I SA/Wr 95/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: X, XI i XII 2013 r. postanawia: I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 1.765,00 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset sześćdziesiąt pięć złotych) z tytułu nadpłaconego wpisu sądowego od skargi. W skardze na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję, skarżący G. K. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na fakt, że zostało ustanowione zabezpieczenie w postępowaniu zabezpieczającym w postaci hipoteki na nieruchomości. W ślad za skargą skarżący uiścił kwoty: 500 zł i 2.810 zł tytułem wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek, o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej lub jego lakoniczne uzasadnienie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dokonując analizy wniosku stwierdzić należy, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej. Wniosek skarżącego sprowadza się bowiem jedynie do żądania wstrzymania aktu tylko ze względu na ustanowione zabezpieczenie w postępowaniu zabezpieczającym w postaci hipoteki na nieruchomości. Tymczasem ocena tego, czy wykonanie decyzji doprowadzi do powstania u skarżącego znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków, musi być dokonana na podstawie szczegółowych informacji o rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Takich informacji skarżący jednak nie przedstawił, a zatem Sąd nie miał możliwości przeprowadzenia oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u skarżącego nieodwracalne skutki. Podsumowując, obowiązkiem strony było uprawdopodobnienie, co w sprawie nie miało miejsca, że na skutek egzekucji grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Z przedstawionych powyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie I sentencji. Ponadto, z akt sprawy wynika, że skarżący nadpłacił należy wpis sądowy od skargi. Wedle bowiem zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 kwietnia 2019 r. wysokość rzeczonego wpisu wynosi 1.545 zł, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221 poz. 2193 ze zm.). Skarżący natomiast uiścił wpis sądowy w łącznej kwocie 3.310,00 zł., co oznacza, że wystąpiła nadpłata w kwocie 1.765,00 zł, którą należało zwrócić stronie skarżącej na podstawie art. 225 p.p.s.a., o czym postanowiono jak w punkcie II sentencji.