I SAB/Wr 1845/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. F. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. W dniu 15 marca 2021 r. skarżący V. F. wniósł za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt: I SAB/Wr 1844/21. W dniu 18 czerwca 2021 r. skarżący V. F. ponownie wniósł za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt: I SAB/Wr 1845/21. Pismem z 19 kwietnia 2021 r. skarżący cofnął skargę, powołując się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, którą to bezczynność zaskarżył już pismem, z dnia 11 marca 2021 r. (I SAB/Wr 1844/21). Sprawa wszczęta tą skargą nie jest jeszcze prawomocnie zakończona. W obu sprawach skarżący cofnął skargę, jednakże z uwagi na opisane okoliczności, Sąd nie rozważał umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem zobowiązany był skargę odrzucić. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.