I SAB/Wr 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 czerwca 2016 r. dotyczące wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. J. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2013 i 2014 postanawia: zmienić postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 czerwca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wr 10/16, w ten sposób, że przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wraz ze skargą wniósł o zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Na urzędowym formularzu jako zakres swojego żądania zakreślił zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Sąd Rejonowy ogłosił jego upadłość z likwidacją majątku. Majątek w całości został przejęty przez syndyka. Skarżący obecnie utrzymuje się tylko z renty inwalidzkiej wynoszącej 900 zł netto, z czego syndyk potrąca 25%. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca zakreślił rubrykę dotyczącą stanu rodzinnego, i oświadczył, że nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Jego renta wynosi netto 675 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienił energię elektryczną 60 zł, gaz 40 zł, telefon, 30 zł i leki 80 zł. Z przedłożonych dodatkowo dokumentów i oświadczeń wynika, że wnioskodawca mieszka sam, kwota wypłacanej emerytury wynosi 800 zł, z czego 199.89 zł przekazywane jest syndykowi. Czynsz "płacony z konta bankowego jako podatek od nieruchomości za właściciela" wynosi 100 zł, media 60 zł, wyżywienie 450 zł. Łączna wartość wydatków miesięcznych to 929,89 zł i pokrywane są z renty. Odzieży wnioskodawca nie kupuje ze względu na brak środków. Wyjaśnił dodatkowo, że cierpi na przewlekłe obturacyjne zapalenie płuc, ma trudności z oddychaniem i unika poruszania się. Pozostałe dokumenty potwierdzają złożone oświadczenia. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania pomocy. W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw podnosząc naruszenie przepisów procesowych poprzez mylne wydanie postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie powołać należy przepis art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Ocena zaskarżonego sprzeciwem postanowienia następuje przez pryzmat regulacji zawartej w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem Sądu, skarżący powyższe wykazał. Jego jedynym dochodem jest renta inwalidzka w wysokości 800 zł, która być może wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb skarżącego, z pewnością jednak nie jest możliwe poczynienie z niej jakichkolwiek dodatkowych oszczędności. Wnioskodawca nie jest też w stanie podjąć dodatkowego zatrudnienia ze względu na stan zdrowia. Nadto nie posiada majątku, z którego mógłby pozyskać środki na opłacenie kosztów sądowych – cały został zajęty przez syndyka. Sąd zauważa, że łączna kwota bieżących wydatków przewyższa znacznie dochody skarżącego, to jednak nawet jeśli wnioskodawca uzyskuje środki ze źródeł, których nie ujawnił, to i tak w pierwszej kolejności muszą być one przeznaczone na jego niezbędne utrzymanie i leczenie. W tym stanie rzeczy przedmiotowy wniosek był uzasadniony. W związku z tym zaskarżone rozstrzygnięcie referendarza sądowego, który odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – zdaniem Sądu – należało zmienić. Wobec tego, na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy procesowej, Sąd postanowił jak w sentencji.