I SAB/Wr 2588/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi O. B. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r. O. B. (Strona, Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że sprawa ze skargi Strony z dnia 16 czerwca 2021 r. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, została zarejestrowana pod sygnaturą I SAB/Wr 2020/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Strona wniosła dwie skargi (tj. z dnia 16 czerwca 2021 r. i 16 sierpnia 2021 r.) dotyczące tej samej sprawy tj. bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w sentencji. Na marginesie wskazać należy, że strona skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi z dnia 24 sierpnia 2021 r. Należy podkreślić, że cofnięcie skargi może dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona. Cofnięcie skargi możliwe jest zatem wyłącznie w sytuacji, w której postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca z uwagi na stwierdzenie przez Sąd przesłanki wskazanej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.