I SA/Wr 94/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 r. we Wrocławiu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. postanawia: I. uchylić pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA / Wr 94 / 10; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 3.258,00 zł (trzy tysiące dwieście pięćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r. uchylił, zaskarżoną przez Państwowe Przedsiębiorstwo A w W., decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. z dnia [...], nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r., zaś w pkt III zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 9.217,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. w ustawowym terminie wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w pkt III powyższego wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu przepisów art. 200, art. 205 § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako p.p.s.a., w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) i g) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075), dalej jako w.d.p., oraz art. 205 § 1, art. 215 § 1, art. 216, art. 218, art. 230 § 1 i art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej jako w.p.s.a., co doprowadziło do bezpodstawnego zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kwoty wyższej, niż była mu należna. Stosownie do przepisu art. 195 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Z brzmienia cytowanego przepisu wyraźnie wynika, że uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd I instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu wniesione zażalenie na postanowienie kosztowe ma taki charakter, gdyż w istocie koszty postępowania winny były być ustalone w niższej wysokości. W niniejszej sprawie Sąd wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu kontroli skarbowej. Powoduje to, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, do których to, w myśl dalszego art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. zalicza się wynagrodzenie doradcy podatkowego i koszty sądowe. Zasadnicze znaczenie ma interpretacja przepisu art. 216 p.p.s.a., który stanowi, iż jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie podatnik zaskarżył decyzję dotycząca określenia zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 103.125,00 zł, tj. w kwocie o 28.003,00 zł niższej niż to wynikało z deklaracji. Wskazana różnica, bez względu na "ujemną" wartość, stanowi zatem wartość przedmiotu zaskarżenia, od której to wartości pobiera się wpis sądowy, i w dalszej kolejności ustala wynagrodzenie doradcy podatkowego. Stronie skarżącej należy się zatem zwrot kosztów postępowania w wysokości 3.258,00 zł, na które składają się kwoty: a) 841,00 zł należnego wpisu sądowego ustalonego stosownie do § 1 pkt 2 w.p.s.a., b) 17,00 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, c) 2.400,00 zł wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego ustalonego stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) w.d.p. Z tych względów, na podstawie art. 195 § 2 i art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.