I SA/Wr 990/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku dor. pod. S. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 postanawia: przyznać pełnomocnikowi dor. pod. S. Z. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji, w kwocie 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23%VAT. . Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika D. L. został wyznaczony dor. pod. S. Z., który zastępował skarżącą przed tutejszym Sądem za pośrednictwem pełnomocnika substytucyjnego. Przed rozprawą pełnomocnik złożył pismo z wnioskiem o przyznanie kosztów pomocy prawnej w wysokości 150% kwoty wynagrodzenia na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1 stosownego rozporządzenia. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do wniosku załączył rozliczenie kosztów, w tym za wykonanie kopii akt (1h), zapoznanie się z aktami (1,5h), omówienie sprawy ze stroną i wyjaśnienie podstaw skargi (1h), łączny czas na przygotowanie sprawy (3,5h). Podał stawkę godzinową 150 zł netto. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym zależna jest od wartości przedmiotu sprawy, jeżeli jest to należność pieniężna (pkt 1 lit a-g), a w pozostałych sprawach stawka wynagrodzenia wynosi 240 zł (pkt 2). Ustalając podstawę prawną przyznania kwoty wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była decyzja zmieniająca poprzednio wydaną decyzję dotyczącą zobowiązania w podatku od nieruchomości. Tym samym w sprawie nie została określona wartość przedmiotu zaskarżenia, a wpis od skargi został wyznaczony w stałej stawce 200 zł na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zgodnie z tym przepisem, wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Tym samym podstawową stawkę wynagrodzenia dla doradcy podatkowego z urzędu określa § 3 ust. 1 pkt 2 i wynosi ona 240 zł. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W ocenie referendarza sądowego, wniosek pełnomocnika w o przyznanie wynagrodzenia według 150% stawki przewidzianej w § 3 ust. 1 pkt 2 nie jest zasadny. Z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca de facto ograniczył się do podstawowych czynności, do jakich był zobowiązany jako pełnomocnik z urzędu - zapoznał się z aktami sprawy i zapewnił stronie zastępstwo na rozprawie. Nakład pracy, na który się powołuje we wniosku, nie jest w żaden sposób odzwierciedlony w aktach sądowych – pełnomocnik nie uzupełnił skargi o dodatkowe argumenty, które wskazywałyby na poświecenie czasu na zapoznanie się ze sprawą i omówienie jej ze stroną. Brak też w aktach sprawy informacji o wykonaniu ich kopii. Wobec tego, w ocenie referendarza, wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 240 zł. Kwota ta podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest o 55,20 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.