I SA/Wr 952/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 17 maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości "A." sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z 1 października 2012r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił przyznania P.W. prawa pomocy w zakresie całkowitym. Od tego postanowienia skarżący pismem z dnia 26 października 2012r. wniósł sprzeciw, który nie został przez stronę podpisany. Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2012 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie zostało zwrócone z informacją, że" adresat wyprowadził "( k. 78 akt sądowych). Stwierdzony brak formalny sprzeciwu nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydawanych przez referendarzy sądowych, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw, jako środek prawny umożliwiający kwestionowanie orzeczeń wydawanych przez referendarzy sądowych, powinien odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych (art. 46-47 p.p.s.a.), a w szczególności - w myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - winien zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nie podpisanie sprzeciwu przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika stanowi brak formalny tego środka, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym przepisami art. 49 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Skarżący zgodnie z zarządzeniem Sądu z dnia 9 listopada 2012r. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Wezwanie to zostało zwrócone z informacją, że" adresat wyprowadził "( k. 56 akt sądowych). W myśl art. 70 § 1 i § 2 dalej p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadomić sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu. Skarżący został pouczony o obowiązku informowania Sądu o zmianie adresu w piśmie z dnia 6 sierpnia 2012 r. (k. 20 akt sądowych), przy którym przesłano wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę.. Wskazane pismo strona odebrała osobiście w dniu 20 sierpnia 2012r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 21 akt sądowych). Skoro zatem, jak wynika z akt sprawy, skarżący został pouczony o obowiązku poinformowania Sądu o zmianie adresu i skutkach jego niedopełnienia, tak więc wezwanie do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu Sąd uznał za doręczone przez pozostawienie pisma w aktach sprawy. Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Wobec tego, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.