I SA/Wr 971/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "A." S.A. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 4 czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie albowiem została wniesiona z uchybieniem terminu. W dniu 24 sierpnia 2012 r. bezpośrednio do Sądu złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który Sąd przekazał do organu w dniu 10 września 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270- dalej "p.p.s.a") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 3 powołanej ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem prawidłowego wniesienia wniosku o jego przywrócenie, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Z kolei spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 88 p.p.s.a . A zatem warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jest złożenie go w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do sądu administracyjnego za pośrednictwem właściwego organu. Z kolei zasada składania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku złożenia tego wniosku bezpośrednio do sądu, sąd ten winien przekazać wniosek właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia wniosku, decyduje wówczas data nadania go przez sąd na adres organu administracji publicznej. Przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi w niniejszej sprawie ustała najpóźniej w dacie doręczenia skarżącej odpowiedzi na skargę, czyli w dniu 16 sierpnia 2012 r. (k-27). W tym dniu bowiem strona powzięła informację o wniesieniu skargi z przekroczeniem ustawowego terminu. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu upływał z dniem 23 sierpnia 2012 r. Strona wniosek o przywrócenie terminu wniosła bezpośrednio do Sądu – zamiast do organu. Wniosek - nadany w urzędzie pocztowym w dniu 23 sierpnia 2012r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 24 sierpnia 2012 r. Skoro wniosek wpłynął do Sądu już z przekroczeniem ustawowego terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a, to Sąd nie miał możliwości przekazania wniosku strony do organu z zachowaniem wymaganego terminu. Nawet przesłanie wniosku tego wniosku przez Sąd do organu w dniu jego wpływu do Sądu skutkowałoby wniesieniem wniosku z uchybieniem terminu. W związku z tym, złożenie wniosku bezpośrednio do Sądu, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, spowodowało niezachowanie ustawowego - siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych przyczyn wniosek podlegał odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 3 p.p.s.a