I SA/Wr 921/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marta Semiczek Sędziowie Sędzia NSA – Henryka Łysikowska Asesor WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca) Protokolant Aleksandra Słomian po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi : I. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W., po przeprowadzeniu kontroli skarbowej wobec małżonków G. i I. K., wydał w dniu [...] decyzję nr [...], ustalającą wysokość przychodów za rok 2000 nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przypadających na I. K. w wysokości [...] oraz należny zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2000 przypadający na I. K. w wysokości [...]. Od decyzji tej Strona złożyła odwołanie. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej we W. w decyzji z dnia [...] nr [...] uchylił w części decyzję organu I instancji i ustalił wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie [...] oraz należny zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...]. Na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nr [...] wystawiony został przez Urząd Skarbowy W. – F. tytuł wykonawczy nr [...] i skierowany do postępowania egzekucyjnego do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – F. W związku z wydaniem decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. o uchyleniu decyzji organu I instancji i o ustaleniu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 w niższej wysokości, wymieniony wyżej tytuł wykonawczy został zaktualizowany przez wierzyciela w ten sposób, że obniżono wysokość należności głównej z kwoty [...] na kwotę [...]. Postępowanie egzekucyjne, prowadzone wobec I. K. na podstawie wymienionego wyżej tytułu wykonawczego wszczęte zostało w dniu [...] poprzez zastosowanie zajęcia rachunków bankowych zobowiązanej. W dalszym toku postępowania dokonano w 2003 r. szeregu czynności egzekucyjnych, takich jak zajęcia rachunków bankowych, zajęcia wierzytelności, zajęcia papierów wartościowych, zajęcie udziałów w spółce z o.o. Zaległość została zabezpieczona poprzez wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości położonej w M. przy ul. D. [...], której współwłaścicielami na prawach wspólności ustawowej w udziale są małżonkowie Ilona i G. K. Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-F. skierował także do Sądu Rejonowego dla W. K. wniosek o wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości położonej we W. przy ul. R. [...], lokal mieszkalny nr [...]. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] ustalającą wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego I. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dniu [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem o sygn. akt I SA/Wr 1955/03 uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wyrok Sądu wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej we W. w dniu [...]. W związku z uchyleniem decyzji organu II instancji, pozostała w obrocie decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nr [...]. W dniu [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności przysługującej zobowiązanej od Dyrektora Izby Skarbowej we W. w wysokości [...] z tytułu zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Kwota ta została przekazana organowi egzekucyjnemu w dniu [...]. W związku z wyrokiem Sądu o uchyleniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. przeprowadził ponownie postępowanie odwoławcze. W dniu [...] decyzją nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wierzyciel poinformował organ egzekucyjny o uchyleniu decyzji, będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone było postępowanie egzekucyjne, oraz wycofał tytuł wykonawczy ze względu na brak istnienia obowiązku objętego tym tytułem. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – F., opierając się na przepisie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydał postanowienie nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia powołano się na przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazano, że uchylona została decyzja, będąca podstawą wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego. Na postanowienie to w dniu [...] pełnomocnik Strony, z zachowaniem terminu, wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej we W. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie przepisu art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędne jego zastosowaniu w niniejszej sprawie, a także art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co według Strony miało się przejawiać we wszczęciu i prowadzeniu postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny. Ponadto Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisu art. 124 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Po rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, że argumenty zawarte w zażaleniu Strony na postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego są chybione i w związku z tym postanowieniem nr [...] z dnia [...] (doręczonym Stronie w dniu [...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na w/w postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu I. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze Strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej we W., iż nieprawidłowo uznał za podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – F. "nieistnienie obowiązku", co przewiduje art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Strony podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego była przesłanka umorzenia wskazana w art. 59 § 1 pkt 9 tej ustawy: "żądanie wierzyciela". W ocenie skarżącego organ odwoławczy utrzymując w mocy postanowienie z dnia [...] nr [...], naruszył następujące przepisy prawne: - przepis art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, zamiast właściwego, zdaniem Strony, art. 138 § 1 pkt 2 kpa. - przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną wykładnię. Ponadto Skarżący stwierdził, że organ nadzoru naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 6 Kpa zasadę praworządności poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, które zdaniem Strony wydane zostało niewłaściwy miejscowo organ, zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli wobec organów administracyjnych (art. 8 Kpa). Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowień organów I oraz II instancji, albo o uchylenie zaskarżonego postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - F. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko i jego argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane, w art. 1 §2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 §1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie u.p.s.a.). W skardze Strona podnosi dwa główne zarzuty: umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie nieprawidłowej podstawy prawnej oraz wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny. Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę w odniesieniu do obydwu tych zarzutów podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej we W. podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie przez Naczelnika Urzędu skarbowego W.-F. był przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz.968 ze zm.), zwanej dalej ustawą egzekucyjną, który to przepis organ egzekucyjny prawidłowo powołał w osnowie swojego rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec I. K. (postanowienie Nr [...] z dnia [...]). Zgodnie z powołanym przepisem art.59§1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli nie istniał. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-F. wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli skarbowej ustalającą I. K. wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach i w związku z tym wierzyciel wycofał przedmiotowy tytuł wykonawczy. W/w decyzja organu I instancji z dnia [...] Nr [...], była bowiem podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone było postępowanie egzekucyjne. Zdaniem skarżącej zawarta w uzasadnieniu informacja o wycofaniu tytułu wykonawczego powoduje, że w istocie organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne nie na podstawie powołanego art.59§1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej (nieistnienie obowiązku), ale na podstawie art.59§1 pkt 9 tej ustawy (organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne na żądanie wierzyciela). Skarżąca błędnie interpretuje treść uzasadnienia postanowienia organu egzekucyjnego bowiem decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. była decyzją ustalającą wysokość przychodów I. K. nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach oraz zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych, zatem uchylenie tej decyzji oznaczało nieistnienie ustalonego w niej obowiązku podatkowego Strony. Dlatego też postępowanie egzekucyjne należało umorzyć w oparciu o przesłankę, umorzenia wymienioną w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej. W postępowaniu zażaleniowym jednoznacznie w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] Nr [...] wypowiedział się również w tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej we W. W świetle stanu faktycznego przedmiotowej sprawy nie może być zatem mowy o powołaniu przez organ egzekucyjny I instancji błędnej podstawy prawnej umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – F. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, oprócz wskazania faktu uchylenia decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, rzeczywiście znalazło się także stwierdzenie, że "wierzyciel wycofał tytuł wykonawczy", lecz oczywiście nie przesądza to o powinności umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej, tj. "na żądanie wierzyciela". "Wycofanie tytułu przez wierzyciela" jest jedynie czynnością techniczną wierzyciela, który informując organ egzekucyjny o zaistnieniu którejkolwiek spośród przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, wymienionych w art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej, wycofuje jednocześnie tytuł wykonawczy z postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przepisem art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Do badania tych okoliczności uprawniony jest wierzyciel. Gdyby nawet organ egzekucyjny powziął wiadomość o zaistnieniu przesłanki umorzenia postępowania dotyczącej samego obowiązku, np. wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania, brak wymagalności obowiązku, umorzenie obowiązku, itd., to z uwagi na treść powołanego wyżej art. 29 ustawy egzekucyjnej i tak nie byłby uprawniony do samodzielnego umorzenia postępowania. Z żądaniem umorzenia musi wystąpić wierzyciel, skoro tylko on upoważniony jest do badania zasadności i wymagalności obowiązku. Zasadnie zauważa w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, że przyjęcie zaprezentowanego w skardze stanowiska, że wycofanie przez wierzyciela tytułu wykonawczego jest równoznaczne z zaistnieniem przesłanki umorzenia postępowania "na żądanie wierzyciela" oznaczałoby w istocie, że przepisy art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 6 ustawy egzekucyjnej, są przepisami martwymi. W przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tych punktach artykułu 59 § 1 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z tym rozumowaniem, zawsze należałoby umarzać postępowanie na podstawie art. 59 1 pkt 9, gdyż zawsze umorzenie takiego postępowania musi łączyć się z wycofaniem tytułu przez wierzyciela. Tymczasem wierzyciel wycofując tytuł wykonawczy w takich przypadkach informuje organ egzekucyjny o tym, z jakiego powodu żąda wycofania tytułu, czyli co jest podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli wierzyciel wycofując tytuł wykonawczy informuje np., że obowiązek objęty tytułem został wykonany przed wszczęciem postępowania, to oczywiście zgodnie z powołana w skardze zasadą prawdy obiektywnej organ egzekucyjny musi wskazać w postanowieniu o umorzeniu postępowania, że ta właśnie okoliczność (wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania) jest faktyczną podstawą umorzenia postępowania. Odnosząc powyższy wywód do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że podstawą umorzenia postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] był fakt, że decyzja, w której ustalony został zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2000 I. K., została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Uchylenie decyzji wymiarowej przez organ odwoławczy oznaczało, że nie istnieje obowiązek wskazany w wymienionym wyżej tytule wykonawczym. Zaistniała zatem przesłanka umorzenia postępowania wymieniona w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Drugi zasadniczy zarzut skargi dotyczy braku właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-F. do prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Skarżąca podnosi bowiem, że jest zameldowana i zamieszkuje we W. na ul. K. [...] o czym organ egzekucyjny został poinformowany, a zatem właściwym organem egzekucyjnym był Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-K. zgodnie z art.22§2 ustawy egzekucyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej stoi natomiast na stanowisku, że zgodnie z art.33 pkt 9 ustawy egzekucyjnej prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny jest podstawą do złożenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a skarżąca w trakcie trwającego ponad trzy lata postępowania egzekucyjnego, w trakcie którego dokonano wielu czynności egzekucyjnych, nigdy takiego zarzutu nie podnosiła. Sformułowanie takiego zarzutu już po umorzeniu postępowania egzekucyjnego jako spóźnione, zdaniem organu odwoławczego, nie może być przedmiotem merytorycznej oceny. Zgodnie z regulacją art.18 ustawy egzekucyjnej jeżeli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym maja odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Redakcję powołanego art. 18 należy rozumieć w ten sposób, iż również przy częściowym uregulowaniu danej instytucji prawnej w tej ustawie (tzn. w ustawie zawierającej odesłanie) możliwe jest uzupełnienie tej regulacji przez niejako uzupełnienie elementów normy z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. z regulacji, do której skierowane jest odesłanie). Odesłanie zawarte w art. 18 ustawy egzekucyjnej stanowi zatem dyrektywę nakazującą powołanie się na k.p.a., która powoduje, że określone w odesłaniu normy Kodeksu stają się częścią składową normy odsyłającej. Dokonując rekonstrukcji tej normy należy mieć jednak na uwadze odrębność celów postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego) oraz egzekucyjnego. Jeżeli zatem ustawa egzekucyjna wprowadza stosowne regulacje prawne to one winne być stosowane w pierwszej kolejności w postępowaniu egzekucyjnym. Posiłkowe zaś stosowanie przepisów k.p.a. możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie stoi to w sprzeczności z ratio legis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Aby administracja mogła skutecznie realizować postawione przed nią zadania, konieczne jest zapewnienie wykonywania obowiązków wypływających z aktów administracyjnych. Doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków jest istotne tak z powodu efektywnego doprowadzenia do przestrzegania prawa w konkretnej sytuacji, jak i ze względu na wdrażanie obywateli do wykonywania obowiązków. Obowiązki administracyjne kształtują świadomość społeczną (P. Szreniawski [w:] J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz (red.), System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck, Warszawa 2004 r., s.45). Istnienie obowiązku w sferze prawa publicznego domaga się jego wykonania. Zasadniczym celem postępowania egzekucyjnego jest zatem zapewnienie wykonywania obowiązków wypływających z aktów administracyjnych. Należy wskazać, iż w ramach wykładni prawa niezbędne jest respektowanie powszechnie przyjętych zasad techniki prawodawczej. Techniki legislacyjne odgrywają szczególną rolę podczas odkodowywania normy postępowania w procesie interpretacji przepisów prawa. Istnieje bowiem oczywista odpowiedniość pomiędzy zasadami redagowania i zasadami interpretowania tekstów prawnych (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, O korespondencji dyrektyw redagowania i interpretowania tekstu prawnego, "Studia Prawnicze" 1985/3-4). Interpretator winien znać zasady techniki prawodawczej, ponieważ ukazują mu one wskazania, jak należy rozumieć zawarte w tekście przepisy, a z drugiej strony prawodawca konstruując akt prawny nie może abstrahować od sposobu w jaki przepis będzie interpretowany. Między tym jak normodawcy redagują teksty prawne, a tym jak je organy (sądy) stosują i interpretują musi istnieć ścisła odpowiedniość, jeśli tworzenie, stosowanie i wykładnia prawa mają być przedsięwzięciem racjonalnym. Co prawda art.19 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organy administracyjne przestrzegają swojej właściwości rzeczowej i miejscowej z urzędu, ale nie można tracić z pola widzenia regulacji ustawy egzekucyjnej, a w szczególności jej art.33. Właśnie w postanowieniach art.33 znajduje urzeczywistnienie kontrola i ocena działań organu egzekucyjnego przez zobowiązanego. Zgodnie z redakcją art.33 pkt 9 ustawy egzekucyjnej podstawą zarzutu jest prowadzenie egzekucji (podkr. Sądu) przez organ niewłaściwy. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny podjął wiele czynności egzekucyjnych, z tego ostatnią, jak wynika z tytułu wykonawczego, w dniu [...] Zobowiązana w trakcie całego ponad 3-letniego okresu prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie podnosiła zarzutu braku właściwości organu egzekucyjnego. Zarzut taki sformułowała dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego wskutek jego umorzenia postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-F. Na tym etapie formułowanie zarzutu dotyczącego braku właściwości organu egzekucyjnego może mieć charakter jedynie polemiczny, nie wpływający na byt zakończonego już postępowania egzekucyjnego. Cyt. powyżej przepis art.33 pkt 9 ustawy egzekucyjnej jednoznacznie wskazuje, że zarzut niewłaściwości organu egzekucyjnego może być podnoszony wyłącznie w czasie prowadzenia egzekucji, a nie po jej zakończeniu (por. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 25.10.2006 r., sygn. akt I SA/Wr 175 do 182/06, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.08.2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1750/06, niepubl.). Dodać przy tym należy, że jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie organ egzekucyjny ustalił w trakcie prowadzonych czynności, że I. K. faktycznie nie zamieszkuje we W. przy ul. K. [...] (mieszka tam tylko brat G. K., męża I. K., vide k. [...] tomu I akt). W tych okolicznościach zarzut braku właściwości organu egzekucyjnego jawi się, nie tylko jako spóźniony, ale również nieuzasadniony. Pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do występujących, zdaniem skarżącej nieprawidłowości w czasie prowadzenia egzekucji administracyjnej pozostają bez wpływu na ocenę legalności postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zatem nie będą przedmiotem szczegółowej analizy przez Sąd w ramach niniejszego postępowania. Mając na uwadze powyższe należało w oparciu o art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić jako nieuzasadnioną.