I SAB/Wr 1867/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi V. C. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 października 2021 r., stanowiącym wykonanie zarządzenia z dnia 11 sierpnia 2021 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania, przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej do strony skarżącej, przesyłka została doręczona na adres strony w dniu 8 listopada 2021 r. Zakreślony wobec strony skarżącej termin na wykonanie wezwania upłynął z dniem 15 listopada 2021 r. Strona nie uzupełniła braków formalnych w zakresie złożenie dowodu wniesienia ponaglenia. Ponadto Strona pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r. cofnęła skargę, powołując się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) – dalej jako "k.p.a.". stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a.. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przez stronę skarżącą trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, warunkowało złożenie do Sądu skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Strona nie przedłożyła dowodu wniesienia ponaglenia. Wobec powyższego skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Zatem nie było też podstaw do umorzenia postępowania. Odnosząc się do cofnięcia skargi wskazać należy, iż dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje rozważaniem możliwości umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niemniej jednak umorzenie postępowania jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Natomiast wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu czy też brakiem uiszczenia opłaty. Jeśli zatem strona cofnie skargę przed uiszczeniem należnego wpisu, Sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi, lecz odrzuca ją w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia. Z tych przyczyn Sąd postanowił jak w sentencji.