I SA/Wr 942/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres, sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A.G. i A.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na czynność egzekucyjną w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A.G. i A.G. (dalej: zobowiązani, skarżący, strona skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) wydane w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R. (będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) prowadzi wobec A.G. i A.G. postępowanie egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku dochodowym za lata 2006-2007. Podstawę tego postępowania stanowią tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], i [...]. Poprzednio prowadzone wobec zobowiązanych postępowanie egzekucyjne co do tego samego obowiązku (a którego podstawę stanowiły tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zostało umorzone w związku z bezskutecznością egzekucji. Do ponownego wdrożenia postępowania egzekucyjnego doszło na skutek uwzględnienia przez Sąd Okręgowy w Ś. skargi pauliańskiej jaką wniósł Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R., domagając się uznania za bezskuteczne wobec Skarbu Państwa rozporządzeń prawami do nieruchomości położonej w N.R., przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w K. VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w N.R. prowadzi księgę wieczystą o nr [...]. Żądanie Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczyło uznania za bezskuteczną umowy darowizny na mocy której małżonkowie – A.A.G darowali swoim dzieciom (D. G. i S.G.) udziały po ½ we współwłasności nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] oraz umowy sprzedaży udziału ½ we współwłasności tej nieruchomości, zawartej pomiędzy S.G. a L.G. W toku postępowania egzekucyjnego jakie zostało wszczęte na skutek prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 4 września 2014 r. (sygn. akt I [...]) uwzględniającego skargę pauliańską Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.R., zawiadomieniem z dnia 18 października 2016 r. (nr [...]) organ egzekucyjny dokonał zajęcia nieruchomości objętej księgą wieczystą o nr [...] kierując do zobowiązanych – A. i A.G. wezwanie do zapłaty egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, w terminie 14 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości Kwestionując to zajęcie, pismem z dnia 21 listopada 2016 r. zobowiązani wnieśli na ww. czynność egzekucyjną skargę w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599, dalej: u.p.e.a.). W jej treści zarzucili organowi egzekucyjnemu naruszenie: - art. 110b § pkt 1 w zw. z art. 110c u.p.e.a. poprzez błędne ustalenie uczestników postępowania, którymi powinni być aktualni właściciele zajętej nieruchomości tj. D.G. i L.G.; - art. 110c § 2 w zw. z art. 67 § 2 u.p.e.a. poprzez brak wskazania w zawiadomieniu o zajęciu terminu płatności należności; - art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie dwukrotnie wystawionych (zdublowanych) tytułów wykonawczych jako że w sprawie nie wydano postanowienia w trybie art. 26d u.p.e.a.; - art. 64 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez błędne ustalenie kosztów egzekucyjnych; - art. 110 w zw. z art. 19 § 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji przez podmiot niemający uprawnień organu egzekucyjnego; - art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez wszczęcie egzekucji pomimo braku uprzedniego wysłania upomnienia. Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R. uznał skargę zobowiązanych za bezzasadną. Po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanych na to orzeczenie, postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący domagali się uchylenia w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W z dnia [...] oraz zasądzenia od organu egzekucyjnego na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie: - art. 110c § 2 w zw. z art. 67 § 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do wskazania w zawiadomieniu o zajęciu terminu płatności egzekwowanego obowiązku; - art. 110b pkt 1 w zw. z art. 110c u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia nieruchomości nienależącej do zobowiązanych; - art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych sprzecznie z prawem, albowiem w warunkach funkcjonowania w obrocie prawnym tytułów wykonawczych wystawionych wcześniej przez tego samego wierzyciela i wobec tych samych należności, a wobec których nie orzeczono ich utraty w trybie art. 26d u.p.e.a. W rozwinięciu zarzutów skargi skarżący podnieśli, że wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...], sygn. akt [...], uznający zasadność skargi pauliańskiej wniesionej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.R. dotyczy wierzytelności stwierdzonymi tytułami wykonawczymi o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...]. W sprawie, organ egzekucyjny dokonał natomiast zajęcia nieruchomości na podstawie tytułów wykonawczych o innych numerach, wystawionych już po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...], sygn. akt [...], oraz w warunkach niewyeliminowania z obrotu prawnego wcześniej wystawionych tytułów wykonawczych. W nawiązaniu do tego zarzutu skarżący dodatkowo podnieśli, że w sprawie wydane zostały dwukrotnie tytuły wykonawcze w odniesieniu do tych samych należności, co nie jest dopuszczalne albowiem wprowadza niebezpieczeństwo dochodzenia jednej i tej samej należności. Niezależnie od tych zarzutów skarżący wskazali na uchybienia proceduralne pisma procesowego, zawiadamiającego o zajęciu nieruchomości. W kontekście tym wyrazili pogląd, że zawiadomienie takie powinno zawierać elementy analogiczne do pisma sporządzanego na podstawie art. 67 § 2 u.p.e.a. (zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego). Na tej podstawie zarzucili, że wydane w sprawie zawiadomienie o zajęciu nie zawiera informacji o terminie płatności dochodzonych należności, ani też nie określa dokładnie zajmowanej nieruchomości, prowadząc do naruszenia zasady z art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., stwierdzające bezzasadność skargi jaką skarżący wnieśli na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Jako pozbawione podstaw prawnych Sąd uznał zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez to postanowienie art. 110c § 2 w zw. z art. 67 § 2 u.p.e.a., art. 110b pkt 1 w zw. z art. 110c u.p.e.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W procesie sądowej kontroli rzeczonego postanowienia Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa, a które zobowiązany jest uwzględnić z urzędu na podstawie dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu skargi należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżących, prawidłowym było postępowanie organów egzekucyjnych, które za uczestników postępowania egzekucyjnego skierowanego do zajętej nieruchomości uznały A. i A. G., a nie aktualnych właścicieli tej nieruchomości, tj. D.G. (obecnie – W.) i L.G. Należy zwrócić uwagę, że w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawodawca oznacza krąg uczestników tego postępowania, co organy egzekucyjne obowiązane są respektować w toku podejmowanych czynności. Zgodnie z art. 110b u.p.e.a. uczestnikami postępowania egzekucyjnego z nieruchomości są: 1) zobowiązany; 2) wierzyciele egzekwujący; 3) osoby, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe lub roszczenia albo prawa osobiste zabezpieczone na nieruchomości; 4) organ, który zawarł umowę o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, jeżeli przedmiotem egzekucji jest użytkowanie wieczyste. Należy jednocześnie dostrzec, że art. 1a pkt 20 u.p.e.a. definiuje zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym jako osobę prawną (jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej) albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. W rozpoznawanej sprawie przedmiot egzekucji stanowił niewątpliwie obowiązek pieniężny, wynikający z zaległości skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2006-2007. Nie ulega tym samym wątpliwości, że sytuacja procesowa skarżących pozwalała na objęcie ich definicją ustawową zobowiązanego, a tym samym, na przyznanie im statusu uczestnika postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu, analogicznie nie sposób zdefiniować jednak sytuacji prawnej aktualnych właścicieli nieruchomości co do której skierowano czynności egzekucyjne celem zaspokojenia ww. zaległości podatkowych. Odpowiedzialność D.G. (obecnie – W.) i L.G. w rozpoznawanej sprawie ma źródło w dokonanych z ich udziałem czynnościach prawnych, godzących w interes wierzyciela i uznanych przez Sąd za bezskuteczne wobec Skarbu Państwa (Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.R.). Jak wynika z akt sprawy, prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z [...] (sygn. akt [...]) za bezskuteczne uznane zostały umowy na podstawie których aktualni właściciele, tj. D.G. (obecnie – W.) i L.G. nabyli prawa rzeczowe do zajętej nieruchomości. Wyrok wydany na podstawie art. 527 i n. k.c. ma natomiast charakter konstytutywny, przy czym, istotą rozstrzygnięcia tego rodzaju nie jest zakwestionowanie skutków rzeczowych w zakresie przesunięć majątkowych, lecz uznanie za bezskuteczne takiego rozporządzenia wyłącznie w stosunku do wierzyciela, którego prawa zostały w ten sposób naruszone. Orzeczenie zapadłe na tej podstawie nie ingeruje zatem w stosunki własnościowe wynikające z kwestionowanej czynności prawnej, a upoważnia wierzyciela do skierowania postępowania egzekucyjnego względem mienia osoby trzeciej, która sporne prawo nabyła z jego pokrzywdzeniem. Innymi słowy, w wypadku egzekucji obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym wierzyciel dysponujący wyrokiem uwzględniającym jego skargę pauliańską wyposażony jest w szczególne prawo do skierowania egzekucji względem mienia osoby trzeciej, nie wymienionej w tytule wykonawczym jako dłużnik. Nie ulega tym samym wątpliwości, że właściciel rzeczy względem którego zapadło orzeczenie wydane w trybie art. 527 i n. k.c. nie jest dłużnikiem, a jedynie osobą odpowiedzialną za cudzy dług określonymi przez sąd przedmiotami. Z powodów wyżej wskazanych przytoczona już definicja zobowiązanego nie znajdzie zastosowania w stosunku do osoby trzeciej w rozumieniu art. 527 k.c., a zatem w rozpoznawanym przypadku – w stosunku do D.G. (obecnie – W.) i L.G.. Jak już bowiem wspomniano, zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest jedynie ten, kto nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Nie ulega natomiast wątpliwości, że obowiązek tego rodzaju nie spoczywał na aktualnych właścicielach nieruchomości. Wystawione przez organ egzekucyjny tytuły wykonawcze dotyczyły bowiem zobowiązań podatkowych A. i A. G. Oczywistym jest natomiast, że skierowanie egzekucji zobowiązania podatkowego do mienia osób trzecich nie skutkuje zmianą materialnoprawnych podstaw odpowiedzialności publicznoprawnej. Nie dochodzi w ten sposób także do zmiany stron zobowiązania podatkowego. Istotą bezskuteczności orzeczonej w trybie art. 527 k.c., jak już podkreślono, jest bowiem możliwość skierowania egzekucji zobowiązania podatkowego dłużnika do mienia osoby trzeciej, co osoby tej nie czyni dłużnikiem podatkowym, a jedynie osobą odpowiedzialną za cudzy dług w oznaczonym zakresie. Dlatego też, objęcie takiej osoby pojęciem zobowiązanego nie znajduje uzasadnienia w świetle ustawowej definicji tego określenia w rozumieniu przepisów u.p.e.a. W ocenie Sądu, nie sposób uznać zatem, by podstawę dla przyjęcia legitymacji D.G. (obecnie – W) i L.G. w postępowaniu egzekucyjnym stanowić mógł art. 110b pkt 1 w związku z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. Oczywistym jest też, że legitymacji takiej próżno poszukiwać w punktach 2, 3, i 4 art. 110b u.p.e.a. D.G. (obecnie – W.) i L.G. nie są bowiem wierzycielami egzekwującymi, ani osobami, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe lub roszczenia, czy też, prawa osobiste zabezpieczone na nieruchomości. Przypadek opisany w punkcie 4 (oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste) jest natomiast w rozpoznawanej sprawie z oczywistych względów wykluczony. Nie ma także podstaw by udział aktualnych właścicieli nieruchomości w analizowanym postępowaniu wywodzić z treści art. 110f § 1 u.p.e.a. Należy bowiem zauważyć, że przepis ten dotyczy wyłącznie przypadków rozporządzenia nieruchomością po jej zajęciu. W przypadku nieruchomości aktualnie należącej do D. G. (obecnie – W.) i L.G., zajęcie nastąpiło natomiast niewątpliwie jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co wyłącza zastosowanie omawianego przepisu. Przypomnieć można jedynie, że wpisu wzmianki o wszczęciu egzekucji z nieruchomości (art. 110c § 3 u.p.e.a.) dokonał Sąd Rejonowy w K. w dniu [...], tj. po uzyskaniu wyroku w trybie at. 527 k.c., i była to pierwsza czynność egzekucyjna w sprawie. Powołany już art. 110f dotyczy natomiast przypadku zbycia nieruchomości po jej zajęciu i jest to przepis szczególny, wykluczający możliwość wytoczenia powództwa pauliańskiego. Jako nieuzasadniony ocenić należało także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. art. 18 u.p.e.a. poprzez dwukrotne wystawienie tytułów wykonawczych dotyczących tych samych zaległości podatkowych. Jego zasadność skarżący wywodzili m.in. z obawy istnienia tytułów prawnych stanowiących podstawę do więcej niż tylko jednokrotnego wyegzekwowania tych samych należności. Trafności tego zarzutu w sprawie Sąd nie podziela z dwóch powodów. Przede wszystkim wskazać należy, co trafnie podnosi także organ egzekucyjny w odpowiedzi na skargę, że argumentacja strony, zmierzająca do wykazania nieprawidłowości poprzez dochodzenie tej samej zaległości w ramach dwóch postępowań egzekucyjnych powinna być podnoszona przez skarżących w trybie at. 33 § 1 pkt 6, względnie, at. 59 § 1 pkt 7 u. p.e.a., a nie na etapie skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a., która stanowi środek ochrony już na dalszym etapie bo stricte wykonawczym. Po drugie, nawet gdyby przyjąć dopuszczalność tego rodzaju zarzutu w ramach skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. to wyrażone na jego tle obawy procesowe strony skarżącej co do niebezpieczeństwa dwukrotnego, przymusowego wykonania tego samego zobowiązania podatkowego nie znajdują uzasadnienia w świetle ustaleń faktycznych sprawy. Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę (wyrok SN z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt V CSK 305/14, LEX nr 167141 oraz powołane tam orzecznictwo), że w wypadku wyroków wydawanych na podstawie art. 527 k.c. niezbędne jest precyzyjne oznaczenie (w sentencji tego rodzaju rozstrzygnięcia) wierzytelności, której ochronie służy instytucja skargi pauliańskiej. W wypadku wierzytelności stwierdzonych tytułami wykonawczymi oznaczenie to najczęściej sprowadza się do powołania danych identyfikujących taki tytuł (data, numer tytułu wykonawczego). Tak też postąpił Sąd Okręgowy w Ś., który w wyroku z [...] wymienił numery tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.R., w których to stwierdzono zaległości A. i A.G. z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. W tej sytuacji nie powinno zatem ulegać wątpliwości, ochronie jakiej konkretnie wierzytelności służy powołane rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w Ś. W konsekwencji należy stwierdzić, że jedynie wówczas podnoszony przez skarżących zarzut mógłby okazać się trafny, gdyby należności stwierdzone tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...] nie odpowiadałyby tytułom wykonawczym tego samego organu wystawionym w latach 2011 i 2012 i wymienionym w wyroku Sądu Okręgowego w Ś. Analiza obu grup tytułów wykonawczych wskazuje natomiast jednoznacznie, że każdy z tytułów wystawionych w 2016 r. znajduje swój odpowiednik pośród tytułów z lat 2011-2012, przy czym, tytuły na podstawie których prowadzone jest obecne postępowanie egzekucyjne mają swoje bliźniacze odpowiedniki zarówno w zakresie rodzaju zaległości podatkowej, jak i co do kwot w nich stwierdzonych. Z jednej strony zatem egzekucji niewątpliwie podlegają te same należności, które stwierdzono tytułami wykonawczymi opisanymi w wyroku Sądu Okręgowego w Ś, co wyklucza ewentualność windykacji jakichkolwiek innych wierzytelności. Z drugiej zaś fakt, iż organ egzekucyjny wykluczył przeprowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2011-2012 wyłącza możliwość pokrzywdzenia dłużnika wskutek dwukrotnego, przymusowego ściągnięcia jego zobowiązania. W nawiązaniu do argumentacji strony skarżącej nie sposób także twierdzić, by poprzez fakt dwukrotnego wystawienia tytułów wykonawczych organ egzekucyjny działał wbrew zasadzie zaufania wyrażonej w treści art. 8 k.p.a. W piśmie z dnia 21 października 2016 r. (doręczonym zobowiązanym wraz z zawiadomieniem o zajęciu) Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.R. precyzyjnie wyjaśnił bowiem dłużnikom, które należności stwierdzone dawnymi tytułami wykonawczymi objęto tytułami wykonawczymi stanowiącymi podstawę aktualnie toczącego się postępowania egzekucyjnego. Dodać przy tym trzeba, że sam fakt powołania w wyroku Sądu Okręgowego w Ś. numerów tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2011-2012 nie stoi na przeszkodzie skierowaniu aktualnie prowadzonej egzekucji do majątku osoby trzeciej. Jak już bowiem wskazano, sąd ma obowiązek oznaczenia wierzytelności, której udziela ochrony w trybie art. 527 k.c. w taki sposób, by można ją było dostatecznie jasno zdefiniować. O ile zatem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jasny wynika, że np. zaległość stwierdzona pierwotnie tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] odpowiada obecnie wierzytelności objętej tytułem nr [...] z dnia [...] (przy czym, analogicznie sprawa przedstawia się w przypadku każdego z pozostałych tytułów), to nie powinno budzić wątpliwości, że przedmiotem egzekucji są te same zobowiązania pieniężne co do których rozstrzygał Sąd Okręgowy w Ś. Już tylko w uzupełnieniu omawianego zagadnienia dodać trzeba, że chybiony jest zarzut niewydania przez organ egzekucyjny postanowienia w trybie art. 26d u.p.e.a., skoro przepis ten dotyczy przypadku utraconych tytułów wykonawczych, a zatem sytuacji procesowej innej aniżeli występująca w sprawie. Przechodząc do oceny samej prawidłowości zastosowanego w sprawie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia nieruchomości to należy przypomnieć, że tryb prowadzenia egzekucji z nieruchomości regulują przepisy art. 110-112g u.p.e.a. W ocenie Sądu, wszystkie ustawowe wymogi prawne związane ze skutecznością zajęcia nieruchomości zostały w sprawie dochowane. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia zgodnie z art. 110c § 2 i 3 u.p.e.a. poprzez skierowanie do zobowiązanych wezwania z dnia 18 października 2016 r. do zapłaty egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, w terminie 14 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Wezwanie to zostało doręczone zobowiązanym (każdemu z osobna) w dniu 8 listopada 2016 r. Z tym też dniem uznano skutek prawny w postaci zajęcia nieruchomości. Jednocześnie, zgodnie z wymogiem z art. 110c § 3 u.p.e.a., organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego w K VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w N.R. wniosek o dokonanie w księdze wieczystej nr [...], urządzonej dla nieruchomości położonej w N.R. przy ul. [...] wpisu o wszczęciu egzekucji. Powyższe okoliczności wskazują na to, że w sprawie dochowano wszystkich wymogów prawnych niezbędnych dla skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego. Przeciwnie do stanowiska wyrażonego w skardze Sąd stwierdza, że kierując do zobowiązanych wezwanie w rozumieniu art. 110c § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie był zobowiązany do wskazania terminu płatności należności pieniężnej. Wymóg taki nie wynika z treści art. 110c § 2 u.p.e.a. Powyższe oznacza, że prawidłowo zredagowane zawiadomienie o zajęciu powinno zawierać jedynie wezwanie do uregulowania zaległości (wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi) w terminie 14 dni od jego doręczenia. Ten ustawowy wymóg został w sprawie spełniony, a zatem pozbawiony podstaw prawnych jest zarzut skargi zmierzający do wykazania, że zawiadomienie o zajęciu nie zawierało wszystkich rygorów prawnych. Za błędne uznaje Sąd stanowisko skarżących co do tego, że obowiązek wskazania terminu płatności powinno się wyprowadzać na zasadzie analogii do art. 67 § 2 u.p.e.a. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów egzekucyjnych, że przepis art. 67 § 2 u.p.e.a. dotyczy rygorów formalnych zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, a zatem treść tego przepisu nie może być wykorzystywana przez skarżących dla podważania skuteczności zawiadomienia o zajęciu majątku nieruchomego. Jako nieuzasadniony uznał także Sąd zarzut skargi dotyczący nieprecyzyjnego określenia nieruchomości, której dotyczyło zawiadomienie o zajęciu. W skierowanym do zobowiązanych wezwaniu z art. 110c § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny wymienił miejsce położenia nieruchomości, numer księgi wieczystej, a także, podał dane personalne jej aktualnych właścicieli. Wszystkie te elementy w sposób niewątpliwy a przy tym dostatecznie precyzyjny pozwalały określić nieruchomość co do której zastosowano środek egzekucyjny w postaci jej zajęcia. Mając na uwadze przedstawioną wykładnię prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. złożoną w sprawie skargę w całości oddalił.