I SAB/Wr 2514/21
PostanowienieWSA we Wrocławiu2021-12-27
Skład orzekający: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na bezczynność organu przez stronę skarżącą jest dopuszczalne, jeśli nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności?Ratio decidendi
Sąd umarza postępowanie sądowe, jeśli strona skutecznie cofnęła skargę. Cofnięcie skargi jest skuteczne, gdy nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie cofnięcie skargi przez stronę skarżącą nie budziło wątpliwości i było dopuszczalne, co skutkowało umorzeniem postępowania.Stan faktyczny
Strona skarżąca A. A. wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Następnie strona cofnęła skargę, powołując się na przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wniosła o zwrot dokumentacji do organu. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowe.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia umorzyć postępowanie sądowe.
Pismem z 21 września 2021 r. skarżąca A. A. wniosła za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 5 października 2021 r. strona cofnęła skargę powołując się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), a nadto wniosła o zwrot dokumentacji do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, w związku z art. 60 p.p.s.a umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, o czym orzekł, jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło