I SA/Wr 920/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Trybuszewski po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 października 2024 r. nr 0201-IOV-21.4103.27.2024 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 lutego 2025 r. wezwano Skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 października 2024 r. nr 0201-IOV-21.4103.27.2024 poprzez podpisanie skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyjaśniono również, że skargę na ww. decyzję wniósł radca prawny M. Z., który pomimo wezwania Sądu nie przedłożył w ustawowym terminie pełnomocnictwa zawierającego umocowanie do wniesienia skargi oraz nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Ww. wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone Skarżącemu w dniu 6 marca 2025 r. w trybie art. 73 § 1-4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej p.p.s.a.). Pomimo dwukrotnego awizowania (pierwsze w dniu 19 lutego 2025r., drugie w dniu 27 lutego 2025 r.) Skarżący nie podjął wskazanej korespondencji. Na powyższe wezwanie nie udzielono odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i 47 p.p.s.a. Jednym z nich jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości, że podpis własnoręczny pod pismem jednoznacznie potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby, która je podpisała i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Brak podpisu na skardze jest jej wadą formalną w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe uzasadniało więc wezwanie Skarżącego o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że wezwanie o uzupełnienie skargi o podpis, skierowane do Skarżącego zostało skutecznie doręczone w dniu 6 marca 2025 r. W zakreślonym terminie – który upływał w dniu 13 marca 2025 r. (czwartek) - wspomniany brak skargi nie został uzupełniony. Powyższe okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów, sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.