I SAB/Wr 3/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędziowie sędzia WSA Marta Semiczek, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze w przedmiocie postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę w całości. A. P. (dalej: Strona, Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji) w przedmiocie postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. Wskazana skarga została zatytułowana jako skarga na bezczynność organu w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, z dnia 16 maja 2023 r. (sygn. akt I SA/Wr 501/22). Skarżący wniósł o stwierdzenie przez Sąd bezczynności organu i niezałatwienie w terminie sprawy, o zobowiązanie SKO do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w kwocie 10.000 złotych. Zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 8 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (dalej: "KPA"), art. 12 par. 1 KPA, art. 35 par. 1 i 3 KPA, art. 36 par. 1 KPA i art. 37 par. 5 KPA poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. pozostawanie w bezczynności. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ II instancji powinien załatwić niniejszą sprawę dnia 6 sierpnia 2024 r., tymczasem oczekuje rozstrzygnięcia już ponad 6 miesięcy. Ponaglenie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, a SKO nadal nie wydało rozstrzygnięcia w sprawie. Przy skardze przedłożono odpis dokumentu ponaglenia, którym to wezwał SKO do niezwłocznego załatwienia sprawy administracyjnej, tj. wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, z dnia 16 maja 2023 r. (sygn. akt I SA/Wr 501/22), wskazując że sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 KPA i art. 36 par. 1 KPA, ani w terminie przewidzianym w przepisach szczególnych. W niniejszej sprawie, według Skarżącego, SKO mogło wydać rozstrzygnięcie we wcześniejszym terminie, gdyż kilkukrotnie dzwonił do organu, upominając się o wydanie decyzji w sprawie. Stwierdził, że SKO nie zastosowało się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego w dniu 16 maja 2023 r. w terminie ustawowym określonym wart. 35 § 3 KPA, ani w art. 36 KPA. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Kolegium wskazało, że w przywołanym przez Skarżącego wyroku z dnia 16 maja 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 501/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił nie tylko zaskarżoną przez Stronę decyzję z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr SKO/41/P-27/2022, lecz również utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Węgliniec (dalej: Burmistrz Miasta i Gminy, organ I instancji) z dnia 8 grudnia 2021 r. o nr Fn.3120.1.2.98.2021, ustalającą Skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2017 r. Po uprawomocnieniu się rzeczonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił Kolegium materiały w tej sprawie, po czym zostały one w dniu 6 października 2023 r. przesłane do Burmistrza Gminy i Miasta w celu dalszego prowadzenia postępowania podatkowego w sprawie. Organ II instancji wskazał, że w chwili obecnej sprawa w przedmiocie ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego za 2017 r. rozpatrywana jest przez Burmistrza Gminy i Miasta, jako organu pierwszej instancji, nie zaś przez Kolegium, które jest organem wyższego stopnia w stosunku do wskazanego organu podatkowego. Przed Kolegium nie zawisła dotychczas instancyjna sprawa, wynikła z ponownego ustalenia Skarżącemu wymiaru podatku od nieruchomości za wskazany okres czasu. Jednocześnie SKO poinformowało, że o braku bezczynności przy wykonaniu powyższego wyroku sądowego poinformowano Skarżącego w skierowanym do niego piśmie z dnia 17 stycznia 2024 r., stanowiącym odpowiedź na złożone uprzednio ponaglenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (w pkt. 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. zawarto przypadek decyzji administracyjnych). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie. Dodatkowym argumentem przemawiąjącym za rozpoznaniem skargi w tym trybie był wniosek zarówno samego Skarżącego zawarty w skardze, jaki i organu zawarty w treści odpowiedzi na skargę. Z treści art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Poza tym sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd nie mógł skargi uwzględnić, a tym samym wymierzyć grzywny, o którą wnosił Skarżący. W piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu lub przewlekłością postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Wobec powyższego, aby móc skutecznie zarzucić organowi bezczynność, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy na organie ciążył wynikający z przepisów prawa obowiązek podjęcia w postępowaniu stosownego rozstrzygnięcia – w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2017 r., a dopiero później rozważyć, czy obowiązku tego w nakazanym prawem terminie organ nie wypełnił. W rozpoznawanej sprawie, wnosząc skargę z 9 stycznia 2024 r. Skarżący podał, że jej przedmiotem jest bezczynność SKO polegająca na niewykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2023 r. (sygn. akt I SA/Wr 501/22), co w dalszym jej rozwinięciu polegało na braku wydania decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za 2017 r. Przypomnieć należy, że w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny ww. wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zatem sprawa wróciła do stadium postępowania przed organem I instancji. Sąd w dniu 22 września 2023 r., doręczając opis prawomocnego wyroku do SKO, jednocześnie zwrócił akta administracyjne do sprawy (1 skoroszyt). Akta wpłynęły do organu II instancji w dniu 26 września 2023 r. i zgodnie z brzmieniem sentencji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zostały przekazane do organu I instancji przy piśmie z dnia 6 października 2023 r. (vide: k. 24 akt sądowych). Zatem to organ I instancji – Burmistrz Miasta i Gminy obowiązany jest do prowadzenia i zakończenia postępowania podatkowego poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia. W okolicznościach sprawy to nie na SKO ciążył prawny obowiązek podjęcia rozstrzygnięcia, tylko na organie I instancji. Zatem SKO nie można postawić zarzutu bezczynności polegającej na niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2017 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.