I SA/Wr 936/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA - Lidia Błystak Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mrόz (sprawozdawca) Asesor WSA - Katarzyna Borońska Protokolant: Aleksandra Madej Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi: Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2002 rok oddala skargę Przedmiotem skargi Z. K., wniesionej przez pełnomocnika - radcę prawnego A. G. - jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy T. z dnia [...] (bez numeru) określającą wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2002 r. za pojazd marki Lublin, o numerze rejestracyjnym [...]. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy Z. K. zamieszkały w M., od 1999 r. pozostawał właścicielem samochodu ciężarowego marki Lublin, typ [...], nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony. Mimo ciążącego na nim z mocy prawa obowiązku, nie zadeklarował i nie zapłacił należnego od tego samochodu podatku od środków transportowych za 2002 rok. W wyniku wszczętego z urzędu postępowania - Burmistrz Gminy T., działając na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (art. 21 §1 pkt 1, §3, art. 47 §3 w zw. z art.207) i przepisów art. 8 pkt 3, art. 9 ust.6 pkt 1 i art. 11 ust.4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz.84 ze zm.) oraz § 2 pkt I. 1. a. Uchwały Rady Miasta i Gminy T. Nr [...] z dnia [...]. w sprawie podatków i opłat lokalnych - określił Z. K. za 2002 r. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych w kwocie [...] z odsetkami. Organ II instancji nie uwzględnił złożonego odwołania i utrzymał decyzję Burmistrza Gminy T. w mocy. W złożonej skardze, pełnomocnik Podatnika podtrzymał zarzuty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji, wskazując na naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że na Skarżącym ciąży obowiązek w podatku od środków transportu. Ponownie wskazał, iż w jego ocenie, zgodnie z przepisem art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, a więc nie pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony. Zauważył, iż w treści wskazanego przepisu brak jest określenia, że opodatkowaniu podatkiem podlega pojazd, którego masa całkowita jest "równa" 3,5 tony. Skarżący podkreślił przy tym, że interpretacja przyimka "od" wskazana w treści uzasadnienia decyzji, który miałby obejmować swoim zakresem także pojazdy o masie całkowitej 3,5 tony, nie odpowiada znaczeniu tego przyimka zaprezentowanemu w Słowniku języka polskiego, w myśl którego "od" -" ...wskazuje także na obiekt z którym ktoś lub coś traci kontakt wskutek oddalenia. . . .". Pełnomocnik Strony przywołał także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów samochodowych i przyczep i poprzedzającego go rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 października 1999 r. w sprawie homologacji pojazdów, w świetle których kategoria N1 nadawana pojazdom samochodowym ciężarowym - oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu ładunków i mające maksymalną masę nie przekraczającą 3,5 tony. Wskazał przy tym, iż zgodnie ze świadectwem homologacji pojazd Skarżącego określono kategorią N1. Odpowiadając na skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie uwzględniło zarzutów skargi i powtórzyło argumenty jakie legły u podstaw wydanej w postępowaniu odwoławczym decyzji z dnia [...]. W konkluzji organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga, nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje jedynie w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd nie stwierdził aby skarżona decyzja naruszała prawo, stąd nie mogły spotkać się z uznaniem zarzuty podniesione w skardze. Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r nr 9 poz. 84 ze zm.) stanowi, iż "opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają, (m. inn.) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton". Zgodnie z przyjętymi zasadami wykładni, przepisy prawa podatkowego należy interpretować ściśle. Jeżeli zatem środkiem transportowym jest wskazany w art. 8 pkt 1 samochód ciężarowy i jego dopuszczalna masa całkowita, określona w dowodzie rejestracyjnym, w którym dokonano wpisów m.in. na podstawie świadectwa homologacji, wynosi 3,5 tony, oznacza to, iż pojazd taki podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, a jego wysokość wyznaczają stawki określone w uchwale rady gminy. Organy podatkowe dysponując urzędowymi dokumentami, w tym dowodem rejestracyjnym i świadectwem homologacji, ustaliły, że należący do Skarżącego pojazd marki Lublin o nr rej. [...] posiada dopuszczalną masę całkowitą 3500 kg. Tak określone parametry techniczne uzasadniały jego opodatkowanie w 2002 roku podatkiem od środków transportowych na podstawie art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych stawką w kwocie [...]. W ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych jest zgodne z prawem. Analiza art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prowadzi do wniosku, iż podatkiem od środków transportowych objęte są również samochody o masie całkowitej równej 3,5 tony. Ustawodawca wyraźnie określił, iż opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Użycie słowa "od" zamiast "powyżej" przed ciężarem minimalnym jednoznacznie wskazuje, iż wolą ustawodawcy było objęcie podatkiem od środków transportowych również samochodów o masie całkowitej równej 3,5 tony. W świetle tych ustaleń Sąd stwierdził, iż należący do Skarżącego pojazd marki Lublin o nr rej. [...] - również podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 11 ust. 4 powołanej wyżej ustawy - osoby na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych, dokonują samodzielnie obliczenia i zapłaty tego podatku. Niedopełnienie tego obowiązku przez Skarżącego spowodowało, zgodnie z prawem - wszczęcie przez organ podatkowy postępowania i określenie zaległości podatkowej. Stanowisko organów podatkowych, iż przepis art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy interpretować w ten sposób, że podatkiem od środków transportowych objęte są również samochody o masie całkowitej równej 3,5 tony, zostało potwierdzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2004 r. FSK 154/04 (M. Podat. 2004/9/2). Skład orzekający wskazał w nim, że do rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne dokonanie interpretacji prawa, wystarczyło bezpośrednie rozumienie tekstu prawnego. Sąd w składzie orzekającym - podziela w pełni to stanowisko i wyrażony w nim pogląd, że o ile z niewątpliwych ustaleń faktycznych wynika, że masa całkowita samochodu wynosi 3,5 tony, to na podstawie bezpośredniego rozumienia tekstu prawnego należy stwierdzić, że podlegał on opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, gdyż w języku polskim zwrot "od 3,5 tony" obejmuje wszystkie pojazdy, które ważą 3,5 tony i więcej. Nie powstała zatem wątpliwość interpretacyjna w myśl zasady, że jasny tekst nie wymaga interpretacji (clara non sunt interpretanda). Przyjęta w polskim orzecznictwie sądowym koncepcja wykładni prawa, która w prawie wspólnotowym znajduje odpowiednik w doktrynie acte clair, wymaga, aby wykładnia prawa była dokonywana tylko w sytuacji wątpliwości interpretacyjnej, czyli niejasnego tekstu prawnego. W sytuacji, gdy organy poprawnie odczytały i zastosowały normę prawną w granicach użytego przez ustawodawcę sensu słów, Skarżący nie może domagać się odmiennej interpretacji jasnego w swej treści prawa z tego tylko powodu, że w jego ocenie wola ustawodawcy była inna. Należy też podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., że na sposób opodatkowania pojazdów nie mogą mieć wpływu przywołane przez Pełnomocnika Skarżącego rozporządzenia dotyczące homologacji pojazdów samochodowych. Jak już bowiem podkreślono w kwestionowanej decyzji, ustawodawca nie wiąże powstania obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych z zawartymi w nich klasyfikacjami. Klasyfikacje te zostały stworzone dla innych celów niż podatkowe, a ponadto ustawodawca nie uznał za stosowne odwołania się do nich w ustawach podatkowych. Nie można więc wywodzić, iż tylko pojazdy, które zakwalifikowano do określonej kategorii podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Mając na uwadze, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, w szczególności zaś - nie narusza przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – Wojewόdzki Sąd Administracyjny we W., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.