I SAB/Wr 1/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. A. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. R. K. na przewlekłość postępowania Rady Gminy M. w przedmiocie prowadzonego postępowania w sprawie umorzenia raty podatkowej postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. A. W., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w kwocie 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu, na pełnomocnika J.R.K. został wyznaczony adw. A.W., o czym Sąd został zawiadomiony pismem z dnia 26 lutego 2016 r. Pełnomocnikowi następnie zostało doręczone postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 4 kwietnia 2016 r. Ww. pełnomocnik, po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 27 kwietnia 2016 r., sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z dokonaniem tej czynności oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności powołać należy przepis przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.). Na podstawie § 23, rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe w pierwszej instancji zostało zakończone postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. Wobec tego co do czynności dokonanej już po tej dacie zastosowanie winny znaleźć przepisy obecnie obowiązujące. Dla ustalenia właściwej stawki za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej istotne jest też to, że wnioskodawca został ustanowiony pełnomocnikiem jeszcze w postępowaniu w pierwszej instancji. Przy czym na tym etapie nie podjął żadnej czynności – z aktami zapoznał się dopiero po doręczeniu mu odpisu postanowienia z dnia 4 kwietnia 2016 r. Jego wniosek z kolei obejmował koszty pomocy prawnej za sporządzenie przedmiotowej opinii. W związku z tym za podstawę przyznania wnioskowanych kosztów przyjąć należało regulację z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b/ powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej adwokatowi działającemu przed sądem pierwszej instancji przysługuje 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1. Opłata maksymalna wynosi w niniejszej sprawie 480 zł na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/. Wobec tego wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 240 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 55,20 zł, na podstawie § 4 ust. 3 powoływanego rozporządzenia. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.