I SAB/Wr 2617/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik -Ogińska, sędzia WSA Dagmara Stankiewicz -Rajchman, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2022 r sprawy ze skargi E. A. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości. Postępowanie przed organem. Przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Organ, Wojewoda) w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę obywatelowi T. E. A. (dalej: Skarżący, Strona). Z akt sprawy wynika, że w dniu 09 lipca 2019 r. do organu wpłynął złożony pocztą wniosek Skarżącego z o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP wraz ze stosownymi dokumentami. W dniu 24 lutego 2020 r. do tut. Urzędu wpłynęło złożone przez Stronę na podstawie art. 37 k.p.a. ponaglenie, które pismem z dnia 26 czerwca 2020 r. zostało przekazane wraz z odpisami akt sprawy, zgodnie z właściwością, do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Pismem z dnia 10 czerwca 2020 r. (data wpływu: 15 czerwca 2020 r.) Strona wniosła za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego. Pismem z dnia 26 czerwca 2020 r. organ wezwał Stronę do osobistego stawiennictwa w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim, przedstawienia ważnego dokumentu podróży, uzupełnienia formularza przedmiotowego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz o dostarczenie 4 kolorowych fotografii. Jednocześnie Strona została poinformowana, iż nieuzupełnienie ww. braków formalnych podania w wyznaczonym w piśmie terminie skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało skierowane do Strony na wskazany adres do korespondencji: ul. [...], [...] W. W dniu 22 lipca 2020 Skarżący stawił się w siedzibie organu i złożył odciski palców. Strona nie uzupełniła materiału dowodowego w postaci uzupełnienia przedmiotowego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz nie dołączyła 4 kolorowych aktualnych fotografii. Wyrokiem z dnia 23 września 2020 r sygn. Akt III SAB 832/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny 1) stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej; 2) stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) nakazał Wojewodzie Dolnośląskiemu wydanie aktu kończącego postępowanie w sprawie w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wyrok wraz ze stwierdzeniem prawomocności został doręczony organowi w dniu 22 lutego 2021 r. Pismem z dnia 21 lutego 2021 r Strona poinformowała organ o zmianie adresu zamieszkania. Zawiadomieniem z dnia 22 marca 2021 r organ pozostawił wniosek strony bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych. Pismem z dnia 10 sierpnia 2021 r. (data wpływu: 13 sierpnia 2021 r.) Strona wniosła za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. W dniu 26 paźdzernika 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga na bezczynność Wojewody w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Wniesiono o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu sprawy administracyjnej; 2) stwierdzenie, że bezczynność w prowadzeniu sprawy administracyjnej przez organ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 4) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) przyznania skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł, 6 )rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, 7) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej, jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. zawarto przypadek decyzji administracyjnych). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wskazać też trzeba na art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie", zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.). Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. dalej: k.p.a.).W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 [k.p.a.] lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 [k.p.a.]. Opisany powyżej stan faktyczny, wskazuje że skarga na bezczynność i została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Postępowanie zostało zakończone zawiadomieniem z dnia 22 marca 2021 r o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zawiadomienie to należy uznać za prawidłowe. Pomimo prawidłowo doręczonego w dniu 02 lipca 2020 r wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku braki nie zostały w terminie w pełni uzupełnione. Należy wskazać, że zawiadomienie o zmianie adresu zamieszkania nastąpiło dopiero w dniu 2 lutego 2021 r i nie ma wpływu na ocenę prawidłowości doręczania wezwania. Art. 64 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, iż jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zaistniały więc podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, "że również w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wskazano, że: Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Ponieważ w cenie sądu w niniejszej sprawie organ w sposób prawidłowy – choć inny niż wydanie decyzji – sprawę zakończył, należy uznać, że na moment jej wniesienia nie pozostawał bezczynnym. Wobec powyższego, na podstaw art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.