I SA/Wr 927/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2021 r., nr 0201-IEE1.711.154.2021.2.WM w przedmiocie nieuznania zgłoszonych zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ nadzoru) zaskarżonym postanowieniem z 7 lipca 2021 r., nr 0201-IEE1.711.154.2021.2.WM, po rozpatrzeniu zażalenia W. B. (dalej: Strona, Skarżący, Zobowiązany), działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 18 i art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (dalej: organ egzekucyjny, organ I instancji, NUS w M.) z 18 maja 2021 r., nr 0214-SEE.711.62.2021-P o nieuwzględnieniu zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że NUS w M. przyjął w dniu 19 marca 2020 r. do realizacji tytuł wykonawczy z dnia 27 stycznia 2020 r. nr 16 wystawiony przez Wójta Gminy K. (dalej: wierzyciel), którym wierzyciel objął należność z tytułu 4 raty podatku od nieruchomości za 2019 r. ustalonej decyzją tego organu w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego z dnia 18 lutego 2019 r., nr RF.3127.424.2019.W. Odpis tego tytułu został doręczony Skarżącemu w dniu 26 czerwca 2020 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w T. (ZUS) świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, do pobierania których skarżący był uprawniony. Skarżący w dniu 29 czerwca 2020 r. zgłosił zarzuty na postępowanie egzekucyjne, zakwalifikowane przez organ egzekucyjny po wezwaniu Skarżącego do ich sprezycowania, jako zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Postanowieniem z 29 lipca 2020 r. organ zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 17 § 1 i art. 35 § 1 u.p.e.a. Następnie pismem z 17 września 2020 r. organ zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zrzutów zgłoszonych przez Skarżącego Postanowieniem z 2 października 2020 r., nr RF.3162.169.2020 wierzyciel odmówił uznania zarzutów Skarżącego za uzasadnione. Postanowienie to stało się przedmiotem zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, które utrzymało je w mocy postanowieniem z 5 listopada 2020 r., nr SKO E 4011/547/2020 i jest ostateczne. Uzyskawszy ostateczne stanowisko wierzyciela organ I instancji postanowieniem z 2 lutego 2021 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. DIAS postanowieniem z 15 marca 2021 r., po rozpatrzeniu zażalenia Strony, uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazanym na wstępie postanowieniem z 18 maja 2021 r. organ egzekucyjny nie uznał zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów wskazując na związanie stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ww. postanowieniu z 2 października 2020 r. uznającym zarzuty Strony za nieuzasadnione. Niemniej jednak, odnosząc się do zarzutów, organ egzekucyjny, po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że obowiązek będący przedmiotem egzekucji istnieje, bowiem wynika on z ostatecznej decyzji z 18 lutego 2019 r. i brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zobowiązany nie wykazał, by obowiązek podlegający egzekucji nie istniał. Obowiązek podatkowy Skarżącego nie został wykonany, umorzony, nie przedawnił się, nie wygasł z przyczyn określonych w art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.). Zaskarżonym postanowieniem z 7 lipca 2021 r. DIAS, po rozpatrzeniu zażalenia Strony, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. DIAS wskazał, że jest związany stanowiskiem wierzyciela uznającym zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny, co wynika z art. 34 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., co oznacza brak możliwości dokonania przez organ ponownej oceny wniesionych zarzutów. Wyjaśnił, że podstawą do obciążenia Skarżącego podatkiem od nieruchomości były przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m. in. grunty oraz budynki i ich części. Podatnikami podatku są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów oraz obiektów budowlanych. W przypadku gdy przedmiot opodatkowania stanowi współwłasność kilku podmiotów obowiązek podatkowy ciąży na nich solidarnie.. Podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia gruntów lub powierzchnia użytkowa budynków. Stawki podatku od nieruchomości ustala w drodze uchwały organ stanowiący i kontrolny gminy. Obowiązek podatkowy podatku od nieruchomości powstaje pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające jego powstanie, a wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały ww. okoliczności. Ponadto, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku zakończenia budowy budynku, lub w którym rozpoczęto jego użytkowanie przed ukończeniem6. Podatek od nieruchomości jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku, płatnych w terminie do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada i jest ustalony przez organ podatkowy w drodze decyzji. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistnieją okoliczności uzasadniające powstanie lub wygaśniecie obowiązku podatkowego, osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację w tym zakresie. Z treści decyzji Wójta Gminy K. z 19 lutego 2019 r. wynika, że dotyczy ona również podatku rolnego, jednakże z uwagi na fakt, że część działki nr [...],[...] obręb K. obejmuje grunty orne, należące do V klasy bonitacyjnej, są one zwolnione z podatku. Jak wynika z akt sprawy, działka nr [...],[...] obręb K. jest własnością Skarżącego oraz Z. B. od 9 sierpnia 1994 r. Na nieruchomości tej znajdują się trzy budynki, oznaczone w kartotece budynków numerami [...],[...] i [...]. Są to: budynek mieszkalny , o pow. 140 m2, budynek gospodarczy, o pow. 32 m2 oraz garaż o powierzchni 16 m2. Cześć nieruchomości gruntowej, o pow. 1167 m2, będącej współwłasnością Skarżącego, podlega opodatkowaniu. Wierzyciel, odnosząc się do zarzutu umorzenia wskazał, że z akt sprawy nie wynika również, aby w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek umorzenia postępowania. Brak jest decyzji Wójta Gminy K. stwierdzającej istnienie jakiejkolwiek przesłanki umorzenia postępowania. Również Wójt Gminy K. przekazując sprawę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wskazał, że prowadzi postępowanie w tym zakresie. Reasumując, wierzyciel wskazał, ze egzekwowana zaległość nie została zapłacona, nie została umorzona i nie uległa przedawnieniu. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę wiążący charakter wypowiedzi wierzyciela, złożony przez Stronę zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku DISA uznał za nieuzasadniony. Ponadto, odnosząc się do podniesionej przez Skarżącego kwestii dotyczącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 7 kwietnia 2021 r. uchylającej decyzję Wójta Gminy K. w sprawie ustalenia Stronie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2021 i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia DIAS wskazał, że przedmiotowa decyzja nie jest podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr 16, który został wystawiony na podstawie decyzji ustalającej Skarżącemu podatek od nieruchomości za 2019 r. W skardze na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, a także - o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że Skarżący użytkował nieruchomość przez okres, za który naliczony został podatek oraz poprzez uznanie, że przedmiotowa nieruchomość jest nieruchomością zabudowaną, kiedy to budynek na nim posadowiony nie został dokończony i prawnie odebrany. Zarzucił również błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez naliczenie podatku od nieruchomości z uwzględnieniem domu, który nie został odebrany oraz pomimo że dokumentacja podpisywana była przez brata Skarżącego Z. B. W uzasadnieniu skargi wskazał, że sporna nieruchomość nie jest nieruchomością zabudowaną, gdyż znajdujący się na jej terenie budynek nadal pozostaje w stanie budowy – nie został odebrany ani wykończony. Skarżący nie odpowiada za działania brata Z. B., który w okresie od 21 listopada 2014 r. do 18 grudnia 2015 r. przebywał na tej nieruchomości i opiekowała się matką, ponieważ Skarżący i jego brat Z. B. przebywali w tym czasie w areszcie. Nie ponosi też odpowiedzialności za podpisywane i odbierane przez brata – Z. B. – dokumenty, które były adresowane do Skarżącego. Wyjaśnił, że brat w imieniu Skarżącego i podczas nieobecności Skarżącego załatwiał wszelkie sprawy związane z przedmiotową nieruchomością, czego Skarżący sobie nie życzył oraz do czego Skarżący nigdy go nie upoważnił. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie DIAS w przedmiocie uznania za nieuzasadnionego zarzutu nieistnienia obowiązku, zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległość w podatku od nieruchomości za 2019 r. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 dalej: ustawa zmieniająca) dokonano istotnych zmian w u.p.e.a. oraz w p.p.s.a. W art. 1 pkt 20 ustawy zmieniającej dokonano zmiany brzmienia art. 33 u.p.e.a., który reguluje podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i tryb postępowania. Zmiany weszły w życie z dniem 30 lipca 2020 r., z wyjątkiem przepisów określonych w art. 29 ustawy zmieniającej, które weszły w życie w terminach innych, tj. w terminach zakreślonych tym przepisem, które jednak nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Dla rozstrzygnięcia zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu istotne znaczenie ma art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. u.p.e.a.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 stycznia 2020 r., który wpłynął do organu egzekucyjnego w dniu 19 marca 2020 r., zostało wszczęte przed dniem 30 lipca 2020 r. W sprawie zastosowanie znajdą zatem przepisy regulujące środek zaskarżenia w postaci zarzutów na postępowanie egzekucyjne w brzmieniu sprzed nowelizacji. Doręczenie tytułu wykonawczego zobowiązanemu, czyli podmiotowi, który nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym lub o charakterze pieniężnym – art. 1a pkt 20 u.p.e.a. - otwiera siedmiodniowy termin do wniesienia przez niego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 u.p.e.a.). Podstawy wniesienia zarzutu są wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a., a zawarty w nim katalog przesłanek jest katalogiem zamkniętym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2218/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Przesłankami tymi są m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Zasadność zgłoszonego zarzutu powoduje umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji, nieistnienie obowiązku oraz niewymagalność obowiązku stanowią także bezwzględną przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W przypadku zgłoszenia zarzutu opartego na treści art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zobowiązany zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji. Z tytułu wykonawczego wynika bowiem domniemanie istnienia obowiązku. Z tej przyczyny zobowiązany w ramach tego zarzutu powinien wykazać, że obowiązek już nie istnieje (wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie obowiązku) lub że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku), albo że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny, albo też że egzekucja z innych powodów nie jest dopuszczalna. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów i tym w zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela co do zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.. Podkreślenia jednak wymaga, że art. 7 ustawy z 11 września 2019 r., zmienił brzmienie art 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Jednakże z uwagi na treść art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej, w tej sprawie dotychczasowe brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłączało odrębną skargę na postanowienia, przedmiotem których było stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Sąd dokonał kontroli stanowiska wierzyciela w postępowaniu wywołanym skargą na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można odstąpić od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Przedmiotem badania Sądu pod kątem legalności były zatem postanowienia organów administracji wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadnionego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz postanowienie wierzyciela. W kontrolowanej przez Sąd sprawie organ egzekucyjny - po zgłoszeniu zarzutu nieistnienia obowiązku – prawidłowo, tj. zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela (Wójta) o zajęcie stanowiska. W postanowieniu z 2 października 2020 r. wierzyciel uznał zarzut jest niezasadny. Obowiązek ujęty w tytule wykonawczym nr 16 wynika z ostatecznej decyzji Wójta nr RF.3127.424.2019.W, która została doręczona w dniu 26 lutego 2019 r. Ustalone nią zobowiązanie podatkowe na 2019 r. w podatku od nieruchomości nie zostało zapłacone. Skarżący – jako współwłaściciel nieruchomości, której dotyczyła ww. decyzja (zabudowana działka gruntu w K.) – jest solidarnie zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości. Obowiązek ten reguluje art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Z księgi wieczystej nr [...] wynika, że Skarżący jest współwłaścicielem przedmiotowej działki gruntu. Z akt sprawy nie wynika, by zabudowania na tej działce były objęte odrębną własnością. W ocenie Sądu zarówno postanowienia wierzycielskie co do stanowiska w sprawie zarzutów, jak będące ich następstwem postanowienia organu egzekucyjnego oraz organu nadzoru – są poprawne. Właściwie dokonano ustaleń w zakresie istnienia obowiązku. Egzekwowana zaległość nie została zapłacona, nie została umorzona i nie uległa przedawnieniu. W tym stanie rzeczy zarzut ten nie jest uzasadniony. Sformułowane zaś w skardze zarzuty przeciwko postanowieniu Dyrektora IAS nie dotyczą w istocie postępowania egzekucyjnego. Ani Wójt, ani organ egzekucyjny (i dalej – organ nadzoru) nie mogą w ramach postępowania egzekucyjnego dokonywać ustaleń faktycznych i ich oceny podatkowej wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji ustalającej łączne zobowiązania pieniężne za rok 2019, w tym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2019 r. Zatem zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. nie mógł odnieść skutku procesowego w sprawie zgodnie z żądaniem Skarżącego. Wykracza to bowiem poza zakres kontrolowanej sprawy. Skarżący natomiast nie wykazał, by obowiązek podlegający egzekucji nie istniał – natomiast wierzyciel wykazał, że obowiązek ten wynika z ostatecznej decyzji podatkowej, której Skarżący nie zaskarżył. Z kolei wskazana w skardze okoliczność, że dokumentacja w sprawie podatku od nieruchomości podpisywana była przez brata skarżącego Z. B. nie ma wpływu na niniejszą sprawę i powinna była być przedmiotem weryfikacji w postepowaniu podatkowym dotyczącym podatku od nieruchomości. Organ egzekucyjny nie ma kompetencji, by weryfikować poprawność doręczeń w sprawie podatkowej. Natomiast ustalenia w zakresie zakończenia budowy budynku mieszkalnego oraz jego wykończenia nie mogą być przedmiotem badania w postępowaniu egzekucyjnym. Są bowiem elementem istotnym postępowania w sprawie podatku od nieruchomości Ponadto Skarżący wskazuje na wydarzenia lat 2014 - 2015, natomiast decyzja została wydana i doręczona w lutym 2019 r. Decyzja zaś w tym zakresie, jak Sąd już wskazał, jest ostateczna. Skarżący jej nie kwestionował. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.