I SA/Wr 979/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak,, Asesor WSA Dagmara Dominik (sprawozdawca, Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. przy udziale --- sprawy ze skargi B. J. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. Nr [...]w zakresie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...]wydana w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów została doręczona w dniu 10 czerwca 2008 r. (zgodnie z potwierdzeniem odbioru odebrał adresat), zaś odwołanie od tej decyzji zostało wniesione w dniu 25 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego) - zatem po terminie przewidzianym w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p."). Zdaniem organu podatkowego odwołanie powinno zostać wniesione w dniu 24 czerwca 2008 r. Wniesienie odwołania po tym terminie spowodowało, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. stała się ostateczną, co wyklucza możliwość rozpatrzenia odwołania stosownie do przepisu art. 228 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił naruszenie zasad współżycia społecznego oraz prawdopodobną błędną interpretację terminów a przez to zamknięcie skarżącemu drogi odwoławczej i wniósł o uchylenie postanowienia i zwrócenie sprawy organowi podatkowemu celem rozpatrzenia odwołania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że był i nadal pozostaje chory a w momencie składania odwołania był obłożnie chory i musiał prosić córkę, która w jego imieniu wysłała odwołanie. Nawet jeżeli zaistniało jednodniowe opóźnienie w przesłaniu odwołania to było ono spowodowane siłą wyższą i okolicznościami, którym skarżący nie mógł zapobiec. Skarżący wskazał również, że złożył stosowny wniosek w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i przedłożył stosowne zaświadczenie lekarskie. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo podniosła okoliczność, że postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wskazano, że z kserokopii podłączonego zaświadczenia lekarskiego wynika niezdolność do pracy w dniach [...]czerwca 2008r. – [...]lipca 2008r., zgodnie zaś z art. 162 § 2 O.p., aby podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania było skuteczne, podatnik powinien był je złożyć w terminie do 28 lipca 2008 r., czego jednak nie dokonał. Natomiast ogólnikowe stwierdzenie, jakoby podatnik przebywał na zwolnieniu lekarskim do niedawna, nie zostało poparte żadnym dowodem. W ocenie organu odwoławczego strona nie uprawdopodobniła, że naruszenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej "p.s.a."), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania, ani też przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 223 § 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Z powyższego wynika, że odwołanie musi zostać wniesione w ściśle określonym terminie. Fakt uchybienia ww. terminowi powoduje, że organ odwoławczy wydaje postanowienie stwierdzające uchybienie do wniesienia odwołania, stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. W przedmiotowej sprawie skarżący nie kwestionuje faktu, że odwołanie zostało złożone po terminie. Okoliczności przywołane w skardze, mające wskazywać na brak winy skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, nie mogły być z urzędu uwzględnione przez organ odwoławczy ani też skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia przez sąd. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis ten jednocześnie uzależnia uruchomienie postępowania o przywrócenie terminu od wniosku skarżącej. Stwierdzenie uchybienia terminowi nie stoi na przeszkodzie rozpoznania wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Skoro z okoliczności sprawy wynika, że postanowienie zostało wydane w dniu 17 lipca 2008r. a wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez skarżącego w dniu 13 sierpnia 2008 r. (data stempla pocztowego), to trudno tym samym zarzucić organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa na moment wydania zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo fakt złożenia przez stronę skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania potwierdza okoliczność uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W braku wątpliwości co do uchybienia terminu zasadnie organ odwoławczy wydał postanowienie w oparciu o treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.s.a.