I SA/Wr 956/10

Wrocław, dnia 18 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym oraz sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za pierwszy kwartał 2008 r. postanawia: 1) odmówić przyznania prawa pomocy; 2) odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 sierpnia 2010 r. B B (dalej skarżący) został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W z dnia [...] r., nr [...], w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi skarżący wniósł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 08 listopada 2010 r., odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, natomiast zażalenie strony na to rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I FZ 456/10. Wobec powyższego, skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu w dniu 04 marca 2011 r. W dniu 14 marca 2011 r. skarżący wniósł ponownie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na zmianę okoliczności sprawy, to jest utratę możliwości swobodnego dysponowania mieszkaniem własnościowym z uwagi na ustanowienie na nim hipoteki umownej w kwocie 214.288,95 zł Postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W sprzeciwie skarżący podniósł, że ustanowienie hipoteki na jego nieruchomości w celu zabezpieczenia wcześniej zaciągniętego kredytu jest dowodem pogorszenia się jego sytuacji majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuiszczenie od niej należnego wpisu. Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) opłatę sądową (wpis) należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Na mocy art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pismem podlegającym opłacie jest także skarga. Z kolei w myśl art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku, gdy odpowiedni wpis nie został uiszczony, przewodniczący, na podstawie art. 220 § 1 zdanie 2 w zw. z § 3 p.p.s.a., wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia, "uiścił od tej skargi wpis, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania". Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd. Na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z kolei zgodnie z art. 111 § 1 k.c. termin liczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone ponownie skarżącemu w dniu 17 lutego 2011 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia tego braku upłynął w dniu 24 lutego 2011 r. (czwartek). W tak zakreślonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu. Wobec czego, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie. Odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia 21 lutego 2011 r. o przyznanie prawa pomocy, należy stwierdzić, że analiza jego treści nie prowadzi do konstatacji, by w sprawie zachodziły jakiekolwiek nowe, istotne okoliczności. W dalszym bowiem ciągu skarżący uchyla się od przedstawienia Sądowi wyczerpujących informacji na temat posiadanych przez siebie kont bankowych, a zwłaszcza wysokości dokonywanych na nich operacji. Natomiast ustanowienie hipoteki na nieruchomości lokalowej skarżącego stanowi konsekwencję zaciągnięcia przez niego wcześniej kredytu i nie ma bezpośredniego wpływu na bieżącą zdolność płatniczą skarżącego. Skoro zatem skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności w sprawie, Sąd w oparciu o art. 245 § 1 w zw. z art 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podtrzymuje stanowisko zajęte w postanowieniu z dnia 08 listopada 2010 r.