I SA/Wr 970/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że pracuje jako kasjerka na podstawie umowy zlecenia. Zatrudniona jest przez agencję pracy tymczasowej, a jej wynagrodzenie miesięczne nie przekracza 500 zł netto. Dodatkowo otrzymuje alimenty (dobrowolnie) na swoje 3-letnie dziecko w kwocie 500 zł. Poza tym nie ma żadnych dochodów. Obecnie rachunek bankowy skarżącej jest objęty zajęciem komorniczym. Strona nie posiada żadnego majątku w postaci nieruchomości, zasobów pieniężnych, czy przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca powyższe wykazała. Zwrócić należy uwagę, że uzyskuje miesięcznie łącznie około 1.000 zł, która to kwota jest przeznaczona na utrzymanie nie tylko samej strony, ale i 3-letniego dziecka. Poza tym prowadzone jest względem skarżącej postępowanie egzekucyjne, co wnyka z oświadczenia o zajęciu rachunku bankowego przez komornika. Wobec tego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało uznać za zasadny i w związku z tym, na podstawie art. art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.