I SAB/Wr 1667/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi O.H. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku strony skarżącej; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody D. do wydania decyzji; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej O. H. sumę pieniężną w kwocie 500,00 zł (pięćset złotych); V. dalej idącą skargę oddala; VI. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej O. H. kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi O. H. (dalej: Strona, Skarżąca) jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W dniu 26 października 2017 r. do organu wpłynął wniosek Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 4 czerwca 2018 r. organ na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) wezwał Stronę do dołączenia uzupełnionego we wszystkich częściach załącznika nr 1 - w części III pkt 4 w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Strona złożyła uzupełniony załącznik nr 1 w dniu 20 czerwca 2018 r. Pismem z dnia 20 grudnia 2019 r. (data wpływu do organu 24 grudnia 2019 r.) Strona wniosła o wgląd do akt, udzielenie informacji oraz przyspieszenie postępowania. W dniu 24 grudnia 2019 r. do organu wpłynęło ponaglenie Strony z dnia 20 grudnia 2019 r., które pismem z dnia 7 stycznia 2020 r. organ administracji przekazał Urzędowi do Spraw Cudzoziemców Departament Legalizacji Pobytu uznając je za uzasadnione. Pismem z dnia 7 stycznia 2020 r. Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.) wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, Szefa Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego we Wrocławiu oraz Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w Krośnie Odrzańskim o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt Cudzoziemca stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 7 stycznia 2020 r. organ poinformował Stronę o przewidywanym terminie zakończenia postępowania administracyjnego, który określono na dzień 7 kwietnia 2020 r. oraz na podstawie art. 50 k.p.a. wezwał Stronę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania oraz pisemnych wyjaśnień o okresie powierzenia Stronie wykonywania pracy w terminie 7 dni. Jednocześnie poinformował o możliwości otrzymania stempla do paszportu potwierdzającego złożenie wniosku. Pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. organ poinformował Stronę o przewidywanym terminie zakończenia postępowania administracyjnego, który ustalono na dzień 7 kwietnia 2020 r. oraz na podstawie art. 50 k.p.a. wezwał Stronę do w przedłożenia załącznika nr 1 do wniosku zgodnego z umową o pracę w terminie 14 dni. Jednocześnie poinformował o możliwości otrzymania stempla do paszportu potwierdzającego złożenie wniosku. Strona działając przez profesjonalnego pełnomocnika za pośrednictwem organu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 101/20 stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej; zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznał od organu na rzecz Strony sumę pieniężną w kwocie 3 600,00 oraz zasądził od organu na rzecz Strony kwotę 597,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis ww. wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności i uzasadnieniem oraz aktami sprawy wpłynął do organu 21 lipca 2020 r. Strona pismem z dnia 1 września 2020 r. (data wpływu do organu 4 września 2020 r.), pismem z dnia 15 grudnia 2020 r. (data wpływu do organu 21 grudnia 2020 r.) oraz pismem z dnia 9 lipca 2021 r. (data wpływu do organu 15 lipca 2021 r.) wezwała organ do dobrowolnego wykonania ww. wyroku. Pismem z dnia 6 października 2020 r. (data wpływu do organu 8 października 2020 r.) Strona wniosła o przyspieszenie postępowania i wydanie decyzji zgodnej z żądaniem Strony oraz złożyła dalsze dokumenty do sprawy. W dniu 21 grudnia 2020 r. do organu wpłynęło ponaglenie Strony z dnia 15 grudnia 2020 r., które pismem z dnia 22 lipca 2021 r. organ administracji przekazał Urzędowi do Spraw Cudzoziemców Departament Legalizacji Pobytu uznając je za nieuzasadnione, gdyż wniosek zawierał braki formalne i materialne. Organ administracji zauważył, że termin podjęcia postępowania w sprawie uzależniony jest od ilości wpływających wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Przy rozpatrywaniu wniosków obowiązuje kolejność wpływu do organu. Zauważył, że sposób prowadzenia spraw nie wynika ze złej woli pracowników, ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych w tut. Urzędzie przez cudzoziemców, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływem pracowników merytorycznych, prowadzących postępowania i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Pismem z dnia 10 lutego 2021 r. (data wpływu do organu 11 lutego 2021 r.) Strona wniosła o wyznaczenie nowego inspektora prowadzącego sprawę oraz wezwała do zaprzestania naruszania przepisów prawa oraz zakończenia postepowania decyzją zgodną z żądaniem Strony. Pismem z dnia 10 lutego 2021 r. (data wpływu do organu 18 lutego 2021 r.) Strona wniosła skargę w trybie art. 227 k.p.a. Pismem z dnia 10 marca 2021 r. (data wpływu do organu 12 marca 2021 r.) Strona wniosła o przyspieszenie postępowania i wydanie decyzji zgodnej z żądaniem Strony oraz złożyła dalsze dokumenty do sprawy. Pismem z dnia 22 lipca 2021 r. Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r., poz. 35) wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, Szefa Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego we Wrocławiu oraz Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w Krośnie Odrzańskim o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt Cudzoziemca stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 22 lipca 2021 r. organ poinformował Stronę o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, który określono na dzień 31 sierpnia 2021 r oraz na podstawie art. 50 k.p.a. wezwał Stronę do przedłożenia tytułu prawnego do lokalu, aktu urodzenia oraz korekty formularza wniosku w części A pkt 11 (miejsce urodzenia) w terminie 7 dni. Jednocześnie poinformował Stronę o możliwości otrzymania stempla do paszportu potwierdzającego złożenie wniosku. Strona działając przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 21 grudnia 2020 r, za pośrednictwem organu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące naruszenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. Strona wniosła o: stwierdzenie bezczynności organu skutkującej niezałatwieniem w terminie sprawy z wniosku Strony o zezwolenie na pobyt czasowy; stwierdzenie, że bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie14 dni od daty otrzymania przez organ prawomocnego wyroku; przyznanie od organu na rzecz Strony kwoty 20.000 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu na rzecz Strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ( w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. zawarto przypadek decyzji administracyjnych). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Pojęcie bezczynności organu w postępowaniu administracyjnym zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z tym przepisem, stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia bezczynności należy sięgnąć także do piśmiennictwa i judykatury. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów konkretny akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie omawianej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na bazie faktów i dowodów powszechnie znanych albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź też takich, które są możliwe do ustalenia na podstawie danych, jakimi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Specyfika postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wymaga wpierw złożenia osobiście na formularzu przez zainteresowanego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wraz ze stosownymi załącznikami w myśl art. 98, art. 105, art. 106 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018r., poz. 2094 ze zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach; stan prawny na moment złożenia wniosku). Jako, że organ administracji zobowiązany jest do dokonania konsultacji z innymi organami (Komendantem Oddziału Straży Granicznej, Komendantem Wojewódzkim Policji, Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także konsulem właściwym ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub inny organ) przed wydaniem decyzji, a ww. organy mają termin na udzielenie informacji od 30 do 60 dni, to należy tę okoliczność uwzględnić w ocenie przewlekłości postępowania (art. 109 ww. ustawy). W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy daje podstawy do uznania, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ administracji publicznej dopuścił się tak rozumianej bezczynności. Wniosek Strony o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy i pracę wpłynął do organu 26 października 2017 r. Wobec tego Wojewodzie od tego dnia rozpoczął bieg terminu na załatwienie przedmiotowego wniosku. Zauważyć należy, że zgodnie z ww. art. 35 § 2 i 3 K.p.a. w związku z art. 109 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach Strona powinna była otrzymać decyzję w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę bez zbędnej zwłoki (plus 30 dni w związku z koniecznością zasięgnięcia opinii w Policji, Straży Granicznej i ABW). Oznacza to, że sprawa powinna być załatwiona w ciągu miesiąca od złożenia wniosku plus ewentualne 30 dni, natomiast organ administracji publicznej nie tylko nie zakończył postępowania w terminach wynikających ze wskazanych powyżej przepisów, ale - co szczególnie należy zaakcentować – w czasie ustawowo zakreślonym na zakończenie postępowania administracyjnego, nie podjął żadnej czynności procesowej, która zmierzałaby do rozpoznania ww. wniosku Strony. Jak wynika z akt sprawy, pierwszą czynność procesową zmierzającą do rozpoznania wniosku Strony organ podął po upływie ponad 7 miesięcy od wpływu wniosku - w dniu 4 czerwca 2018 r. wzywając Stronę do złożenia dokumentów, przedłożonych przez Stronę zgodnie z wezwaniem w dniu 20 czerwca 2018 r. Kolejne czynności procesowe organ podjął po upływie 19 miesięcy, w dniu 7 stycznia 2020 r. wdrażając procedurę z art. 109 ustawy o cudzoziemcach oraz wzywając Stronę do złożenia dokumentów. Kolejne wezwanie do złożenia dokumentów organ skierował do Strony w dniu 15 stycznia 2020 r Następnie do dnia wniesienia skargi (21 grudnia 2020 r.) w aktach sprawy nie odnotowano żadnej czynności związanej z gromadzeniem dokumentów lub informacji. Sąd dostrzega, że po wniesieniu przez Stronę w dniu 21 grudnia 2020 r. skargi organ podjął czynności w sprawie zmierzające do rozpoznania przedmiotowego wniosku Strony - w dniu 22 lipca 2021 r. wzywając Stronę do złożenia dokumentów oraz wdrażając procedurę z art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Fakt ten pozostaje jednak poza kontrolą sądową, która dokonywana jest na dzień wniesienia skargi. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art.3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Określenie "w prawnie ustalonym terminie" odnosi się do terminów ustawowych dla załatwienia spraw danego rodzaju. Stosownie do art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynnością będzie sytuacja kiedy organ nie załatwił sprawy w terminie wskazanym w art. 35 lub 36 § 1 k.p.a. Przedstawiona charakterystyka prowadzonego w sprawie postępowania nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w jego przebiegu doszło do naruszenia zasad i terminów określonych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a. oraz art. 35 § 3 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a. Wymaga podkreślenia, że organy administracji publicznej powinny działać efektywnie, tj. sprawnie, szybko, skutecznie, biorąc pod uwagę ekonomikę podejmowanych działań. Działania administracji winny się więc charakteryzować swego rodzaju aktywnością, nakierowaną na sprawne i odpowiednie załatwienie konkretnej sprawy. Takich czynności i działań w niniejszej sprawie zabrakło. Brak działania organu we wskazanych okresach nie ma żadnych uzasadnionych powodów, a w szczególności nie ma on uzasadnienia w stopniu skomplikowania sprawy. Z akt sprawy nie wynika, aby wystąpiły jakiekolwiek uzasadnione przyczyny takiego zachowania organu, jak również nie przyczyniła się do niego Strona. Podkreślenia wymaga, że wezwanie skierowane do Strony cechuje się powtarzalnością. Nic więc nie stało na przeszkodzie, by wnioskowi Strony nadać bieg niezwłocznie po jego wpłynięciu. Podejmowane przez organ czynności zdają się świadczyć - w ocenie Sądu - o mechanicznym wykonywaniu pewnych czynności bez zapoznania się z materiałem sprawy, a czynności te, co już wyżej podkreślono są typowe i powtarzalne. Nie było również przeszkód, aby niezwłocznie po wpłynięciu wniosku organ wystąpił do stosownych służb. Również wystąpienie do stosownych organów na mocy art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach jest czynnością, którą organ jest zobowiązany podjąć na mocy przepisów ustawy o cudzoziemcach każdorazowo w przypadku prowadzenia postępowania w przedmiocie wydanie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Innymi słowy, wskazane informacje stanowią materiał dowodowy, który obligatoryjnie musi zostać zgromadzony przez organ, i który stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie. Wystąpienie do właściwych organów ze stosownym wnioskiem stanowi więc czynność standardową, a nie czynność, której konieczność podjęcia wyniknęła w toku prowadzenia niniejszego postępowania. W świetle zaistniałych okoliczności Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez Stronę wniosku, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał (w pkt II sentencji wyroku), że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 21/19 (CBOSA), że dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie, braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Sąd ma na uwadze to, że na sprawność działania Wojewody niewątpliwie wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana z napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta od dłuższego już czasu nie ulega żadnej poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w państwie prawa. Braki kadrowe i problemy wewnętrzne organu mogą być wprawdzie od niego niezależne, jednak nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, w postępowaniu prowadzonym w sposób wnikliwy i szybki. Rażące naruszenie prawa przejawia się w milczeniu organu po otrzymaniu wniosku Strony, okresach owego milczenia oraz braku zainteresowania sprawą przez organ, mimo wielokrotnych monitów Strony. Na ocenę tę ma również wpływ nieskomplikowany charakter sprawy, w której procedowanie w zasadzie odbywa się na podstawie dostarczanych przez stronę dokumentów oraz konsultacji z innymi organami. Podkreślenia wymaga, że stwierdzona bezczynność wynikała wyłącznie z bierności organu. Sytuacja, w której Strona czeka na rozstrzygnięcie organu, który nie wykazuje zainteresowania sprawą i ignoruje zupełnie istnienie prawem przewidzianych terminów nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na taką ocenę przede wszystkim jednak wpływa fakt, że złożona skarga jest kolejną na opieszałe działanie organu administracji. Jak wynika z akt sprawy złożona skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania nie odniosła żadnego rezultatu, co więcej organ administracji zlekceważył również termin zobowiązujący go do rozpoznania sprawy, a wskazany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 101/20. Takie postępowanie, niezależnie od przysługujących Stronie środków prawnych zmierzających do egzekwowania orzeczeń sądu administracyjnego, musi bezsprzecznie przesądzać o rażącym naruszeniu prawa. Na wniosek Strony, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (art. 149 § 2 p.p.s.a.), Sąd przyznał Stronie wnioskowaną sumę pieniężną w kwocie 500,00 zł. W ocenie Sądu kwota ta jest adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych sprawy oraz standardu postępowania organu administracji pozostającego w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak zasadą demokratycznego państwa prawa i prawem do dobrej administracji. W przekonaniu Sądu zasądzona kwota z jednej strony stanowi adekwatną rekompensatę za bezczynność organu w kontekście wskazanych okoliczności, z drugiej zaś będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania. Miarkując jej wysokość, Sąd miał także na uwadze, że w powołanym orzeczeniu z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 101/20 orzeczono już o przyznaniu Skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 3.600 zł. Należy dodać, że przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Go 188/19, CBOSA). Zasądzenie sumy pieniężnej stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt IV SAB/Po 207/19, CBOSA) i nie ma charakteru odszkodowawczego. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt IV sentencji wyroku. Z uwagi na zobowiązanie organu do załatwienia sprawy z wniosku Strony w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 101/20 Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). O kosztach orzeczono w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r., poz. 265).