I SA/Wr 92/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. Skarga na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. została sporządzona – w imieniu strony skarżącej – przez doradcę podatkowego M. Z. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe. Z uwagi na powyższe, na mocy zarządzenia z dnia 2 lutego 2016 r., Sąd wezwał podpisanego pod skargą doradcę podatkowego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego umocowującego go do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym (lub jego uwierzytelnionego odpisu), w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwanie została doręczona podpisanemu pod skargą pełnomocnikowi w dniu 16 lutego 2016 r. Stwierdzając, że podpisany pod skargą doradca podatkowy nie przedłożył wymaganego pełnomocnictwa, zarządzeniem z dnia 9 marca 2016 r., Sąd wezwał bezpośrednio stronę skarżącą do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Skierowane do strony wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało dwukrotnie awizowane w urzędzie pocztowym w dniach 18 i 29 marca 2016 r., a po bezskutecznej próbie doręczenia przesyłki tej sądowej zwrócone do Sądu po upływie czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awizo (w dniu 4 kwietnia 2016 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Niezbędnym wymogiem formalnym skargi jest spełnienie przez nią wymogów pisma procesowego w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej - p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Dodatkowo, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, skarga została sporządzona w imieniu strony skarżącej przez doradcę podatkowego, który – pomimo wezwania go przez Sąd w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. – do uzupełnienia braku formalnego skargi o brakujący dokument pełnomocnictwa – nie przedłożył wymaganego umocowania (dokumentu pełnomocnictwa). Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), że "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę", Sąd, po bezskutecznym wezwaniu skierowanym do pełnomocnika, wezwał następnie stronę skarżącą do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niepodjęcia przez skarżącego z placówki pocztowej wezwania do podpisania skargi, skutek doręczenia mu tego wezwania Sąd przyjął przy zastosowaniu tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. Skoro zatem, pierwsze awizowanie przesyłki sądowej nastąpiło w dniu 18 marca 2016 r., to, z zastrzeżeniem spełnienia wymogu dwukrotnego awizowania tej przesyłki, skutek doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. należało przyjąć w dniu 1 kwietnia 2016 r. i od tej też daty liczyć termin siedmiu dni na uzupełnienie w/w braku formalnego skargi. Liczony w ten sposób bieg terminu dla dokonania tej czynności procesowej przez skarżącego upływał z dniem 8 kwietnia 2016 r. (piątek.). Skarga nie została podpisana przez skarżącego, a zatem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) w zw. z art. 46 § 1 pkt 4) p.p.s.a. należało ją odrzucić. Wskazując na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.