I SAB/Wr 2121/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A.H. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. A. H. (dalej: Strona, Skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 10 września 2021 r. Strona została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Ponadto, Stronę wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono pełnomocnikowi Strony w dniu 22 października 2021 r. (vide k. 14 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania, że skarga jest niedopuszczalna, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z rozważań tych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej: K.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 K.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Z treści ww. przepisów wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Jak wynika bowiem z akt sprawy - skarga Strony w sprawie bezczynności organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. W tych okolicznościach zaniechanie złożenia przez Stronę ponaglenia na bezczynność organu skutkuje odrzuceniem skargi, albowiem dopóki Strona nie wniesie ponaglenia nieodpuszczalne jest uruchomienie trybu kontroli sądowej działania (tu: bezczynności organu administracji). Ponadto, stosownie do art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis. Jeżeli skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 września 2021 r., doręczono pełnomocnikowi Strony w dniu 22 października 2021 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwania Sądu w przedmiocie wpisu sądowego od skargi, który upłynął w dniu 29 października 2021 r. W zakreślonym terminie skarga nie została jednak przez Stronę opłacona. W związku powyższym, skargę Strony należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.