I SA/Wr 964/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marek Olejnik, Sędziowie: Sędzia WSA – Marta Semiczek, Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Barbara Głowaczowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 marca 2009 r. sprawy ze skargi: M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za IV ratę 2007 roku oddala skargę. Przedmiotem skargi M. W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr[...] , utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. w przedmiocie: odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za IV ratę 2007 roku. W stanie faktycznym sprawy - wnioskiem z [...] r. M. W. (zwany dalej: podatnikiem/ stroną/ skarżącym), zwrócił się do Prezydenta Miasta W. o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości z tyt. IV raty 2007 roku. W uzasadnieniu podniósł, że kwota podatku jest dla niego niemożliwa do spłacenia, z uwagi na trudną sytuację finansową. Podał, że nie posiada żadnego źródła dochodów i nie korzysta z żadnej formy pomocy a przedmiotowa zaległość podatkowa powstała nie z jego winy. Organ I instancji, decyzją z dnia [...] r. wydaną w ramach uznania administracyjnego - na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa -OP (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966 ze zm.) - odmówił umorzenia wnioskowanej zaległości podatkowej w kwocie 745,- zł i odsetek z tyt. IV raty podatku od nieruchomości za 2007 r. Decyzja ta zapadła po analizie sytuacji podatnika w oparciu o przedłożone jak i pozyskane przez organ podatkowy materiały. Wynika z nich, że podatnik w 2006 r . uzyskał dochód z renty w kwocie ok.[...] . zł, do grudnia 2007 r. nie korzystał z pomocy społecznej, zaś w styczniu 2008 r. otrzymał zasiłek celowy w kwocie [...] zł. Wstrzymane w grudniu 2007 r. świadczenie rentowe w kwocie [...] zł, zostało mu przywrócone z wyrównaniem w lutym 2008 r. Część tego świadczenia została zajęta przez komornika. Podatnik, od 2003 r. (rozwód) prowadzi gospodarstwo domowe samotnie, zalega z opłatami i tylko w niezbędnym zakresie wykupuje konieczne leki, ponosząc na to wydatek ok. [...] zł miesięcznie. W ostateczności organ I instancji nie dopatrzył się takich niezawiniony przez podatnika okoliczności i zdarzeń losowych, które w świetle przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej - uzasadniałyby umorzenie zaległego podatku z uwagi na "ważny interes podatnika" lub "ważny interes publiczny". Organ podkreślił, że strona domagając się umorzenia, wywodzi przesłankę "ważnego interesu podatnika" ze swojej trudnej sytuacji materialnej. Organ podkreślił jednak, że podatnik wraz ze swoją ówczesną żoną – D., wykupili od Gminy W. lokal użytkowy i na skutek rozpadu związku zaprzestali regulowania należności podatkowych, jakie ciążyły na nich jako właścicielach. Niewątpliwie trudna obecnie sytuacja strony, nie uzasadnia jednak umorzenia zaległości, skoro do ich powstania nie przyczyniły się nadzwyczajne zdarzenia losowe powodujące utratę zarobkowania lub utratę majątku, ani też takie czynniki, niezależne od postępowania, na które podatnik nie miałby wpływu. Odwołując się do konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, organ wskazał, że zaległości dotyczą nieruchomości, której nabycie było wyłączną decyzją małżonków. W sytuacji, gdy na skutek konfliktu, współwłaściciele nie mogą porozumieć się w kwestii regulowania ciążących na nich zobowiązań finansowych z tytułu posiadanego przez nich majątku, nieuzasadnione są oczekiwania strony, aby przez umorzenie zaległości podatkowych - ciężarem tych zobowiązań - obciążyć budżet gminy. Odnosząc się do przesłanki "ważnego interesu publicznego", organ I instancji wskazał na istotę podatku od nieruchomości, który jest podatkiem typu majątkowego, zależnym od posiadania nieruchomości, nie zaś od posiadania środków na zapłatę podatku. Ponieważ wpływy z podatków służą realizacji ważnych celów społecznych, zatem odstąpienie od ich poboru, usprawiedliwiać może jedynie wystąpienie szczególnie ważnych i uzasadnionych powodów, również z punktu widzenia kryteriów obiektywnych. W ocenie organu I instancji - strona nie przedstawiła takich argumentów, które wskazywałyby, że u podatnika zaistniały szczególne i wyjątkowe okoliczności, które pozwalałyby na potraktowanie jego sytuacji w sposób odmienny (korzystniejszy) od innych podatników, którzy niezależnie od trafności swoich decyzji, ponoszą ich skutki - regulując swoje zobowiązania w sposób rzetelny. W tej sytuacji, dobrowolna rezygnacja z dochodów Gminy, byłaby sprzeczna z interesem publicznym, tym bardziej, że egzekucja z renty podatnika okazała się skuteczna. Oceniając sytuację egzystencjalną podatnika, organ stwierdził, że jakkolwiek zapłata zaległości może negatywnie wpłynąć na warunki egzystencji strony, to o możliwościach finansowych strony nie decyduje jedynie jego niskie świadczenie rentowe, ale też posiadany majątek w postaci przedmiotowego lokalu użytkowego. Majątek ten może stanowić źródło uzyskania środków na uregulowanie zaległych zobowiązań podatkowych. Organ wskazał też na szczególny charakter decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, który nawet w sytuacji wystąpienia przesłanek umorzenia zaległości (art. 67a § 1 OP), pozostawia organowi swobodę w zakresie kierunku rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, organ nie stwierdził podstaw do umorzenia wnioskowanej zaległości. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie przywołując ponownie swoją trudną sytuację materialną. Według strony, egzekucja jest nie tylko "skuteczna", ale (cyt.) "prawie śmiertelna". Winą za zaistniały stan rzeczy podatnik obarczył pracownika organu i nadzorującego go Prezydenta, zarzucając, że pomimo wniosku podatnika z 2003r. dotyczącego sprzedaży spornego lokalu przy ul. [...] - z egzekucją zaległych zobowiązań w tym z egzekucją z nieruchomości - zwlekano do 2007 r., kiedy zadłużenie przewyższyło wartość tej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr SKO [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że dokonana ocena stanu faktycznego sprawy w świetle ustawowych przesłanek umorzenia nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów z art. 191 OP, co w konsekwencji uzasadniało podjęcie przez organ I instancji rozstrzygnięcia odmawiającego umorzenia zaległości podatkowej. Organ II instancji wskazał też na treść (zmienionego od 1.09.2005 r.) art. 233 § 3 OP, z którego wynika, że organ odwoławczy (SKO) nie jest uprawniony do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, jeżeli przepisy prawa - jak ma to miejsce w odniesieniu np. do decyzji w sprawach dotyczących umorzenia zaległości podatkowych - pozostawiają sposób rozstrzygnięcia, uznaniu organu podatkowego I instancji. W przypadku rozpatrywania odwołań od takich decyzji, organ uwzględniając odwołanie, może jedynie uchylić zaskarżoną decyzję (tj. wydać rozstrzygnięcie kasacyjne), nie jest natomiast uprawniony do zmiany kierunku merytorycznego rozstrzygnięcia (np. umorzenia zaległości podatkowej). Kontroli w postępowaniu instancyjnym podlega więc jedynie poprawność postępowania dowodowo - wyjaśniającego oraz wynikających z niego wniosków i konkluzji. W szczególności organ II instancji bada, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, tj. zbadaniem sytuacji finansowej i majątkowej strony oraz okoliczności, które na tę sytuację miały wpływ. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zebrał materiał dowodowy w sposób kompletny i obiektywnie ocenił wystąpienie w sprawie ustawowych przesłanek umorzenia. Rozstrzygnięcie organu I instancji oparte zostało na analizie protokołu o stanie majątkowym oraz na innych dowodach zgromadzonych w postępowaniu podatkowym, obrazujących sytuację finansową, majątkową i rodzinną strony. Za trafną uznał organ odwoławczy ocenę, że w przypadku podatnika nie zachodzą przesłanki, które z uwagi na wyjątkowy i nadzwyczajny charakter, przemawiałyby za przyznaniem stronie wnioskowanej ulgi podatkowej. Powyższe rozstrzygnięcie zakwestionował podatnik - wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucił naruszenie interesu prawnego. Zapowiedział, że w ciągu tygodnia skonkretyzuje zarzuty i przedstawi ich uzasadnienie oraz przedstawi dowody w piśmie procesowym - uzupełniającym. Ponadto dodał, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, uzasadniającej przyznanie ulgi, zaś winą za zaistniałą sytuację obarczył Urząd Miejski w W. Po przesłaniu do WSA skargi wraz z aktami administracyjnymi sprawy, skarżący złożył w dniu [...] r. pismo - zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy, który Sąd uwzględnił - zwalniając skarżącego w całości od kosztów sądowych. W treści tego wniosku skarżący powoływał (podnoszone już wcześniej) okoliczności faktyczne, jakie były przyczyną postania zaległości podatkowej o umorzenie której wnosił i wskazywał winnych zaistniałej sytuacji. Od Sądu administracyjnego skarżący domagał się stwierdzenia, że zadłużenie nie postało z Jego winy. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że skarga nie zawiera w istocie zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji, bowiem skarżący - pomimo zapowiedzi, nie sprecyzował zarzutów ani ich nie uzasadnił. SKO podtrzymało w pełni stanowisko przyjęte w decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość (...)". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa - dalej OP (t.j. w Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Stosownie do tego przepisu organ podatkowy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, ustawodawca pozostawił swobodnemu uznaniu organu podatkowego, przy uwzględnieniu oczywiście wszystkich okoliczności mających wpływ na tę ocenę. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się więc do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych. W świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie NSA koncepcji interpretacyjnej przepisów podatkowych, zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, zawierających w swej treści kierunkowe dyrektywy wyboru, jak "ważny interes podatnika", czy " ważny interes publiczny" - stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające którejś z kierunkowych dyrektyw wyboru, nie obliguje organu do pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny, w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia. Na wstępie należy jeszcze podkreślić, szczególny charakter decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego i wyjątkowy podział uprawnień organów uczestniczących w procesie wydawania tych rozstrzygnięć. Ustawodawca przyznał bowiem organowi podatkowemu pierwszej instancji szczególne uprawnienia dyskrecjonalne, pozostawiając w gestii tego organu ocenę przesłanek istotnych dla wydania decyzji uznaniowych. Powyższe wynika wprost z treści art. 233 § 3 OP (w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r.), w świetle którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. Organ II instancji jakim jest SKO, rozpatrując odwołanie, w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, może zatem jedynie uchylić decyzję bez prawa rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Organ odwoławczy, orzekając w sprawie opartej na podstawie prawnej z art. 67a § 1 OP, nie był zatem uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, czego zdaje się oczekiwać skarżący, nie mógł też nakazać organowi podatkowemu pierwszej instancji uwzględnienia jego wniosku lub stwierdzenia, że zadłużenie nie postało z Jego winy. Również kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego, jakiej dokonują sądy administracyjne, sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Tak więc z faktu, że decyzje podejmowane na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 OP mają charakter rozstrzygnięć uznaniowych wynika, iż Sąd nie ma uprawnień do merytorycznej kontroli takich decyzji. Kontrola Sądu obejmuje zatem wyłącznie badanie prawidłowości postępowania prowadzonego przez organy podatkowe oraz badanie formalnej poprawności decyzji (por. wyrok WSA z dnia 9 listopada 2005 roku, sygn. akt: III SA/Wa 1264/05, Mon. Podatkowy 2005/12/4). W skardze do sądu administracyjnego skarżący nie podniósł w zasadzie zarzutów odnośnie zaskarżonej decyzji, które można by ocenić w kontekście ustawowych przesłanek, jakimi kierował się organ odmawiając umorzenia objętych wnioskiem zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za IV ratę 2007 r. Zarzuty skargi dotyczą w zasadzie pretensji, za zbyt późne wszczęcie egzekucji i obarczenie całym ciężarem podatkowym skarżącego mimo, że lokal stanowił współwłasność byłych małżonków i korzystała z niego była żona, która prowadząc w nim działalność gospodarczą, uchylała się od regulowani jakichkolwiek należności. Podkreślenia wymaga, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż organ podatkowy pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie negując trudnej sytuacji finansowej podatnika, zasadnie uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki do zastosowania ulgi. Podkreślił przy tym, że ocena zasadności umorzenia, musi uwzględniać nie tylko bieżące dochody, jakimi dysponuje podatnik, ale też pełną ocenę jego sytuacji majątkowej. Uwzględniać też musi obiektywne przyczyny powstania zaległości i udział strony w ich powstaniu. Oceniając sytuację podatnika, organ nawiązał do posiadanego przez podatnika majątku, jaki stanowi lokal, który był źródłem powstałych zaległości podatkowych. Ponadto z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że skarżący, nabywając wraz z małżonką przedmiotowy lokal z którym związane są zaległości podatkowe o umorzenie których wnosił skarżący, musiał mieć świadomość obciążających go należności podatkowych. Lokal ten służył prowadzonej działalności gospodarczej i stanowił realny majątek służący uzyskiwaniu przychodu. Brak porozumienia pomiędzy byłymi małżonkami, nie jest w tej sytuacji okolicznością, która uzasadniałaby rezygnację gminy z należnego podatku a w konsekwencji przeniesienie ciężaru zadań realizowanych przez samorząd na innych podatników. W ocenie Sądu, słuszna jest zatem teza wynikająca z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych, podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego, uwzględniać muszą obowiązującą w polskim prawie zasadę powszechnego płacenia podatków wynikającą z art. 84 Konstytucji RP. Wyjątek od tej zasady, jaki ustawodawca przewidział w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 OP, poprzez dopuszczenie możliwości udzielania pomocy publicznej w postaci umorzenia zaległości podatkowej w wypadku zaistnienia ściśle określonych w ustawie przesłanek, wymaga każdorazowej oceny, czy w konkretnym stanie faktycznym zaistniał "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Użycie przez ustawodawcę przy określeniu przesłanek umorzenia - ogólnych zwrotów: "ważny interes podatnika", "interes publiczny", stwarza konieczność dokonania przez organ szerokiej oceny różnych wartości, w tym również systemu ocen pozaprawnych. Granice swobodnego uznania wyznacza choćby interes publiczny, co wiąże się z koniecznością odpowiedzi na pytanie - czy w konkretnym przypadku domaganie się spełnienia obowiązku podatkowego nie będzie sprzeczne z tym interesem. Każdy z tych warunków samodzielnie, albo też oba łącznie mogą stanowić podstawę umorzenia zobowiązania podatkowego. Sąd stwierdza, że w toku tego postępowania wyjaśniono dokładnie stan faktyczny sprawy oraz zebrano dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek tej decyzji. Wydana na ich podstawie decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. W procesie dochodzenia do tej decyzji organy administracji, badając zasadność umorzenia zaległości podatkowej - uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes społeczny. Nie bez znaczenia dla oceny trafności zapadłego rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że decyzja o umorzeniu zaległości podatkowych, ma charakter uznaniowy i musi uwzględniać również interes publiczny. W orzecznictwie utarł się pogląd, iż pojęcie interesu publicznego wiąże się z dyrektywą postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, słuszność, zaufanie obywateli do organów władzy, równość itp. W tym świetle odmowa umorzenia podatnikowi całości zaległości podatkowej nie będzie sprzeczna z tym interesem, trafnie bowiem organ zauważył, iż gospodarkę finansową w gminie prowadzi się na podstawie budżetu, którego podstawowym źródłem są podatki. Odmowa ich uiszczenia przez podatników dysponujących składnikami majątkowymi podlegającymi opodatkowaniu może spowodować, że organy gmin nie będą udzielać jakichkolwiek świadczeń osobom najbardziej potrzebującym, żyjącym w skrajnej nędzy, chorym, bezradnym życiowo, czyli osobom pozbawionym nie tylko podstawowego źródła utrzymania jak np. renta inwalidzka, ale również np. lokalu mieszkalnego. Jak się okazało, ten aspekt oceny miał realne odbicie w sprawie, gdyż również skarżący skorzystał z takiej pomocy gminy, otrzymując w styczniu 2008 r. zasiłek celowy w sytuacji, gdy czasowo utracił prawo do świadczenia rentowego. W ocenie Sądu, rozstrzygnięciu organów podatkowych nie można zarzucić wadliwości. Zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na pełną, obiektywną ocenę sytuacji podatnika w kontekście przesłanek ustawowych istotnych dla umorzenia zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 OP. Sama ocena też nie budzi zastrzeżeń a argumenty, jakie przesądziły o przyjętym kierunku rozstrzygnięcia - organ I instancji w sposób rzeczowy i przekonywujący ujawnił w uzasadnieniu decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, którego zakres kontroli decyzji uznaniowych jest ograniczony regulacją art. 233 § 3 OP nie naruszył zakresu swoich kompetencji, stąd też ocenę decyzji pierwszoinstancyjnej, dokonaną przez organ odwoławczy - należy uznać za prawidłową. Z dotychczasowych spostrzeżeń wynika, że brak jest podstaw do tego, by kwestionować ocenę dokonaną w rozpatrywanej sprawie przez organy podatkowe i dopatrywać się naruszeń prawa, których stwierdzenie skutkować miałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Decyzja ta nie uchybia także przepisom prawa materialnego, gdyż poczynione w niej rozważania i powołaną argumentację - należy w pełni podzielić. W istocie bowiem trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. W ocenie Sądu, organy w ramach swego uznania nie naruszyły art. 191 OP regulującego zasadę swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym i bez przekroczenia granic uznania administracyjnego uznały, że przedstawione we wniosku okoliczności uzasadniające "ważny interes podatnika" nie stanowią wystarczającej podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. Niewątpliwie decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowych musi być należycie uzasadniona. Zdaniem Sądu argumentacja przyjęta przez organy obu instancji mieściła się w granicach zakreślonych przez art. 191 OP. Dodać przy tym należy, że sam skarżący, nie wskazał takich uchybień organów, które w świetle kryteriów z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - według których Sąd ocenia legalność decyzji, uzasadniałyby wyeliminowanie skarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego z powodu wad procesowych czy też materialnoprawnych. Z powyższych względów należało skargę uznać za bezzasadną co skutkować musiało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.