I SAB/Wr 1224/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska – Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę w części objętej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Wr 447/21; II. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w pozostałym zakresie. Pismem z dnia 21 kwietnia 2021 r. A. L., obywatel U. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ) w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (wpływ do organu 23 kwietnia 2021 r.), o co wystąpił wnioskiem z 23 października 2019 r. W piśmie z dnia 10 maja 2021 r. strona oświadczyła, że cofa skargę. Sąd z urzędu podaje, że skarżący pismem z 22 stycznia 2021 r. złożył skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie wniosku również z 23 października 2019 r. o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, którą tut. Sąd rozpoznał postanowieniem z 19 lipca 2021 r. o sygn. akt I SAB/Wr 447/21 i umorzył postępowanie sądowe w tej sprawie z uwagi na cofnięcie skargi (pismem z 16 lutego 2021 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga w części podlegała odrzuceniu, a w części należało umorzyć postępowanie sądowe. Po pierwsze, Sądowi z urzędu wiadomo, że skarżący pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. złożył skargę na bezczynność Wojewody i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postępowanie w tej sprawie umorzył w dniu 19 lipca 2021 r. o sygn. akt I SAB/Wr 447/21 na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W tej sprawie natomiast skarżący pismem z 21 kwietnia 2021 r. ponowił skargę w tym samym przedmiocie. Z porównania obu skarg wynika zatem, że skarga na bezczynność z 21 kwietnia 2021 r. objęła szerszy zakres czasowy, aniżeli wcześniejsza skarga na bezczynność z 21 stycznia 2021 r. Oznacza to, że do dnia wniesienia pierwszej ze wskazanych skarg sprawa została już osądzona, choć nieprawomocnie. Przypadek taki znalazł swoją regulację w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa została objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens) lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Sprawa objęta skargą z 21 stycznia 2021 i zakończona postanowieniem tut. Sądu z 19 lipca 2021 r. nie może się toczyć, zatem skarga w tej części podlega odrzuceniu na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Po drugie, wobec skutecznego cofnięcia skargi z 24 kwietnia 2021 r., która zainicjowała sprawę sądowoadministracyjną w zakresie ponad skargę z 21 stycznia 2021 r. - postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Jak stanowi art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wątpliwości. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi w opisanej części, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W świetle bowiem tego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z tych względów Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.