I SAB/Wr 2753/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na skargę powszechną postanawia odrzucić skargę. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na skargę złożoną w trybie art. 234 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) - dalej jako: k.p.a. z 26 kwietnia 2021 r., a skierowaną do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 VIII 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 XI 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 VIII 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy Strona wniosła skargę na bezczynność organu w udzieleniu odpowiedzi na skargę złożoną w trybie art. 234 pkt 1 k.p.a., dotyczącą bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę złożonego 28 października 2020 r. . Zgodnie z art. 234 pkt 1 k.p.a., "w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne: skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu". Oznacza to, że pismo procesowe strony toczącego się postępowania administracyjnego (nazwane skargą) podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, w zależności od jego treści i odpowiednio do stadium postępowania, w którym zostało złożone: albo jako wniosek (np. o wyłączenie organu lub jego pracownika) albo jako środek zaskarżenia (odwołanie, zażalenie) lub jako innego rodzaju pismo procesowe np. jako stanowisko strony w sprawie odnośnie określonych czynności lub toku postępowania. Jeżeli zatem skarga strony dotyczy określonej czynności procesowej organu w toku postępowania, a regulujące je przepisy nie przewidują stosownych środków zaskarżenia takiej czynności, organ winien odnieść się do treści tej skargi w ramach rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie, od którego stronie przysługiwać będzie stosowny środek odwoławczy. Stronie w takim przypadku nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na taką czynność, gdyż wyłącza to art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że kontroli sądowej podlegają również inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, "z wyłączeniem" aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy wymienionych ustaw. Stronie nie przysługuje także skarga na bezczynność w rozpoznaniu skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego, określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Dokonując wykładni art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., należy mieć na względzie, że w oparciu o ten przepis kontrolą są objęte bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących jedynie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków stron, co wyklucza możliwość złożenia skargi do sądu na bezczynność w zakresie rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 234 pkt 1 k.p.a., gdyż ze swej istoty będąca przedmiotem skargi czynność w toku postępowania nie kształtuje uprawnień lub obowiązków stron w powyższym rozumieniu, skoro stanowi jedynie element toczącego się postępowania jurysdykcyjnego, a tym samym nie może mieć miejsca bezczynność organu w zakresie rozpoznania skargi, jeżeli postępowanie to nie uległo jeszcze zakończeniu i nie doszło jeszcze do żadnego rozstrzygnięcia w zakresie praw i obowiązków stron (stronie przysługuje natomiast skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jako takiego po myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Reasumując: art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia skargi złożonej przez stronę w trybie art. 234 pkt 1 k.p.a., w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne (vide: wyrok NSA z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 1261/20 CBOSA orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy wniesioną przez Skarżącego skargę na bezczynność w zakresie udzielenia odpowiedzi na skargę złożoną w trybie art. 234 pkt 1 k.p.a. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania tej skargi (brak kognicji sądu w zakresie p.p.s.a.)., o czym orzeczono jak w sentencji.