I SA/Wr 930/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności jako członka zarządu Spółdzielni A za zobowiązania tej Spółdzielni w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. S., pismem z dnia 1 czerwca 2011 r. wniósł o wstrzymanie wykonania wskazanej w sentencji decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W obszernym uzasadnieniu wniosku skarżący poddał w wątpliwość, czy w istocie art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej miał zastosowanie w jego sytuacji, przedstawił wykładnię tych przepisów i wywiódł z nich obowiązki nałożone na organy podatkowe. Do wniosku załączył dokumenty potwierdzające egzekucję należności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z odpowiedzialnością za zobowiązania Spółdzielni A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Z racji, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do skonkretyzowanych zdarzeń (okoliczności), które byłyby prawdopodobnym skutkiem wykonania aktu będącego przedmiotem skargi. W rozpoznawanym wniosku podniesione zostały jedynie argumenty, które miałyby podważać zasadność rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej we W., a więc wymagające faktycznie merytorycznego rozpoznania skargi. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma zaś służyć tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami jego wykonania do czasu podjęcia przez Sąd rozstrzygnięcia co do meritum sprawy. Skarżący, poza tym, nie wskazał żadnych skonkretyzowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., będących ewentualnym następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można też było wyprowadzić tych następstw z załączonych dokumentów, wydanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwłaszcza, gdy to wnioskodawca zobligowany jest wywieść z nich stosowne argumenty, co zostało już wyżej podkreślone. W takiej sytuacji Sąd nie miał jakichkolwiek podstaw, które by pozwoliły dokonać oceny zasadności przedmiotowego wniosku. W konsekwencji powyższych uwag stwierdzić należało, iż nie zostały przez skarżącego wykazane okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wobec tego, na podstawie powołanego przepisu, Sąd postanowił jak w sentencji.