I SA/Wr 976/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca) Asesor WSA Łukasz Cieślak , Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi N.G. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2022 r. o sygn. akt I SAB/Wr 2641/21 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości: 100 zł. (sto złotych); II. stwierdza, że przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wykonania ww. wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Strony skarżącej kwotę 697,00 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi N. G. (dalej: strona skarżąca, strona) jest przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2022 r. o sygn. akt I SAB/Wr 2641/21. Z akt sprawy wynika, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2022 r. o sygn. akt I SAB/Wr 2641/21 stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa; Sąd zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznał od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.400,00 złotych i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten stał się prawomocny i został doręczony organowi, wraz z aktami sprawy, w dniu 2 sierpnia 2022 r. Pismem z dnia 19 października 2022 r. (data wpływu: 21 października 2022 r.) Strona wezwała Wojewodę Dolnośląskiego do wykonania prawomocnego wyroku z dnia 22 lutego 2022 r. poprzez wykonanie pkt III przedmiotowego wyroku tj. wydania aktu kończącego postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia 15 grudnia 2022r. Wojewoda Dolnośląski udzielił Stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 18 stycznia 2025 r. Pismem z dnia 23 listopada 2022 r. (data wpływu do organu 5 grudnia 2022 r.) Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2022 r. W skardze wniesiono o zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, wymierzenie organowi grzywny, zasądzenie od Skarbu Państwa odszkodowania w wysokości 20.000 zł. tytułem rekompensaty za naruszenie prawa do wydania decyzji w terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w sprawie została w dn. 15 grudnia 2022 r. wydana decyzja zgodna z wnioskiem Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 154 § 2 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w dalszym ciągu, mimo upływu terminu wyznaczonego w wyroku zobowiązującym do załatwienia sprawy, nie wydaje rozstrzygnięcia. Wymierzenie grzywny następuje zatem, gdy mimo wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji pozostaje w dalszym ciągu w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie z przyczyn zależnych od tego organu. Zdaniem Sądu nie może być wątpliwości, że w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania termin wykonania takiego orzeczenia poprzez wydanie aktu/dokonanie czynności jest jednoznacznie oznaczany przez sąd stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tak wyznaczony przez sąd termin jest terminem dodatkowym wobec terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 sierpnia 2020 r., o sygn. akt III SA/Wr 571/19 - Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA). Równocześnie w przypadku uwzględnienia skargi na niewykonanie wyroku sąd ma obowiązek stosownie do art. 154 § 2 p.p.s.a. zbadać, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazano przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2020 r. (sygn. akt I OSK 2269/19 – CBOSA) – "O rażącym naruszeniu prawa można więc mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Ocena, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, musi być zatem zawsze dokonana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, jako rozpatrywanej indywidualnie". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że nie jest sporne wydanie w dn. 22 lutego 2022 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku o sygn. akt I SAB/Wr 2641/21, w którym Sąd stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wymienionym wyrokiem zobowiązał również Organ do wydania aktu w sprawie, w terminie 60 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także przyznał od Wojewody na rzecz Skarżącej sumę pieniężną. Z akt administracyjnych wynika również, że prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy Sąd doręczył Organowi 2 sierpnia 2022 r. W sprawie decyzja uwzględniająca wniosek została wydana dopiero 15 grudnia 2022 r. Skoro zatem Wojewoda, w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu sprawy nie załatwił, to wynikający ze skargi wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony. Zdaniem Sądu stan po doręczeniu prawomocnego wyroku, aż do daty złożenia skargi nie da się określić inaczej jak przewlekłość Organu w wykonaniu wyroku. Organ co prawda załatwił pozytywnie wniosek strony i wydał decyzję jednak nastąpiło to dopiero 15 grudnia 2022 r. a zatem po upływie ponad 2 miesięcy od terminu zakreślonego przez Sąd. Mając na uwadze okres owej przewlekłości liczony na moment wniesienia skargi na niewykonanie wyroku (5 grudnia 2022 r.) Sąd orzekł o grzywnie w wysokości 100 zł, która to kwota mieści się w wymiarze określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt. I sentencji wyroku. Sąd uznał również, że przewlekłość związana z wykonaniem wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, gdyż ostatecznie, po wezwaniu do wykonania wyroku, decyzja została wydana i to zgodnie z wnioskiem Skarżącej. Przepis art. 154 § 7 p.p.s.a. - w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na niewykonanie wyroku - daje sądowi kompetencję przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Brzmienie tego przepisu wskazuje na fakultatywność działania sądu uzależnioną od każdorazowej oceny danego przypadku. Jak podkreśla się w orzecznictwie komentowana norma prawna ma za zadanie kompensować doznaną przez stronę postępowania niedogodność z powodu bezczynności i przewlekłości organu. Na obecnym etapie postępowania zdaniem Sądu w sprawie nie zaistniały okoliczności po stronie Skarżącej, które wymagałyby zasądzenia na Jej rzecz sumy pieniężnej. Natomiast sama okoliczność, że organ nie wykonał wyroku nie przesądza o przyznaniu sumy pieniężnej. Wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję z tytułu niewykonania wyroku pełni wymierzona organowi grzywna w wysokości 100 złotych. Zupełnie pozbawione podstaw prawnych jest natomiast sformułowane przez profesjonalnego pełnomocnika żądanie skierowane do sądu administracyjnego o zasądzenia odszkodowania. Z tych względów w tej części Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).