I SA/Wr 987/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że nie posiada żadnych dóbr zgromadzonych w latach poprzednich, a nadto ciąży na nim obowiązek alimentacyjny. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, nie posiada jakichkolwiek nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Skarżący obecnie nie jest zatrudniony. Na wezwanie Sądu do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń, strona skarżąca wskazała, że nie posiada rachunków bankowych i nie korzysta z Pomocy Społecznej. Spłaca zobowiązanie alimentacyjne w wysokości 200 zł i ponosi koszty życia codziennego (na żywność i odzież). Z racji, że mieszka u matki nie ponosi wydatków na opłacenie czynszu. Ponadto przesłała świadectwo pracy, zeznanie podatkowe za 2008 r. i dowód wpłaty kwoty 200 zł. Z powyższych dokumentów wynika, ze w 2008 r. wnioskodawca uzyskał dochód ze stosunku pracy oraz z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 6.490,36 zł. Od lutego 2005 r. do 31 grudnia 2008 r. pracował w Przedsiębiorstwie Handlowym M. D., na podstawie umowy o pracę, która została rozwiązana za porozumieniem stron. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania własnego i rodziny. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie skarżący został już zwolniony od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 3 listopada 2008 r. Okoliczność ta jednak nie może być podstawą do ponownego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Każdorazowe złożenie wniosku bowiem pociąga za sobą wykazanie w sposób wiarygodny okoliczności, które wskazują na brak wystarczających środków na poniesienie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Ich wykazanie ma tym bardziej znaczenie w przypadku wnioskodawcy będącego w wieku (skarżący jest ur. w 1976 r.), w którym może zmieniać pracę i, co za tym idzie, mogą ulec zmianie jego zdolności płatnicze. Fakty wynikające z rozpoznawanego wniosku oraz jego uzupełnienia budzą tymczasem wątpliwości co do faktycznych możliwości płatniczych skarżącego, który na obecnym etapie postępowania zobligowany jest opłacić wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi, wyznaczonego na kwotę 500 zł. Przede wszystkim nie są znane źródła finansowania wydatków wnioskodawcy, który ponosi koszty własnego wyżywienia i opłaca alimenty, przy czym od początku 2009 r. nie osiąga żadnych dochodów. Wskazał jedynie, że czynsz za mieszkanie opłaca jego matka. Stąd wniosek, że samodzielnie pokrywa resztę wymienionych przez niego wydatków, które z pewnością nie mogą być pokrywane z oszczędności, gdyż – jak sam oświadczył – takimi nie dysponuje. Zwrócić też trzeba uwagę, że w niniejszej sprawie był w stanie uiścić opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł za doręczenie odpisu wyroku z dnia 16 kwietnia 2009 r. z uzasadnieniem. Powyższe prowadzi do konstatacji, że skarżący może uzyskiwać dochody, których nie wykazał. W rezultacie nie jest możliwa realna ocena jego sytuacji finansowej, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Wobec tego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.