I SAB/Wr 1414/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi D. B. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę w całości. D. B. (dalej: Strona, Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS) "w postępowaniu odwoławczym prowadzonym na skutek odwołania od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS) ż dnia 19 lipca 2017 r., nr 458000-CKK-12.4103.18.2017.49 w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lutego 2012 r. oraz od kwietnia do grudnia 2012 r.". Strona wniosła o stwierdzenie, ze DIAS dopuścił się bezczynności polegającej na niewydaniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego pomimo ustania przyczyny zawieszenia; zobowiązanie DIAS do wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdzenie, że bezczynność DIAS nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od DIAS na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym wynagrodzenia adwokata według norm przewidzianych, W uzasadnieniu skargi wskazała, że w związku z odwołaniem Strony z dnia 9 sierpnia 2017 r. od decyzji NDUCS z dnia 19 lipca 2017 r. DIAS prowadzi postępowanie odwoławcze. Toczy się ono po uchyleniu decyzji kasacyjnej DIAS z dnia 30 października 2019 r. prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 1/20. Po otrzymaniu akt administracyjnych (co nastąpiło w dniu 30 grudnia 2020 r.), DIAS .prowadząc przedmiotowe postępowanie odwoławcze, nie wydał postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego. Zdaniem Strony przesłanka zawieszenia przedmiotowego postępowania ustała w dniu 30 grudnia 2020 r. i od 31 grudnia 2020 r. DIAS pozostaje w bezczynności, ponieważ pomimo oczywistego posiadania wiedzy o ustaniu przyczyny zawieszenia postępowania odwoławczego, nie wydał on postanowienia o jego podjęciu. Odnosząc się do postanowień wydanych przez NDUSC to ocenie Strony NDUSC prawidłowo wydał postanowienie z dnia 12 lutego 2020 r. o zawieszeniu postępowania kontrolnego. Obowiązywała wówczas ostateczna decyzja DIAS z dnia 30 października 2019 r. o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Natomiast skutkiem uchylenia wspomnianej decyzji kasacyjnej DIAS z dnia 30 października 2019 r. ww. wyrokiem z dnia 9 września 2020 r. było przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do postępowania odwoławczego, a nie organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Konsekwencją zaś takiego stanu rzeczy jest wyłączna kompetencja do wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania przez DIAS, który prowadzi przedmiotowe postępowanie odwoławcze. Postanowienie NDUSC z dnia 26 marca 2021 r, o podjęciu zawieszonego postępowania kontrolnego nie mogło więc odnieść jakiegokolwiek skutku wobec niniejszego postępowania odwoławczego, ponieważ postępowanie kontrolne wskazane w tymże postanowieniu NDUCS zostało zakończone w dniu 19 lipca 2017 r. wydaniem przez NDUCS decyzji. W chwili wydania przez NDUCS postanowienia z dnia 20 marca 2021 r. o podjęciu zawieszonego postępowania kontrolnego nie toczyło się. wskazane w. tymże postanowieniu postępowanie kontrolne (brak przedmiotu do którego odnosi się postanowienie w momencie jego wydania), a z drugiej, strony organem wyłącznie kompetentnym do podjęcia niniejszego postępowania odwoławczego jest obecnie DIAS. W ocenie Strony wspomniane postanowienie NDUCS z dnia 26 marca 2021 r. nie może odnieść jakiegokolwiek skutki wobec niniejszego postępowania odwoławczego :które nadal pozostaje zawieszone. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania: 19.07.2017 decyzja NDUCS, 30.08.2017 r. wpływ odwołania wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego, 22.12.2017 r. decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, 7.02.2018 r. Strona złożyła skargę do WSA na decyzję DIAS z 22.12.2017 r., 9.07.2019 r. sygn. akt I SA/Wr 269/18 wyrok WSA (do organu prawomocne orzeczenie oraz akta podatkowe wpłynęły 8.10.2019 r.) uchylający zaskarżoną decyzję DIAS z 22.12.2017 r., 30.10.2019 r. decyzja DIAS uchylająca w całości decyzję NDUCS z 19.07.2017 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, 13.12.2019 r. Strona złożyła skargę do WSA na decyzję DIAS z 30.10.2019 r., 12.02.2020 r. postanowienie NDUCS zawieszające postępowanie kontrolne, 9.09.2020 r. sygn. akt I SA/Wr 1/20 wyrok WSA (do tut. organu prawomocne orzeczenie oraz akta podatkowe wpłynęły 30.12.2020 r.) uchylający zaskarżoną decyzję DIAS z 30.10.2019 r., 18.01.2021 r. pismo DIAS do Naczelnika US Wrocław- Fabryczna w sprawie wyjaśnienia kwestii wskazanych przez WSA w ww. wyroku, mających wpływ na przedawnienie rozliczenia w podatku VAT, 12.02.2021 r. pismo DIAS do Naczelnika US Wrocław- Fabryczna w sprawie wyjaśnienia kwestii wskazanych przez WSA w ww. wyroku, 22.02.2021 r. postanowienie DIAS wskazujące nowy termin załatwienia sprawy do 30.04.2021 r. z uwagi na analizę materiału dowodowego i wyjaśnianie wszelkich wątpliwości wskazanych w zaleceniach wyroku WSA z 9.09.2020 r. sygn. akt I SA/Wr 1/20 w kwestii dotyczącej terminu przedawnienia, 10.03.2021 r. pismo DIAS zlecające NDUCS przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w ww. sprawie w odniesieniu do rozliczenia za grudzień 2012 r. (tj. przesłuchania kluczowych świadków, zgodnie z zaleceniami ww. wyroku WSA), 26.03.2021 r. postanowienie NDUCS o podjęciu zawieszonego postępowania kontrolnego, 27.04.2021 r. postanowienie DIAS wskazujące nowy termin załatwienia sprawy do 30.06.2021 r. z uwagi na konieczność prowadzenia dalszej analizy materiału dowodowego i prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, zgodnie z zaleceniami WSA wskazanymi w ww. wyroku, 19.05.2021 r. Strona wniosła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ponaglenie na bezczynność zaistniałą podczas prowadzenia postępowania odwoławczego przez DIAS wszczętego z odwołania od decyzji NDUCS z 19.07.2017 r. w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lutego 2012 r. oraz od kwietnia do grudnia 2012 r., 25.05.2021 r. wpływ do organu prośby Departamentu Organizacji Krajowej Administracji Skarbowej o zajęcie stanowiska w sprawie ponaglenia na bezczynność zaistniałą przy prowadzaniu postępowania odwoławczego, 31.05.2021 r. Strona wniosła skargę na bezczynność DIAS w postępowaniu odwoławczym w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lutego 2012 r. oraz od kwietnia do grudnia 2012 r., 1.06.2021 r. przekazanie do Departamentu Organizacji Krajowej Administracji Skarbowej stanowiska DIAS w sprawie złożonego przez Stronę ponaglenia na bezczynność organu. Mając na uwadze powyższą chronologię zdarzeń organ zauważył, iż Strona skargę na bezczynność postępowania odwoławczego przez DIS we Wrocławiu złożyła po złożeniu ponaglenia, jednakże przed faktycznym rozpatrzeniem ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). Z treści art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Poza tym sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu lub przewlekłością postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Wobec powyższego, aby móc skutecznie zarzucić organowi bezczynność, należy w pierwszej kolejności ustalić czy na organie ciążył wynikający z przepisów prawa obowiązek podjęcia w postępowaniu stosownego rozstrzygnięcia – w niniejszej sprawie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego,, a dopiero później rozważyć czy obowiązku tego w nakazanym prawem terminie organ nie wypełnił W rozpoznawanej sprawie, wnosząc skargę z 31 maja 2021 r. Skarżąca podała, że przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu polegająca na niewydaniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego pomimo ustania przyczyn jego zawieszenia. Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie NDUCS postanowieniem zawiesił postępowanie kontrolne z uwagi na wystąpienie przesłanki przewidzianej w art. 201 § 1 pkt 7 O.p. Zawieszone postępowanie kontrolne zostało podjęte z urzędu przez NDUCS postanowieniem z 26.03.2021 r. Natomiast WSA wyrokiem z 9.09.2020 r., sygn. akt I SA/Wr 1/20 WSA uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 30.10.2019 r. i przekazał sprawę organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia. Zatem sprawa wróciła do stadium postępowania odwoławczego - wszczętego odwołaniem Strony z 9.08.2015 r. od decyzji NDUCS z 19.07.2017 r. w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lutego 2012 r. oraz od kwietnia do grudnia 2012 r.. a DIAS obowiązany jest do prowadzenia i zakończenia wszczętego postępowania odwoławczego poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia. W okolicznościach sprawy na DIAS nie ciążył prawny obowiązek podjęcia postepowania odwoławczego, ponieważ postępowanie to nie było zawieszone a obowiązek DIAS prowadzenia tego postępowania wynikał z otrzymania w dniu 30 grudnia 2020 r. prawomocnego orzeczenia WSA wraz z aktami sprawy podatkowej. Zatem organowi nie można postawić zarzutu bezczynności polegającej na niewydaniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego, Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.