I SA/Wr 939/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu strony skarżącej od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 listopada 2016 r., I SA/Wr 939/16, pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za pobrane i niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 15 listopada 2016 r., I SA/Wr 939/16. , , | | | | U Z A S A D N I E N I E W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 13 października 2016 r. przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie siedmiu od dnia jego otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została zwrócona do Sądu z adnotacją o jej dwukrotnym awizowaniu i zwrocie z uwagi na niepodjęcie w terminie. Na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przesyłka ta została uznana za skutecznie doręczoną z dniem 3 listopada 2016 r. Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 939/16 referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wskazano również, że termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 10 listopada 2016 r. wobec czego wniosek, na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawiono bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu podniósł, że na druku powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki wskazano, iż przesyłkę należy odebrać do dnia 4 listopada 2016 r. We wskazanym dniu w placówce pocztowej skarżący uzyskał jednak informację, iż termin do odbioru korespondencji upłynął w dniu 3 listopada 2016 r. i przesyłka nie może zostać wydana. Tym samym, w ocenie skarżącego, nie ponosi on winy za nieterminowe przedłożenie urzędowego formularza PPF. Wraz ze sprzeciwem skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, który to wniosek Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do treści art. 260 § 2 p.p.s.a., w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W myśl art. 244 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określa rozporządzenie wydane na podstawie art. 256 pkt 1 p.p.s.a. Na dzień złożenia zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy obowiązywał wzór formularza określony przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1257). Wskazać również należy, że zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W związku z wniesieniem przez skarżącego wniosku o przyznanie mu prawa pomocy zachodziła konieczność wezwania wnioskodawcy, na podstawie art. 257 p.p.s.a., do złożenia przedmiotowego wniosku na aktualnie obowiązującym formularzu. Biorąc pod uwagę akta sprawy należy stwierdzić, że skarżący w wyznaczonym przez Sąd terminie nie nadesłał wypełnionego formularza. Termin ten upływał bowiem w dniu 10 listopada 2016 r. wniosek złożono zaś w dniu 12 listopada 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W tej sytuacji referendarz sądowy prawidłowo zastosował art. 257 p.p.s.a. i pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W rezultacie Sąd postanowił utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego, o czym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wskazuje, iż stosownie do treści postanowienia tutejszego Sądu z dnia 29 grudnia 2016 r. którym Sąd odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnianie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonemu przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu zostanie nadany bieg.