I SAB/Wr 18/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi R. A. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2019 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 8 września 2025 r. M. M. (dalej jako: pełnomocnik) wniósł w imieniu R. M. (dalej jako: Skarżący), skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 4 sierpnia 2025 r. nr BWP.3124.240.2025.KL. Do skargi dołączono pełnomocnictwo ogólne z 18 sierpnia 2025 r. dla M. M., opatrzone podpisem Skarżącego. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą I SA/Wr 680/25. Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 15 października 2025 r. pełnomocnika wezwano do: 1) oznaczenia organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 2) wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności informując jednocześnie, że wskazana w skardze decyzja została wydana przez Prezydenta Miasta Wałbrzycha; 3) złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej wskazując, że z treści przedłożonego przy skardze pełnomocnictwa nie wynika umocowanie do reprezentacji stosownie do treści art. 35 p.p.s.a. oraz, że pełnomocnik winien wykazać swoje umocowanie zgodnie z katalogiem podmiotów wymienionych w treści art. 35 § 1 p.p.s.a. Wezwanie w powyższym zakresie doręczono na adres pełnomocnika wskazany w skardze w dniu 21 października 2025 r. (k. 35 akt sądowych) wraz z pouczeniem, że Sąd wzywa do uzupełnienia ww. braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Następnie, pismem z 28 października 2025 r. pełnomocnik wyjaśnił, że podtrzymuje skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2019 r. W ww. piśmie pełnomocnik wskazał, że jest krewnym zstępnym Skarżącego. Przedłożył także ponownie pełnomocnictwo ogólne, datowane na 11 września 2025 r. o identycznej treści, co już złożone do akt pełnomocnictwo z 18 sierpnia 2025 r. Wobec pisma z 28 października 2025 r. sprawę zarejestrowano pod sygnaturą I SAB/Wr 18/25, zakreślając jednocześnie sprawę I SA/Wr 680/25 oraz wezwano pełnomocnika do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w powyższym zakresie doręczono pełnomocnikowi 3 lutego 2026 r. (k. 96 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik przedłożył pismo z 11 lutego 2026 r. wraz z załącznikami (data stempla pocztowego: 11 lutego 2026 r. – k. 95 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego jest uzależnione od spełnienia m. in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) dalej: "p.p.s.a." i art. 57 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 p.p.s.a. oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przypadku skargi. Jego dołączenie do pisma strony jest bowiem obowiązkowe w sytuacji gdy za stronę działa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem. Okoliczność ta pozwala na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w podjętej w dniu 2 lutego 2026 r. uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III OPS 2/25 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W uchwale tej NSA stwierdził, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a. NSA stwierdził, że zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przywołana uchwała składu siedmiu sędziów NSA ma ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Choć powyższa uchwała NSA odnosi się do braku dokumentu pełnomocnictwa (lub umocowania osoby która nie może być pełnomocnikiem), to zdaniem Sądu jej wnioski w zakresie konsekwencji procesowych nieuzupełnienia braku formalnego skargi, odnieść należy także do wszystkich przypadków, w których wprawdzie przedłożono dokument pełnomocnictwa, lecz bez dokumentów które umożliwiałyby weryfikację, czy osoba umocowana jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. Brak dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej zgodnie z katalogiem podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a., uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na ocenę prawidłowości udzielonego pełnomocnictwa i stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. Pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć bowiem całościowo tj. jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. Choć w niniejszej sprawie pełnomocnik dołączył pełnomocnictwo ogólne opatrzone podpisem Skarżącego (vide: pełnomocnictwa z 18 sierpnia 2025 r. i z 11 września 2025 r.) i wyjaśnił, że wobec Skarżącego jest krewnym zstępnym, to nie przedłożył wraz z tymi pełnomocnictwami lub na wezwanie Sądu żadnego dokumentu, zawierającego zobiektywizowane dane, które umożliwiałyby Sądowi weryfikację podanej przez pełnomocnika (tj. w piśmie z 28 października 2025 r.) informacji tj. że jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. – zstępnym. Jak wyżej zasygnalizowano, pełnomocnictwo oznacza komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W tym zakresie nie wystarczy jedynie oświadczenie pełnomocnika. W skierowanym do pełnomocnika wezwaniu Sądu z 17 października 2025 r. (k. 32) wyraźnie wskazano, że Sąd wzywa do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej zgodnie z katalogiem podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a., nie zaś do złożenia dokumentu pełnomocnictwa. Skoro ww. wezwanie zostało jasno sformułowane oraz prawidłowo doręczone pełnomocnikowi w dniu 21 października 2025 r. (wtorek), to siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał 28 października 2025 r. (wtorek). Termin ten upłynął bezskutecznie, bowiem pełnomocnik nie przedłożył dokumentu, o który wzywał Sąd, poprzestając jedynie na przesłaniu kolejnego pełnomocnictwa o identycznej treści, jak to z 18 sierpnia 2025 r. oraz na wskazaniu w piśmie z 28 października, że jest krewnym zstępnym Skarżącego. W związku z powyższym, ponieważ nie uzupełniono braku formalnego skargi w postaci dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej zgodnie z katalogiem podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a., wniesioną w sprawie skargę należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w pkt I sentencji. O zwrocie kwoty 200 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt II sentencji postanowienia).