I SA/Wr 975/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak –Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na oznaczone w sentencji postanowienie skarżąca wniosła o wstrzymanie jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 (Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które zostały usunięte z obrotu prawnego. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (vide: postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07, postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2009 r., II FZ 282/09), które ze względu na ich charakter prawny – rozstrzygnięcie określonych kwestii proceduralnych w toku postępowania administracyjnego - nie przyznają uprawnień, ani nie nakładają obowiązków. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z zaskarżonego postanowienia, nie wynika wprost obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego. Nie kreuje ono obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nie noszący znamion wykonalności. Skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.