I SA/Wr 957/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. przy udziale --- sprawy ze skargi A S.A. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowieniowym postępowania, decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. oraz nadpłatę w tym podatku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji określającej A S.A. z siedzibą we W. (dalej: spółka, strona, skarżąca) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w kwocie 230.537 zł oraz nadpłatę w tym podatku w kwocie 186.786 zł Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 12 października 2012 r. spółka wystąpiła do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika D. Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., wskazując jako podstawę prawną art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Uzasadniając wniosek spółka podała, że w wyniku postępowania podatkowego ustalono, iż nieprawidłowo ujęła w rozliczeniu podatku dochodowego za 2006 r. przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości (mieszkań, lokali użytkowych, komórek, garaży, miejsc postojowych oraz własności gruntu przynależnego), tj. w momencie przekazania nieruchomości ich nabywcom na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego, a nie w momencie podpisania umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego. Ustalono także, że nieprawidłowo rozliczyła koszty sprzedaży bezpośrednio przyporządkowane tym przychodom. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał korekty rozliczenia i określił spółce zobowiązania w podatku dochodowym za 2006 r. oraz nadpłatę w tym podatku decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., wezwał też spółkę do złożenia korekt deklaracji za lata następne. Sporządzając korekty za rok 2005 oraz lata 2007-2009 spółka stwierdziła, że wykazując przychody ze sprzedaży nieruchomości w latach 2002-2004, według daty podpisania protokołu odbioru, a nie według daty podpisania aktu notarialnego zapłaciła należny podatek dochodowy, a obecnie nie jest możliwa korekta tych rozliczeń. Oznacza to, że doszło do podwójnego opodatkowania przychodów ze sprzedaży nieruchomości, tj. najpierw w latach 2002 -2004, a następnie tych samych przychodów w roku 2006. Z danych spółki wynika, że pewne transakcje w związku z ostateczną decyzją określającą podatek dochodowy za 2006 r. zostały opodatkowane podwójnie lub nie zostały uwzględnione zapłaty podatku dochodowego dokonane przez spółkę w okresie wcześniejszym. W tych okolicznościach spółka uznała za konieczne wznowienia postępowania w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wznowił postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. na wniosek spółki, wskazując jako przesłankę wznowienia przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, określającej spółce zobowiązanie w podatku dochodowym za 2006 r. oraz nadpłatę w tym podatku. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z powołanym przez spółkę przepisem art. 240 § 1 pkt 5 O.p. postępowanie wznawia się jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję. Przedstawione przez spółkę we wniosku okoliczności faktyczne, zdanie organu I instancji, nie są okolicznościami istniejącymi w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi. W toku postępowania podatkowego analizą objęto wszystkie dokumenty dotyczące sprzedaży lokali, tj. akty notarialne, umowy sprzedaży, protokoły odbioru lokali. Dokumenty te oraz wynikające z nich okoliczności zostały uwzględnione w decyzji, w szczególności akty notarialne sporządzone w 2006 r. oraz dokumenty finansowe z lat 2002-2004, związane z aktami notarialnymi sporządzonymi w 2006 r. Na podstawie tych dowodów organ I instancji ustalił prawidłową wartość przychodu ze sprzedaży nieruchomości dokonanych w 2006 r. oraz koszt własny sprzedaży tych nieruchomości. Dokumenty te, jak i wynikające z nich okoliczności, było podstawą wydania decyzji ostatecznej. Fakt nieprawidłowego rozliczenia przez podatnika przychodów i kosztów za sprzedaży nieruchomości w latach 2002-2004, wbrew stanowisku spółki, nie potwierdza istnienia nowej okoliczności faktycznej, która istniała w chwili wydania decyzji i nie była brana pod uwagę w toku postępowania podatkowego w podatku dochodowym za 2006 r. Okoliczność ta była znana organowi, została bowiem ujawniona w toku postępowania, co wynika z decyzji ostatecznej. Organ stwierdza, że wcześniejsze wykazanie podatku z tytułu sprzedaży nieruchomości nie zwalniało podatnika od prawidłowego rozliczenia za 2006 r., w którym podatek winien być prawidłowo wykazany. Podniesiona okoliczność nie ma zatem charakteru nowej w stosunku do uprzedniego postępowania dowodowego. W odwołaniu strona wnosiła o uchylenie decyzji i zarzuciła, że organowi podatkowemu w momencie wydawania decyzji określającej podatek dochodowy za 2006 r. nie była znana okoliczność faktyczna zapłaty podatku dochodowego za cześć transakcji uwzględnionych w przychodach i kosztach za 2006 r. Spółka podniosła, że nie jest jej zadaniem ustalanie, w jaki sposób organ powinien uwzględnić w decyzji za 2006 r. fakt, że część podatku określonego sporną decyzją została zapłacona z wyprzedzeniem, ale nie wskazanie tego, ani w protokole pokontrolnym ani w decyzji, świadczy o braku wiedzy w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie ma znaczenia fakt, że spółka rozliczyła przychody i koszt sprzedaży nieruchomości dotyczące 2006 r. we wcześniejszych okresach rozliczeniowych. Okolicznością faktyczną nie może być bowiem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi. Nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organowi podatkowemu oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającymi w postępowaniu zwykłym. Są to zatem tyko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikają. Ujawnieniem nowych okoliczności nie jest sytuacja, w której okoliczności te są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów, znanych organowi wydającemu decyzję. Jeśli zatem, tak jak w niniejszej sprawie, organ podatkowy zbadał w podstępowaniu podatkowym wszystkie okoliczności faktyczne i dowody, a nie pojawiły się nowe, nie ma podstaw, w trybie wznowienia postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Nawet gdyby istniejących dowodów organ nie zbadał w toku postępowania podatkowego, ale znał je, nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy wskazał też, że błędna ocena stanu faktycznego w postępowaniu wymiarowym nie daje podstaw do wznowienia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego zarzucając naruszenie: - art. 7 kpc przez nierozpoznanie sprawy w całości i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, - art. 77 § 1 kpa wyrażające się w sprzeczności ustaleń organów podatkowych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez przyjęcie, że okoliczność, na którą skarżąca powoływała się we wniosku o wznowienie postepowania (tj. rozliczenie przychodów ze sprzedaży nieruchomości i związanych z nimi kosztów za 2006 r. w latach wcześniejszych, tj. 2002-2004, które miało bezpośrednie konsekwencje podatkowe, w postaci podwójnego opodatkowania przychodów i kosztów) były znane organowi podatkowemu i brane pod uwagę w toku postępowania podatkowego; - art. 245 § 1 pkt 1 O.p. przez jego niezastosowanie, mimo, że organowi podatkowemu, który wydawał decyzję określającą spółce podatek dochodowy za 2006 r. nie była znana okoliczność podwójnego opodatkowania i zapłaty podatku dochodowego za nieruchomości przekazanie przez spółkę nabywcom w latach 2002 -2004; - art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przez przyjęcie, że podstawą wznowienie postępowania nie może być nowa ocena okoliczności bądź dowodów dokonana przez podatnika, nawet jeśli z oceny tej wynikają istotne dla stanu faktycznego nowe okoliczności; - art. 229 O.p. polegające na niewykorzystaniu przez organ podatkowy II instancji możliwości przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony dokonał rozszerzającej wykładnia art. 240 § 1 pk 5 O.p. przez przyjęcie, że nowe okoliczności i dowody to takie, które nie były znane organowi i podatnikowi. Podkreśla, że organowi wydającemu decyzję określającą zobowiązanie podatkowe nie były znane okoliczności opodatkowania i zapłaty podatku dochodowego za nieruchomości przekazane nabywcom w latach 2002-2004. Organ nie był też w posiadaniu żadnych dokumentów świadczących o dokonanych wpłatach podatku dochodowego za lata 2002-2004, nie posiadał też dokumentów umożliwiających wyliczenie przychodów i kosztów transakcji. Nie był w związku z tym w stanie określić właściwych kwot podatku dochodowego wpłaconych od dochodów 2006 r., a co za tym idzie nie mógł rzetelnie określić nadpłaty za 2006 r. Działając w zaufaniu do organów podatkowych spółka nie kwestionowała decyzji i ustaleń kontroli. Dopiero przygotowując korekty deklaracji stwierdziła, że cześć transakcji została opodatkowana dwukrotnie. Nie może z tego tytułu ponosić negatywnych konsekwencji. Skarżąca podniosła też, że sposób ustalania moment powstanie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych, jaki stosowała w 2006 r i latach poprzednich, został zaakceptowany decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], poprzedzoną protokołem kontroli nr [...] w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania o odprowadzania do budżetu państwa podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. oraz podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji. Pełnomocnik strony skarżącej, na rozprawie, podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze, z tym, że jako podstawę zarzutu niewyjaśnienia stanu faktycznego wskazał art. 122 O.p., a jako podstawę zarzutu sprzeczności ustaleń organów podatkowych z treścią zebranego materiału dowodowego w sprawie art. 187 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która daje stronie możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (tj. decyzją od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano dotknięte było jedną z wad określoną w art. 240 §1 O.p. Zaznaczyć wypada, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania toczy się tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. (por. wyrok NSA, I FSK 1848/08, LEX nr 558849). Wykorzystywanie postępowania wznowieniowego do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej naruszałoby zasadę trwałości decyzji administracyjnej, w konsekwencji ład systemu prawnego, stanowiąc odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i art. 128 O.p.). Strona skarżąca powołała się na przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 §1 pkt 5 O.p. będzie spełniona wówczas, gdy: – ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, – okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego w sprawie, – ujawnione okoliczności lub dowody istniały w dniu wydania decyzji, – nowe okoliczności lub nowe dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, to jest wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1.10.2003 r., III SA 2923/01, Biul. Skarb. 2004, nr 3, s. 22). W wyroku z dnia 22 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zauważał, że "użyte w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Z kolei łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Jeżeli więc dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego" (wyrok WSA, I SA/Gd 446/10, LEX nr 602746). Skarżąca jako nową okoliczność w sprawie uzasadniającą wznowienie postępowania wskazała rozliczenie przez Spółkę przychodów i kosztów ze sprzedaży nieruchomości dotyczących 2006 r. w latach wcześniejszych, a także rozliczenie w latach wcześniejszych należnych z tego tytułu podatków od dochodu. Wyjaśnić należy, że nowe okoliczności faktyczne, to takie które zostały w sprawie nowoodkryte i w toku postępowania zwykłego nie były znane organowi który wydał decyzję ostateczną w sprawie. Oznacza to, że okoliczności faktyczne nieznane organowi to takie okoliczności, które nie wynikają z badanego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego (pr. Wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21.06.2004 r. sygn. akt FSK 170/04). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika ze znajdującego się w aktach materiału dowodowego, Naczelnik D. Urzędu Skarbowego w postępowaniu zwykłym na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że skarżąca zawyżyła zarówno przychody jak i koszty uzyskania przychodów ze sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych, garaży, miejsc postojowych, komórek lokatorskich oraz przynależnego gruntu na skutek nieprawidłowego określenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Spółka przyjmowała, że obowiązek podatkowy powstaje w momencie przekazania nieruchomości nabywcom na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego, przed podpisaniem umów sprzedaży w formie aktów notarialnych, a nie jak wynika to z obowiązujących przepisów w dacie sprzedaży. Fakt rozliczenia przychodów i związanych z nimi kosztów podatkowych przed powstaniem obowiązku podatkowego (tj. w latach 2002-2005 zamiast w roku 2006 r.) organy podatkowe ustaliły w toku postępowania zwykłego, co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, a także decyzja ostateczna z dnia [...] lutego 2012 r. określająca Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. oraz nadpłatę w tym podatku. Z uzasadnienia decyzji (str. 6) wynika, że w toku postępowania podatkowego skarżąca przekazała dokumenty finansowe za lata 2002-2005 związane z umowami sprzedaży zawartymi w formie aktów notarialnych w 2006 r. Ustalenie, że skarżąca w latach 2002-2004 (także następnych) nieprawidłowo wykazywała przychody i koszty podatkowe, wskazuje w sposób jednoznaczny, że nieprawidłowo ustalała też podstawę opodatkowania i podatek dochodowy za lata 2002-2004 (także za lata następne). Okoliczności faktyczne które powołuje skarżąca jako nowe, tj. uwzględnienie w rozliczeniu za lata 2002-2004 m in. tych samych przychodów i kosztów podatkowych, co przyjęte przez organ podatkowy do rozliczenia za rok 2006 r., w konsekwencji ponowna zapłata podatku od dochodów już opodatkowanych, były zatem znane organowi podatkowemu przed wydaniem decyzji ostatecznej. Tym samym nie mogły stanowić przesłanki wznowienie postępowania na podstawie art. 240 §1 pkt 5 O.p. Zasadnie także podnosi Dyrektor Izby Skarbowej, że fakt ustalenia, w toku postępowania podatkowego dotyczącego zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006, że spółka nieprawidłowo ustalała moment powstania obowiązku podatkowego nie tylko w 2006 r., ale także w latach wcześniejszych i następnych nie mogło wpłynąć na zmianę decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za rok 2006 r. i nadpłaty w tym podatku. Decyzja ta bowiem w sposób prawidłowy określała wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za rok 2006 i wysokość nadpłaty za ten rok podatkowy. Korekta w zakresie rozliczeń podatkowych za lata wcześniejsze i następne, uwzględniająca ustalenia organu podatkowego dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006, mogła nastąpić, albo poprzez korektę deklaracji na podatek dochodowy od osób prawnych za te lata, albo poprzez wszczęcie postępowania podatkowego za te lata podatkowe i wydanie decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego i ewentualnie nadpłaty za te okresy rozliczeniowe, jeśli nie doszło do przedawnienia. O możliwości złożenia korekt deklaracji podatkowych organ podatkowy pouczył stronę i z uprawnień tych skarżąca skorzystała w odniesieniu do okresów rozliczeniowych które nie były objęte przedawnieniem. Podnoszona przez skarżącą okoliczność wpływu nieprawidłowego ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego na ponowne opodatkowanie w 2006 r. dochodów już opodatkowanych w latach wcześniejszych, była znana organowi który wydawał decyzje określającą zobowiązanie skarżącej w podatku dochodowym za 2006 r. i nadpłatę w tym podatku, była też okolicznością która nie mogła wpłynąć za zmianę decyzji ostatecznej. Świadczy o tym fakt powiadomienia skarżącej o konieczności dokonania korekty rozliczeń podatkowych za lata poprzedzające rok 2006. Organ podatkowy, wydając decyzję określającą skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym za 2006 r. i nadpłatę w tym podatku, dokonał rozliczenia zarówno podatku jak i nadpłaty za okres rozliczeniowy obejmujący rok 2006, a nie lata wcześniejsze, jaka oczekuje tego skarżąca. Podnoszona przez skarżącą okoliczność faktyczna, jako nie spełniająca warunków wskazanych w art. 240 §1 pkt 5 O.p., nie dawały, zdaniem Sądu, podstaw organowi podatkowemu do wzruszenia decyzji ostatecznej określającej skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. i nadpłatę w tym podatku. Chybione są zarzuty skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 O.p. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz sprzeczność ustaleń organów podatkowych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, zdaniem Sądu, pozwalał na dokonanie oceny czy podnoszone przez stronę okoliczności faktyczne można uznać za nowe i nieznane organowi podatkowemu w chwili wydawania decyzji ostatecznej, w kontekście przepisu art. 240 §1 pkt 5 O.p. Dokonana w tym zakresie ocena, przedstawiona w zaskarżonej decyzji, znajduje oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z uzasadnienia decyzji ostatecznej, określającej skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. i nadpłatę w tym podatku, w sposób jednoznaczny wynika, że organ podatkowy dysponował dokumentami finansowymi spółki dotyczącymi także lat 2002-2004. Ponieważ postępowanie podatkowe dotyczyło okresu rozliczeniowego od 1 stycznia do 31 grudnia 2006 r. organ nie dokonywał korekty w rozliczeniach podatkowych skarżącej za inne okresy rozliczeniowe (w tym za lata 2002-2004) określił jedynie zobowiązanie i nadpłatę za rok 2006. Brak także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 229 O.p. przez nieskorzystanie z możliwości przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. Ponieważ strona skarżąca nie wskazuje w jakim zakresie winno być przeprowadzone postępowanie uzupełniające, odnosząc się do tego zarzutu, można jedynie stwierdzić, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ocenę zasadności wniosku o wznowienie postępowania. Nie jest zasadny także zarzut nieprawidłowej wykładni przepisu art. 240 §1 pkt 5 O.p., polegającej na przyjęciu, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody to takie które nie były znane organowi podatkowemu i podatnikowi. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ podatkowy takiej wykładni ww. przepisu nie dokonał. Jak wynika z zaskarżonej decyzji (str. 5) organ podatkowy za nowe okoliczności faktyczne uznał "takie które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organowi podatkowemu oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postepowaniu zwykłym." Strona skarżąca podniosła także, że była przekonana, że prawidłowo ustalała moment powstanie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych i powołała się na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], poprzedzoną protokołem kontroli nr [...] w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i odprowadzania do budżetu państwa podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. oraz podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r., które przyjęty przez spółkę sposób rozliczenia uznały z prawidłowy. Zarzut ten skarżąca podniosła dopiero w skardze i nie podnosiła go w toku postępowania przez organami podatkowymi. Wobec powyższego zarzut ten nie podlega ocenia Sądu w niniejszej sprawie. Sąd bada bowiem legalność działania organów podatkowych, a te nie miały możliwości odniesienia do podnoszonego przez spółkę zarzutu, w szczególności co do faktu, że dokonane przez spółkę rozliczenia podatku dochodowego za 2004 r. zostały uznane za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.