji dołączono niepotwierdzoną za zgodność kserokopię zawiadomienia o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków". Żaden z tych dowodów nie odpowiada definicji dokumentu urzędowego- nie pochodzi od powołanego do jego sporządzenia organu. Żaden też nie może być traktowany, jako uwierzytelniona kopia takiego dokumentu. Wobec tego należy uznać, że dowody te jedynie uprawdopodabniają twierdzenia organów o treści ewidencji gruntów. Jednocześnie organy zupełnie zaniechały czynienia ustaleń co do okoliczności podnoszonych przez Stronę, w tym do twierdzeń, że została pozbawiona własności części działki. Organy powinny, co najmniej wezwać skarżącą do przedstawienia dokumentów (lub innych dowodów) na potwierdzenie jej wywodów. Organy miały też możliwość podjęcia w tym zakresie działań z urzędu –chociażby polegających na uzyskaniu wyjaśnień od komornika wskazywanego przez stronę. W tej sytuacji, w szczególności wobec podnoszonych przez Skarżącą w toku postępowania zarzutów co do powierzchni działki nie można uznać, że organy w sposób należyty i nie budzący wątpliwości wyjaśniły w sprawie stan faktyczny. Zaś tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na rozstrzygnięcie sprawy. Brak należytego ustalenia stanu faktycznego czyni na obecnym etapie przedwczesnym ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. W ponownym postępowaniu organy winny uzupełnić postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie wyjaśniając w sposób nie budzący wątpliwości i na podstawie prawidłowo sporządzonych dowodów po pierwsze co jest przedmiotem opodatkowania i po drugie jaki tytuł prawny do niego przysługuje Stronie. Reasumując, na skutek wskazanych na wstępie naruszeń przepisów o postępowaniu Sąd uznał, iż organy nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym stanu faktycznego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji.