I SAB/Wr 3/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 4 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta W. w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2018 r. postanawia: odrzucić skargę. Skarżący J. P., po wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r. (sprawa o sygn. akt I SA/Wr 888/19), w złożonym w tej sprawie piśmie z 25 lutego 2020 r. wystąpił m.in. o rozpatrzenie sprawy również w kontekście przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez Prezydenta Miasta W.. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 5 marca 2020 r., skargę J. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta W. w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r. wyodrębniono ze sprawy o sygn. akt I SA/Wr 888/19 i zarejestrowano pod sygn. akt I SAB/Wr 3/20. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 6 marca 2020 r., pismem z 13 marca 2020 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu ponaglenia zgodnie z treścią art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz o podanie numeru PESEL stosownie do treści art. 46 § 2 p.p.s.a. W wezwaniu zakreślono siedmiodniowy termin na jego wykonanie pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 17 marca 2020 r. Odpowiadając na to wezwanie, w piśmie z 25 marca 2020 r. Skarżący nie przedstawił dowodu złożenia ponaglenia, wyjaśnił natomiast, że w obecnej sytuacji epidemicznej nie ma możliwości wglądu w akta prowadzonego postępowania administracyjnego, a także przebywa na zwolnieniu lekarskim i nie jest w stanie precyzyjnie podać szczegółów dowodów co do np. dat, ale postępowanie administracyjne co do ustalenia podatku do nieruchomości zostało wszczęte na jego wniosek z 14 lipca 2015 r. Ponadto Skarżący podał numer PESEL. W odpowiedzi na skargę (pismo z 2 kwietnia 2020 r.), Prezydent Miasta W. wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej, bowiem Skarżący nie wystąpił z ponagleniem, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W niniejszej sprawie, Skarżący przedmiotem skargi uczynił przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta W. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2018 r. Tego rodzaju skarga jest, stosownie do art. 3 § 1 pkt 8 p.p.s.a., skargą odrębną od skargi na decyzję administracyjną. W związku z tym, podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy, którą Sąd rozważał w pierwszej kolejności, było zagadnienie związane z wymogiem wyczerpania innego niż w odniesieniu do skargi na decyzję administracyjną, środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Wyczerpaniem środków zaskarżenia w odniesieniu do skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, jest wniesienie ponaglenia. Stanowi o tym przepis art. art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych uregulowań wynika generalna zasada subsydiarności tego rodzaju skargi, jej wniesienie wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, tj. ponaglenia. W niniejszej sprawie, skarżona przewlekłość dotyczy postępowania podatkowego (w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości), a zatem warunkiem dla uruchomienia sądowej kontroli takiego działania organu, było - w rozumieniu art. 53 § 2b p.p.s.a. - wniesienie przez Skarżącego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.). Zgodnie z treścią tego przepisu, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. W sprawie, organem takim w odniesieniu do Prezydenta Miasta W., jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby Skarżący spełnił omawiany warunek. Tę okoliczność faktyczną potwierdza nieprzedłożenie przez Skarżącego na wezwanie Sądu z 13 marca 2020 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi, dowodu złożenia rzeczonego ponaglenia oraz zawartość akt sprawy przekazanych przez Prezydenta Miasta W.. Odnosząc się natomiast do twierdzeń Skarżącego, zawartych w odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu, stwierdzić należy, że dowodem wniesienia ponaglenia nie jest dowód w postaci podania daty spełnienia tego warunku, lecz jest nim pocztowy dowód nadania ponaglenia wraz z jego odpisem lub odpis ponaglenia złożony w siedzibie organu. Takim zaś dowodem winien dysponować Skarżący, co oznacza, że wykonanie wezwania Sądu, nie wymagało wglądu w administracyjne akta sprawy, z których zresztą nie wynika, aby ponaglenie zostało złożone. Brak wniesienia wymaganego ponaglenia zaakcentował także Prezydent Miasta w W. w odpowiedzi na skargę. Mając na uwadze tak ukształtowane okoliczności sprawy stwierdzić zatem należało, że Skarżący nie poprzedził przedmiotowej skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta W., ponagleniem skierowanym do organu wyższego stopnia. W konsekwencji, nie zostały w sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.