I SA/Wr 942/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym; Przewodniczący: Sędzia WSA – Katarzyna Radom Sędziowie: Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda Asesor WSA – Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant: - Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2000r. oddala skargę. Burmistrz B. D. odmówił E. S. uchylenia - w trybie wznowienia postępowania - ostatecznej decyzji podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości za 2000 r. Decyzja została doręczona Stronie na adres przez nią podany w dniu [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia Podatnik wniósł odwołanie za pośrednictwem poczty w dniu [...] (data stempla pocztowego). Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stwierdziło, iż E. S. uchybił terminowi do wniesienia odwołania przewidzianemu w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wskazało, iż kwestionowana decyzja została doręczona Stronie - zgodnie z wymogami art. 144 i art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej - w dniu [...] zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem jej odbioru. Decyzja była prawidłowo zaadresowana, zawierała pouczenie o środku zaskarżenia oraz informację, że prawo do wniesienia odwołania przysługuje stronie w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wywodził organ, w rozpatrywanej sprawie bieg czternastodniowego terminu, zgodnie z art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej, rozpoczął się dnia [...] i upłynął w dniu [...] (czwartek). Tymczasem przedmiotowe odwołanie zostało nadane na poczcie w dniu [...] jak wynika z daty stempla pocztowego na kopercie, a zatem jeden dzień po upływie terminu do jego wniesienia. Dodał, iż E. S. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu, a decyzja przez upływ czasu stała się ostateczna. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż list polecony na jego nazwisko został odebrany przez osobę nieuprawnioną Z. T., co może zostać potwierdzone przez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka. Dodał, iż w dniu doręczenia przesyłki [...] (chodziło zapewne o luty) był nieobecny, wrócił dopiero [...] i wówczas otrzymał pismo z decyzją Burmistrza z informacją, że data doręczenia to [...]. Tłumaczy, iż działając w dobrej wierze był przekonany, że termin odwołania upływa [...]. Zarzuca organom przewlekłość postępowania przy wydawaniu decyzji merytorycznych i wyjaśnia, że skierował dwie skargi do Rady Miejskiej w B. dotyczące łamania Kodeksu postępowania administracyjnego oraz konwencji międzynarodowych. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. Dodatkowo wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego cała korespondencja była kierowana na adres podany przez stronę, gdzie mieści się Cegielnia A właścicielem której jest E. S. W ocenie organu zaskarżona decyzja została doręczona osobie uprawnionej do odbioru przesyłki, gdyż pracownik zobowiązał się do odbioru przesyłki, umieszczając przy dowodzie doręczenia pieczątkę zakładu pracy ze swoim podpisem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1) a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270), przywołanej w dalszych wywodach – skrótowo – jako p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane, oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie nie uchybia bowiem prawu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie była ocena pod kątem słuszności stwierdzenia przez organy podatkowe uchybienia przez E. S. terminu do wniesienia odwołania. Podstawowym zarzutem skargi jest zarzut doręczenia pisma w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej osobie, która nie była upoważniona do odbioru korespondencji. W ocenie skarżącego, powinien osobiście potwierdzić odbiór decyzji. Z poglądem takim, w świetle przepisów dotyczących doręczeń ujętych w rozdziale 5 działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60), zgodzić się nie można. Przepisem który normuje kwestię doręczenia pism w miejscu pracy adresata jest art. 148 Ordynacji podatkowej. Przepis ten dwukrotnie mówi o doręczaniu pism w miejscu pracy (§ 1 i § 2). Uwzględniając racjonalność ustawodawcy, za w pełni zasadny uznać należy pogląd, że są to dwa różne miejsca pracy. O ile w pierwszym z tych przepisów (§ 1 art. 148) chodzi o zakład pracy, w którym adresat pisma jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę czy innej umowy (zlecenia, agencji itp.), a więc o miejsce, w którym występuje on jako pracobiorca, to w drugim z tych przepisów (§ 2 art. 148) ustawodawca ma na myśli miejsce pracy jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, samodzielnie i na własny rachunek. W pierwszej sytuacji doręczenie musi nastąpić do rąk adresata i nie mogą za niego odebrać skutecznie pisma osoby upoważnione do działania w imieniu pracodawcy (zakładu pracy). W drugiej sytuacji, a więc w przypadku doręczenia w miejscu pracy adresata będącym miejscem prowadzenia przezeń działalności gospodarczej, doręczenie nastąpić może także do rąk osoby upoważnionej przezeń do odbioru korespondencji (vide wyrok NSA z dnia 16 marca 2000r. sygn. akt SA/Sz 251/99, LEX 41532). Jak wynika z akt sprawy, skarżący zarówno w całym toczącym się postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym, jako adres do doręczeń wskazał miejsce prowadzonej działalności i pisma kierowane pod ten adres były skutecznie odbierane. Także decyzja, od której E. S. złożył odwołanie, została wysłana na adres przez niego wskazany i odebrana – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – przez Z. T., który potwierdził ten fakt własnoręcznym podpisem opatrzonym w datę [...] oraz przybiciem pieczęci firmy A. Z takiego działania pracownika można było domniemywać, iż jest uprawniony do odbioru korespondencji. Wobec powyższego nie można czynić zarzutu listonoszowi, że doręczył on przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątka firmy. Takie stanowisko potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2005r. sygn. akt FZ 552/04. W podobnym kierunku wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w wyroku z dnia 30 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 1044/01, iż jakkolwiek możliwość doręczenia pisma w miejscu prowadzenia przez adresata działalności gospodarczej do rak osoby upoważnionej do odbioru korespondencji nakłada na podmiot doręczający obowiązek upewnienia się, że osoba odbierająca pismo jest do tego upoważniona, to jednakże nie oznacza to, iż wymogiem skutecznego doręczenia w takiej sytuacji jest legitymowanie się przez osobę odbierającą pisemnym upoważnieniem. W sytuacji bowiem, gdy osoba obecna w miejscu, o którym stanowi przepis art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, podejmuje się odebrać pismo, wskazując iż jest zatrudnioną w tymże miejscu przez adresata i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo – administracyjnych, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tymże miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń, co czyni, iż dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne i rodzi określone konsekwencje procesowe. W świetle powyższego, należy przyjąć, iż decyzja została skutecznie doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dniu [...] a zatem wniesienie przez E. S. odwołania za pośrednictwem poczty w dniu [...] (data stempla pocztowego) nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Niedotrzymanie terminu do wniesienia odwołania obligowało więc organ zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do stwierdzenia w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez skarżącego, że przebywał poza miejscem zamieszkania i faktycznie odebrał korespondencję w późniejszym terminie, nie mają wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Ewentualnie mogą być oceniane wyłącznie w kategoriach przesłanek do przywrócenia uchybionego terminu na prośbę zainteresowanego. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania skarżącego o przywrócenie przez Sąd terminu do złożenia odwołania należy podnieść, że nie mogło ono zostać uwzględnione, ponieważ wojewódzkie sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji badają zaskarżone decyzje (postanowienia) jedynie pod względem ich zgodności z prawem, co oznacza, że rozpoznając skargę na dane rozstrzygnięcie oceniają, czy i jakie zostały naruszone przepisy prawa i wówczas są władne tylko do usunięcia wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Nie mają natomiast kompetencji do orzekania w sprawie w miejsce organów administracji. Z powołanych względów – na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.