I SA/Wr 96/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Madej, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 5 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Pismem z dnia 7 czerwca 2010 r. A. Spółka z o. o. złożyła do organu egzekucyjnego – Dyrektora Izby Celnej w W. na podstawie art. 33 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.e.a., zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Spółka wskazała, że w dniu 31 maja 2010 r. organ egzekucyjny doręczył jej tytuł wykonawczy dotyczący należności w podatku od gier za styczeń 2010 r., jednakże w związku z dokonaniem przez wierzyciela potrąceń na poczet tej zaległości zabezpieczeń złożonych przez Spółkę oraz złożeniem przez Spółkę pismem z dnia 14 maja 2010 r. wniosku o potrącenie tej zaległości z wierzytelnością Spółki w stosunku do Skarbu Państwa, obowiązek wygasł w całości przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, co uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego. Spółka wskazała też, że obowiązek nie istnieje w wysokości podanej w tytule wykonawczym, tj. w wysokości 194.000 zł, ponieważ Spółka przy piśmie z dnia 1 czerwca 2010 r. przesłała do Naczelnika Urzędu Celnego we W. korektę deklaracji za styczeń 2010 r., wykazując podatek do zapłaty w kwocie 71.729 zł. Ponadto Spółka wskazała, że projekt ustawy o grach hazardowych powinien być notyfikowany Komisji, bowiem zawiera przepisy techniczne, a rząd RP nie dokonał tej notyfikacji przed uchwaleniem ustawy. Zobowiązanie podatkowe powinno zostać zatem określone na podstawie i w wysokości wynikającej z obowiązującej do dnia 31 grudnia 2009 r. ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. w wysokości 180 euro od jednego automatu. Spółka wskazała również na błędne podanie w tytule wykonawczym wysokości obowiązku, jego podstawy prawnej, niewskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz niewskazanie środków egzekucyjnych, a także nienaliczenie odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. jako wierzyciel należności odmówił uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Organ podatkowy wyjaśnił, że w związku z brakiem wpłaty należności z tytułu podatku od gier za styczeń 2010 r. w kwocie 194.000,00 zł, wynikającej z deklaracji złożonej przez Spółkę, w dniu 27 kwietnia 2010 r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący tej należności. Po złożeniu przez Spółkę kolejnych zabezpieczeń w dniu 31 maja i 16 czerwca 2010 r. dokonano ich przerachowania na poczet powyższego zadłużenia, w wyniku czego zaległość w podatku od gier za styczeń 2010 r. wyniosła 115.029,60 zł, o czym wierzyciel poinformował organ egzekucyjny. Odbiór tytułu wykonawczego Spółka potwierdziła w dniu 31 maja 2010 r. Ustosunkowując się do zgłoszonych zarzutów, wierzyciel wskazał, że w momencie wystawienia i skierowania tytułu wykonawczego do realizacji, tj. w dniu 27 kwietnia 2010 r. istniał obowiązek zapłaty należności podatkowej w wysokości 194.000,00 zł. Ponadto do dnia 30 czerwca 2010 r. brak było rozstrzygnięcia organu podatkowego w przedmiocie potrącenia wzajemnych wierzytelności Spółki i Skarbu Państwa. Natomiast w sprawie złożonej przez Spółkę korekty deklaracji podatkowej toczy się postępowanie podatkowe, które zostanie zakończone decyzją administracyjną. Jednocześnie organ podatkowy wyjaśnił, że wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym wszystkie dane wymagane w art. 27 u.p.e.a., a wskazana podstawa prawna prowadzenia egzekucji jest prawidłowa. Wierzyciel nie ma obowiązku podawania w tytule wykonawczym wysokości odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W zażaleniu na postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 18 oraz art. 33 pkt 1 i 10 u.p.e.a. Spółka ponownie wskazała, że egzekwowana należność nie istnieje w wysokości wskazanej w tytule wykonawczym, bowiem został on wystawiony na podstawie deklaracji, która została skutecznie skorygowana. Dopóki organ podatkowy nie określi zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż wynikająca z deklaracji (lub korekty deklaracji), zobowiązanie podatkowe przyjmuje się w wysokości wynikającej z deklaracji (korekty). Ponadto zdaniem Spółki projekt ustawy o grach hazardowych powinien być notyfikowany Komisji, bowiem zawiera przepisy techniczne, a rząd RP nie dokonał tej notyfikacji przed uchwaleniem ustawy. Zobowiązanie podatkowe powinno zostać zatem określone na podstawie i w wysokości wynikającej z obowiązującej do dnia 31 grudnia 2009 r. ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. w wysokości 180 euro od jednego automatu. Spółka podtrzymała również zarzut niespełnienia wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 3, 6 i 11 u.p.e.a. Ponadto w wyniku przerachowania zabezpieczeń w dniu 31 maja 2010 r. obowiązek wygasł w części. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Celnej we W. postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ podatkowy wskazał, że po dokonaniu każdego przerachowania wierzyciel informował organ egzekucyjny o rozliczeniu wpłacanych zabezpieczeń. Organ stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów zawarte w tym postanowieniu jest prawidłowe, a postanowienie zawiera obszerne uzasadnienie i odniesienie do zarzutów zobowiązanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia, zarzucając naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 oraz art. 33 pkt 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a., - art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 3a u.p.e.a., a także § 9 ust. 1 – 1b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, - art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 1 pkt 1, pkt 11, art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. WE L 204 z 21 lipca 1998 r.) w związku z przepisami ustawy o grach hazardowych. Strona wskazała, że w sprawie tej obowiązek wygasł w znacznej części w dniu doręczenia tytułu wykonawczego, tj. w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji. Jednakże Spółka uzupełniła zabezpieczenie przed doręczeniem tytułu wykonawczego, zatem kwota ta znajdowała się w dyspozycji organu podatkowego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że zobowiązanemu doręczono nieaktualny tytuł wykonawczy. Ani wystawienie tytułu, ani jego doręczenie przez wierzyciela organowi egzekucyjnemu nie wszczyna postępowania egzekucyjnego. Moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest tożsamy z momentem wszczęcia egzekucji, tj. doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Skoro organ egzekucyjny został poinformowany o braku aktualności tytułu wykonawczego przed jego doręczeniem zobowiązanemu, to obowiązkiem organu egzekucyjnego był zwrot tytułu wykonawczego wierzycielowi. Spółka podniosła również, że kwota zobowiązania wskazana w korekcie deklaracji jest inna niż kwota zobowiązania wskazana w tytule wykonawczym. Korekta deklaracji powoduje na nowo określenie wysokości obowiązku, całkowicie eliminując obowiązek zadeklarowany pierwotnie, a nie jedynie obniżenie obowiązku poprzednio zadeklarowanego. Skoro Spółka złożyła skuteczną korektę deklaracji, to ta korekta (będąca również deklaracją) staje się podstawą egzekucji. Z żadnego przepisu u.p.e.a. ani rozporządzenia wykonawczego do ustawy nie wynika, aby w przypadku złożenia korekty deklaracji w toku postępowania egzekucyjnego następowała aktualizacja tytułu wykonawczego na podstawie § 9 ust. 1 – 1b rozporządzenia. Wbrew uznaniu organu w takiej sytuacji nie następuje weryfikacja obowiązku egzekucyjnego, lecz zachodzi konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego, bowiem obowiązek nie istnieje w wysokości pierwotnie zadeklarowanej i uwzględnionej w tytule wykonawczym. Częściowe wygaśnięcie obowiązku, będące konsekwencją skorygowania deklaracji oraz zapłaty podatku w części, stanowi podstawę przynajmniej częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Spółka zarzuciła również, że organ podatkowy w ogóle nie odniósł się do zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku. Prawo wspólnotowe ma zastosowanie przed prawem krajowym, więc sam fakt braku w art. 33 u.p.e.a. takiej podstawy, nie stanowi przeszkody do zgłoszenia tego zarzutu. W tym zakresie Spółka podtrzymała dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Działając w ramach przyznanych kompetencji Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca jako podstawę złożonego zarzutu wskazała art. 33 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Na wstępie dalszych rozważań wskazać należy, że w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym - co do zasady - można wyróżnić trzy stadia: stadium poprzedzające wszczęcie egzekucji administracyjnej, stadium stosowania egzekucji oraz stadium następujące po przeprowadzeniu egzekucji. Nie zawsze postępowanie egzekucyjne przebiega przez wszystkie wymienione stadia, może ono zakończyć się na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji, albo też może przebiegać tylko przez dwa pierwsze stadia i zakończyć się wraz z zakończeniem egzekucji administracyjnej. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozróżnia bowiem postępowanie egzekucyjne oraz egzekucję administracyjną. Administracyjne postępowanie egzekucyjne obejmuje, oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe podejmowane przez podmioty inne niż organ egzekucyjny, np. przez wierzyciela. Egzekucja administracyjna oznacza zaś stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym. Związek pomiędzy egzekucją i postępowaniem egzekucyjnym wyraża się w tym, że egzekucja odbywa się w ramach tego postępowania i nie może się odbyć inaczej niż w tym postępowaniu. Inny jest też moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji administracyjnej. Datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym (art. 61 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Zgodnie bowiem z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro przepisy u.p.e.a. nie regulują daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to w tym zakresie zastosowanie znajdzie zasada wynikająca z art. 61 § 3 k.p.a., zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony (w postępowaniu egzekucyjnym – na żądanie wierzyciela) jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (w postępowaniu egzekucyjnym – organowi egzekucyjnemu). Stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wobec powyższego wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje w dniu doręczenia organowi egzekucyjnemu wniosku wierzyciela o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym. Stosownie natomiast do art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zakończenie egzekucji administracyjnej, co następuje z momentem wyegzekwowania dochodzonej należności, nie zawsze oznacza zakończenie postępowania egzekucyjnego. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia, gdy pomimo zrealizowania środka egzekucyjnego organ egzekucyjny będzie musiał podjąć jeszcze inne czynności procesowe związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. W rozpoznawanej sprawie tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony przez wierzyciela – Dyrektora Izby Celnej we W. w dniu 27 kwietnia 2010 r. i skierowany do organu egzekucyjnego – Dyrektora Izby Celnej w W. w celu prowadzenia egzekucji. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej Spółki zostało wszczęte w dniu 11 maja 2010 r., tj. w dniu wpływu tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego (str. 6 postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 14 września 2010 r. nr [...]). Natomiast egzekucja administracyjna została wszczęta w dniu doręczenia Spółce odpisu tytułu wykonawczego, tj. w dniu 31 maja 2010 r. Kwota należności głównej w wysokości 194.000,00 zł zamieszczona w treści tytułu wykonawczego została określona przez wierzyciela według stanu na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, tj. na dzień 27 kwietnia 2010 r. Powyższa kwota należności była również aktualna na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. na dzień 11 maja 2010 r. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.) z zastrzeżeniem ust. 1b wierzyciel niezwłocznie zawiadamia organ egzekucyjny o każdej zmianie wysokości należności objętej tytułem wykonawczym wynikającej z jej wygaśnięcia w całości lub w części oraz podaje datę powstania zmiany i jej przyczynę. Wykonując powyższy obowiązek wierzyciel w trakcie postępowania egzekucyjnego poinformował organ egzekucyjny o ograniczeniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym w związku z zarachowaniem na poczet zaległości wpłaconych przez Spółkę kwot zabezpieczeń w dniu 31 maja 2010 r., a następnie w dniach 16 czerwca, 6 lipca, 19 lipca i 3 sierpnia 2010 r., co skutkowało uregulowaniem w całości obowiązku objętego tytułem wykonawczym (postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 14 września 2010 r. nr [...]). W ocenie Sądu nieuzasadniony jest pogląd, że wykonanie obowiązku lub częściowe wykonanie obowiązku w czasie prowadzonego postępowania egzekucyjnego powoduje konieczność umorzenia lub częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przyczyną umorzenia lub częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego nie może być wykonanie lub częściowe wykonanie obowiązku, ale brak możliwości wyegzekwowania obowiązku lub jego części. Należy bowiem zauważyć, że wykonanie obowiązku w całości w toku postępowania egzekucyjnego nie prowadzi do jego umorzenia, ale oznacza osiągnięcie celu tego postępowania. Jeżeli cel został osiągnięty częściowo, to umorzenie postępowania powinno dotyczyć pozostałej części, której z uwagi na określone przeszkody nie można wyegzekwować (por. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, D.R. Kijowski (red.), E. Cisowska-Sakrajda, M. Faryna, W. Grześkiewicz, C. Kulesza, W. Łuczaj, P. Pietrasz, J. Radwanowicz-Wanczewska, P. Starzyński, R. Suwaj, LEX, 2010). W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła sytuacja braku możliwości wyegzekwowania wykonania obowiązku, ponieważ w związku z zarachowaniem w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wpłaconych przez Spółkę zabezpieczeń egzekwowany obowiązek został wykonany w całości. Należy zaznaczyć, że w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego w związku z realizacją tytułu wykonawczego, a więc w tzw. sposób efektywny, organ egzekucyjny nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia, w szczególności nie ma wówczas podstaw do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. Dyrektor Izby Celnej we W. jako wierzyciel egzekwowanej należności, słusznie uznał za niezasadny zgłoszony przez Spółkę powyższy zarzut przeciwegzekucyjny. Działanie organu podatkowego w tym zakresie nie narusza wskazywanych w skardze przepisów, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 oraz art. 33 pkt 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku w wysokości pierwotnie zadeklarowanej z uwagi na złożoną korektę deklaracji podatkowej, należy zauważyć, że prawo do złożenia korekty deklaracji jest istotnym prawem podatnika. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Złożenie deklaracji czy też jej korekty jest niewątpliwie aktem stosowania prawa podatkowego, zaś skutkiem tego będzie konkretyzowanie zobowiązania podatkowego. W przypadku jednak korekty deklaracji nie jest to "nowe" w dosłownym tego słowa znaczeniu zdarzenie prawne, a jedynie zmiana brzmienia uprzednio złożonego rozliczenia za dany okres. Niemniej to nowe skonkretyzowanie nie może działać wstecz, tak jak nie może działać wstecz żadne oświadczenie wiedzy czy woli. Następstwa takich zdarzeń implikują od chwili ich zaistnienia, a nie od powstania zdarzeń do których się odnoszą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2009 r. I FSK 1551/07, LEX nr 593629). Każda korekta deklaracji podatkowej złożona w trybie art. 81 Ordynacji podatkowej winna podlegać ocenie i sprawdzeniu przez organ podatkowy. Organ podatkowy jest uprawniony oraz obowiązany do weryfikacji tegoż samoobliczenia, w następstwie czego albo je akceptuje i nie wydaje decyzji podatkowej w inny sposób kształtującej to rozliczenie, albo nie zgadza się z tym rozliczeniem, co wymaga wszczęcia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, w toku którego zobowiązany jest rozważyć wszystkie okoliczności mające wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania i "wymiar" zobowiązania za dany okres rozliczeniowy. W rozpatrywanej sprawie korekta deklaracji złożona została przez stronę skarżącą przy piśmie z dnia 1 czerwca 2010 r. (wpływ do organu – 8 czerwca 2010 r. – decyzja Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia 7 września 2010 r. nr [...]). Jak już wyżej powiedziano korekta ta nie działa wstecz, a więc wywołuje skutki prawne począwszy od 8 czerwca 2010 r., tj. od daty powiadomienia organu podatkowego o złożonej korekcie. Jednocześnie należy zauważyć, że korekta ta złożona została niejako "w odpowiedzi" strony na wystawienie tytułu wykonawczego przez wierzyciela, który doręczono stronie w dniu 31 maja 2010 r. Tak więc korekta ta została złożona po wszczęciu postępowania egzekucyjnego i egzekucji należności wynikającej z pierwotnie złożonej deklaracji prowadzonej na podstawie art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym w zakresie zobowiązań powstałych w przypadkach określonych w art. 8 i art. 21 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa (...) stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one odpowiednio z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika. Należy też zaznaczyć, że ocena przez organ podatkowy korekty deklaracji złożonej przez stronę została zakończona wydaniem w dniu 7 września 2010 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego we W. decyzji nr [...], stwierdzającej prawidłowość samoobliczenia przez Spółkę podatku od gier w pierwotnie złożonej deklaracji. Złożona przez stronę w trakcie egzekucji korekta deklaracji nie mogła skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. Wobec powyższego nie znajduje usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 3a u.p.e.a., a także § 9 ust. 1 – 1b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, tj. zarzutu braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych należy przypomnieć, że postępowanie egzekucyjne ma na celu przymusowe wyegzekwowanie należnych zaległości, w tym również podatkowych. Poza zakresem tego postępowania pozostaje ocena obowiązujących przepisów prawa materialnego, ich skuteczności, czy też ich wykładnia. Przedstawiona przez Spółkę argumentacja może mieć znaczenie w trakcie postępowania wymiarowego odnośnie określenia wysokości zobowiązania w podatku od gier, gdyż wtedy organ podatkowy odwołując się do przepisów wskazanej ustawy, będzie zmuszony zając stanowisko co do tego, czy zawarte w niej przepisy mają przymiot przepisów technicznych, a zatem czy podlegały one notyfikacji w świetle powołanej w skardze Dyrektywy 98/34/WE i ewentualnie ustalić, jaki wpływ ma brak notyfikacji na jej obowiązywanie. Zatem podniesienie zarzutu braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych nie upoważniało wierzyciela do jego rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu. W treści art. 33 u.p.e.a. taksatywnie wymieniono przyczyny, które mogą stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a wskazany przez Spółkę i omówiony obecnie zarzut do takich nie należy. Bezpodstawny jest więc zarzut naruszenia przez wierzyciela art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 1 pkt 1, pkt 11, art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. WE L 204 z 21 lipca 1998 r.) w związku z przepisami ustawy o grach hazardowych. Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.