I SA/Wr 931/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca) Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Katarzyna Borońska Protokolant Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2005 oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] o nr [...] wymierzająca B. K. podatek od nieruchomości za rok 2005. Organ ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości w kwocie [...] z tytułu posiadania działki gruntu ([...]m2) zabudowanej budynkiem mieszkalnym ([...] m2) i budynkami pozostałymi ([...] m2), nie związanymi i nie zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej. Ustalając wielkość podstawy opodatkowania organ przyjął dane wynikające ze złożonej przez skarżącego informacji i zastosował stawki podatkowe wynikające z uchwały Nr [...]Rady Gminy w G. z dnia [...] w sprawie podatku od nieruchomości. Skarżący w skardze z dnia [...] zarzucił nieprawidłowe ustalenie podatku od pozostałych budynków ([...]), stanowiących jego własność. W uzasadnieniu podniósł przede wszystkim, iż istnieje zróżnicowanie w opodatkowaniu między rolnikami a pozostałą grupą społeczną a także stwierdził, iż opodatkowanie bardzo wysoką i stale rosnącą stawką podatku jest niesprawiedliwe i stawia go w gorszej sytuacji od rolnika posiadającego takie same budynki. Wskazał także na istnienie na wsiach wiele nieprawidłowości i niesprawiedliwości, wynikiem, czego jest mniejsze obciążenie podatkowe rolników. Samorządowe Kolegium Odwoławczego – w skrócie Kolegium, w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż wyliczając kwotę podatku od "pozostałych budynków" organ I instancji zastosował prawidłową stawkę podatku, w wysokości poniżej górnej granicy określonej przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. z 2002 Dz. U. Nr 9, poz. 84 ze zm.) – w skrócie ustawa. Odnosząc się do zarzutów skargi organ zauważył, iż wykraczają one poza zakres przedmiotowego postępowania a wskazane zróżnicowanie w opodatkowaniu wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak, więc uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozstrzyganej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy istniała podstawa faktyczna i prawna do ustalenia podatku od nieruchomości od posiadanych przez skarżącego budynków jak od "budynków pozostałych". W myśl art. 3 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów a także posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości bądź lub jest bez tytułu prawnego. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości to jest grunty budynki lub ich części, oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkiem gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ustawy). Z przepisów ustawy wynika również uprawnienie gminy do ustalania wysokości stawek podatku w granicach stawek określonych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organ prawidłowo dokonał wymiaru podatku od nieruchomości. W niniejszej sprawie poza sporem jest, iż skarżący jest właścicielem budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz gruntów. Natomiast kwestią sporną jest wysokość stawki zastosowanej do wyliczenia podatku od budynków gospodarczych, zakwalifikowanych przez organ do kategorii "budynków pozostałych". W § 1 pkt. 2 uchwały z dnia 16 listopada 2004 r. wprowadzono, na potrzeby określenia stawek podatku, rozróżnienie na budynki mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz pozostałe. Ponieważ budynki gospodarcze skarżącego nie mieszczą się w dwóch pierwszych kategoriach to, zdaniem Sądu, słusznie organ ustalił podatek od tych budynków w stawce [...], a więc jak od pozostałych. Bez znaczenia w tej sytuacji jest podnoszona przez skarżącego argumentacja, co do zróżnicowania sytuacji podatkowej podatników podatku od nieruchomości i podatników podatku rolnego. Jak słusznie organ zauważył wynika to wprost z uregulowań prawnych. Poza tym nie można kwestionować stawek podatku, wprowadzonych uchwałą rady gminy, której nieważność nie została stwierdzona przez właściwy organ. Tak, więc jeżeli podatek od nieruchomości został ustalony z uwzględnieniem stawek wprowadzonych tą uchwałą to brak jest podstaw do kwestionowania zasadności dokonanego wymiaru. Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 upsa, ją oddalił.