I SAB/Wr 4/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: Starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi A w P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od lipca do listopada 2014 r. oraz wrzesień 2014 r.: oddala skargę w całości. A Sp. z o.o. (dalej: Strona skarżąca, Spółka) złożyła 21 maja 2019 r. skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej DIAS, Organ II instancji, Organ odwoławczy) w postępowaniu odwoławczym toczącym się w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika S. Urzędu Celno-Skarbowego z [...] czerwca 2018 r. nr [...] , wydanej w przedmiocie rozliczenia przez Spółkę podatku od towarów i usług za okres od lipca do listopada 2014 r. oraz za wrzesień 2014 r. (kwota do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Strona skarżąca wskazała, że: Organ II instancji otrzymał akta sprawy wraz z odwołaniem 10 lipca 2018 r., do dnia sporządzenia skargi upłynęło 311 dni, a DIAS nie wykonuje żadnych działań związanych z postępowaniem odwoławczym, poza wydaniem postanowień o wyznaczaniu kolejnych terminów załatwienia sprawy - wskazując w nich głównie jako powód wydłużenia postępowania konieczność dalszej analizy obszernego materiału dowodowego. Spółka podniosła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż strona postępowania winna mieć możliwość weryfikacji przesłanek, które skutkują wyznaczeniem nowego terminu załatwienia sprawy, a wydane w sprawie Strony skarżącej postanowienia zawierają przyczyny, które nie zostały powiązane z konkretnymi sytuacjami w przedmiotowej sprawie. Dalej wskazano, że bierne zachowanie DIAS powoduje ograniczenie prawa Spółki do obrony – Strona skarżąca nie ma możliwości podjęcia działań procesowych celem odparcia argumentów Organu II instancji. Zwrócono uwagę, iż możliwość wydłużenia przez organ terminu załatwienia sprawy ponad przewidziany art. 139 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, zastrzeżona jest jedynie dla spraw wyjątkowo czasochłonnych, gdy postępowanie dowodowe okaże się znacząco rozbudowane - wtedy organ wyznaczając nowy termin zapewnia sobie dodatkowy czas na rzetelne i dogłębne wyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych sprawy. W rozpatrywanej zaś sprawie zdaniem Spółki DIAS instrumentalnie wykorzystał postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, nie podejmując działań, które miałyby przybliżać do zakończenie postępowania. Sytuacja pozostawania postępowania wobec Spółki w toku może w sposób jednoznaczny wpływać na Jej kondycję finansową. Brak wykonywania przez DIAS czynności w celu zakończenia postępowania, nie dołączanie żadnych dokumentów do akt sprawy, a więc uznanie przez Organ odwoławczy sprawy za wyjaśnioną, a materiał dowodowy za kompletny - jednak bardzo obszerny, powoduje zdaniem Strony skarżącej konieczność zdyscyplinowania Organu II instancji. W związku z treścią skargi zarzucając rażącą bezczynność prowadzonego postępowania odwoławczego, a przez to obrazę art. 125 § 1 i art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej Spółka wniosła o: – stwierdzenie, że w postępowaniu odwoławczym, którego dotyczy skarga - do daty jej wniesienia, wystąpiła bezczynność naruszająca prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, – stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, – zobowiązanie DIAS do zakończenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia w wyznaczonym przez Sąd terminie, – przeprowadzenie rozprawy, – zasądzenie od Organu II instancji kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa według norm zawartych w przepisach. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. W piśmie tym wskazał, na czterokrotne wydanie na mocy art. 140 Ordynacji podatkowej postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy: [...] .08.2018, [...] .12.2018, [...] .03.2019 i [...].05.2019. Organ II instancji podał, że ponaglenie wystosowane przez Spółkę zostało uznane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej za nieuzasadnione. DIAS zwrócił uwagę, że materiał dowodowy liczy 36 segregatorów, decyzja organu I instancji 210 stron, a sprawa związana jest z koniecznością weryfikacji 670 transakcji zakupu od bezpośrednich dostawców, 248 transakcji zakupu usług transportowych, 990 transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i 45 zeznań świadków. Organ II instancji wskazał, że postępowanie dotyczy działań, które organ I instancji zakwalifikował jako udział w karuzelowym obrocie olejem rzepakowym na dużą skalę. Podniósł, że nie można dawać prymatu zasadzie szybkości postępowania kosztem wnikliwego działania organu i rzetelnego załatwienia sprawy. Nadmienił, że w rozpatrywanej sprawie wymaga rozważenia kwestia świadomego uczestnictwa Strony skarżącej w oszustwie podatkowym, a kwestia ta kształtowana jest przez orzecznictwo TSUE i sądów administracyjnych. DIAS zwrócił również uwagę na okoliczność złożenia już po wniesieniu skargi na bezczynność, pisma procesowego przez Stronę skarżącą, w którym zawarto wnioski o włączenie w poczet materiału dowodowego opinii prawno-podatkowej oraz o wystąpienie do organu prokuratury celem pozyskania dodatkowego dowodu. Organ odwoławczy uznał, za nieuzasadnione zarzuty Strony skarżącej o braku możliwości podjęcia przez Nią działań procesowych celem odparcia argumentów organu, skoro skarżąca Spółka miała cały czas prawo wglądu w akta i ustosunkowania się do materiału dowodowego, a także mogła przedkładać dowody i składać wnioski dowodowe i z praw tych korzystała. Przy piśmie procesowym DIAS z 13 września 2019 r. nadesłana została decyzja Organu II instancji kończąca postępowanie, którego dotyczy skarga Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej jako: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w przedmiocie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z kolei po myśli art. 134 § 1 tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w każdym przypadku bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi. Przepisy art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. określają, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, wniesienie skargi należy poprzedzić ponagleniem do organu podatkowego wyższego stopnia na podstawie art. 141 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 900 ze zm.) – dalej jako o.p. Skargę taką można wnieść w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia, ponieważ terminy do wniesienia skargi przewidziane w art. 53 p.p.s.a. nie dotyczą skargi na bezczynność. Jak wynika z akt sprawy Spółka pismem z 8 kwietnia 2019 r. złożyła ponaglenie w związku z bezczynnością DIAS w postepowaniu odwoławczym w przedmiocie rzetelności rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy lipiec- listopad 2014 oraz wrzesień 2014 r., zatem tryb przedsądowy został wyczerpany. Stąd w ocenie Sądu wymóg formalny skargi został zachowany. Skarga zasługuje na oddalenie. Z zestawienie okoliczności wynikających z akt administracyjnych oraz twierdzeń stron wynika następująca sekwencja zdarzeń, odnosząca się do postępowania odwoławczego w przedmiocie rozliczenia przez Stronę skarżącą podatku do towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2014 r. oraz wrzesień 2014 r. (kwota do zapłaty w oparciu o art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług) zainicjowanego wniesieniem odwołania od decyzji Naczelnika S. Urzędu Celno- Skarbowego w K. z [...] czerwca 2018 r. nr [...]: 1) 10 lipca 2018 r. - wpływ odwołania wraz z aktami do DIAS, 2) [...] sierpnia 2018 r. - postanowienie Organu II instancji o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z art. 139 § 3 op. i wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy z uzasadnieniem analizy obszernego materiału dowodowego, 3) 20 września 2018 r. - wpływ pisma procesowe Strony skarżącej z 14 września 2018 r. nawiązującego do wniesionego odwołania, 4) [...] grudnia 2018 r. - postanowienie Organu II instancji o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z art. 139 § 3 op. i wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy z uzasadnieniem analizy akt sprawy, obszerności materiału dowodowego, konieczności przeanalizowania dużej liczby transakcji, 5) [...] marca 2018 r. - postanowienie Organu II instancji o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z art. 139 § 3 op. i wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy z uzasadnieniem: analizy akt sprawy, obszerności materiału dowodowego, konieczności przeanalizowania dużej liczby transakcji, 6) 3 kwietnia 2019 r. - zapoznanie się Strony skarżącej z aktami sprawy, 7) 8 kwietnia 2019 r. - pismo – ponaglenie Strony skarżącej, 8) [...] maja 2019 r. - postanowienie Organu II instancji o wyznaczeniu Spółce w oparciu o art. 200 o.p. 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego, 9) [...] maja 2019 r. - postanowienie Organu II instancji o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z art. 139 § 3 o.p. i wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy z uzasadnieniem: obszerny materiał dowodowy, złożony charakter sprawy, konieczność zapewnienia Spółce czynnego udziału w postępowaniu (art. 200 o.p.), 10) 21 maja 2019 r. - skarga na bezczynność DIAS, 11) 23 maja 2019 r. - zapoznanie się Strony skarżącej z aktami sprawy, 12) 28 maja 2019 r. - pismo Strony skarżącej w sprawie zebranego materiału dowodowego, 13) 6 czerwca 2019 r. - pismo Strony skarżącej nawiązujące do odwołania i zawierające wnioski dowodowe, 14) [...] czerwca 2019 r. - postanowienie o włączeniu dowodu w postaci protokołu przesłuchania świadka. 15) [...] sierpnia 2019 r. - decyzja DIAS nr [...] kończąca postępowanie odwoławcze objęte skargą na bezczynność. W zakresie otoczenia prawnego odnieść należy się do przepisów dotyczących ram czasowych postępowania, podatkowego w II instancji. I tak terminy załatwiania spraw w postępowaniu podatkowym reguluje art. 139 o.p., a zgodnie, z jego § 3: "Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy." W przypadku niedotrzymania ww. terminu organ odwoławczy ma obowiązek zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy – niezależnie, czy przyczyny niedotrzymania terminu leżą po stronie organu, czy też nie (art. 140 § 1 – 2 o.p.). W trakcie zaś trwania postępowania organ winien respektować zarówno zasadę szybkości jak i wnikliwości postępowania, które zostały zawarte w art. 125 § 1 o.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie (§ 2). Przepisy p.p.s.a. ani o.p. nie definiują stanu bezczynności organu podatkowego. W orzecznictwie sądowym istnieje pogląd, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 7 marca 2019 r. o sygn. akt I OSK 891/18 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie CBOSA). Mając powyższe na uwadze i w oparciu o analizę art. 139, art. 140 oraz art. 125 o.p. za stan bezczynności organu podatkowego - tu Organu II instancji - Sąd uznaje sytuację, gdy z nieuzasadnionej przyczyny organ nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 139 oraz nie dopełni aktu staranności, o którym mowa w art. 140 o.p., jakim jest zawiadomienie strony o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie, wraz z wyjaśnieniem przyczyn niedotrzymania terminu i równoczesnym wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Przy czym Sąd podkreśla, że samo formalne wypełnienie obowiązku z art. 140 o.p. automatycznie nie przesądza o braku bezczynności, bowiem tak jak zresztą wskazuje w skardze Strona skarżąca koniecznym jest poznanie i ocena przyczyn, które legły u podstaw wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Istotne są zatem okoliczności konkretnego przypadku, konkretnej sprawy – postępowania, w której nie dochowano terminu jej załatwienia. Przechodząc zaś do realiów sprawy Spółki zdaniem Sądu nie ma uzasadnionych podstaw, by stwierdzić, że DIAS pozostawał w bezczynności rozpatrując w drugiej instancji sprawę rozliczenia przez Spółkę podatku od towarów i usług za miesiące lipiec – listopad 2014 r. oraz wrzesień 2014 r. (art. 108 ustawy o podatku do towarów i usług). Takie stanowisko Sądu zajęte w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność Organu II instancji wynika z podanych niżej okoliczności. Po pierwsze zarzut bezczynności dotyczy postępowania przed organem II instancji – postępowania drugoinstancyjnego, tym samym wskazać należy, że Organ II instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego (czynności w tym zakresie) – może ponownie rozpatrując sprawę oprzeć się na materiale dowodowym zgromadzonym w I instancji. Ewentualne prowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy (bezpośrednio lub zlecając organowi pierwszoinstancyjnemu) jest ograniczone treścią art. 229 i art. 233 § 2 o.p., z których to przepisów wynika, iż celem postępowania dowodowego w drugiej instancji może być jedynie uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie. Postępowanie to nie może zaś przyjąć rozmiarów postępowania w znacznej części, a tym bardziej postepowanie dowodowe nie może zostać przeprowadzone na etapie drugiej instancji w całości. Równocześnie podjęcie decyzji przez organ drugiej instancji o konieczności (lub jej braku) uzupełnienia dowodów, musi zapaść dopiero po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Tym samym nie można wymagać, aby DIAS podejmował czynności dowodowe bez przeanalizowania tego, co już zostało zebrane staraniem organu prowadzącego postępowanie w pierwszej instancji. Równocześnie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 127 o.p.) organ odwoławczy nie może ograniczyć się do analizy wniesionego odwołania, lecz obowiązany jest rozpatrzyć sprawę jeszcze raz w całości. Z powyższego wynika, że organ rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania nie ma obowiązku gromadzenia dowodów i może oprzeć się na tym, co zgromadził organ I instancji jeśli uzna, iż materiał dowodowy odpowiada zasadzie prawdy obiektywnej z art. 122 o.p. (stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony). W realiach rozpatrywanej sprawy za brakiem bezczynności DIAS przemawia wskazywana obszerność materiału dowodowego (i obszerności tej Strona skarżąca nie kwestionuje), który liczy 36 segregatorów; skomplikowany charakter sprawy (tu również trudno postawić tezę przeciwna) - obejmuje kwestie związane z zaistnieniem oszustwa karuzelowego, weryfikację 670 transakcji zakupu od bezpośrednich dostawców, 248 transakcji zakupu usług transportowych, 990 transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, 45 zeznań świadków oraz obszerność stanowiska organu I instancji – decyzja liczy 210 stron. W przypadku tzw. "karuzeli podatkowej", aby ustalić rzeczywisty charakter transakcji niezbędna jest zaś weryfikacja nie tylko podatnika, jego kontrahentów, ale również dalszych kontrahentów występujących w łańcuchu dostaw i innych podmiotów np.: przewoźników, dostawców i ich dostawców. Tak szeroka analiza pozwoli na zajęcie stanowiska, czy istotnie w rzeczywistości "karuzela podatkowa" wystąpi, czy też należy ją wykluczyć. Sąd przy tym zaznacza, że w kontroli sądowoadministracyjnej skargi na bezczynność, kwestia czy Strona skarżąca w ogóle brała udział w takim mechanizmie karuzeli podatkowej nie mogła i nie jest przedmiotem analizy. Z przedstawionym zakresem przedmiotu postępowania oraz zakresem materiału dowodowego koresponduje wskazywana w postanowieniach, wydanych na podstawie art. 140 o.p. przyczyna nie zakończenia postępowania odwoławczego w terminie – nie można go zakończyć przy tak skomplikowanym przedmiocie oraz obszernym materiale dowodowym. W kwestii uzasadnienia postanowień o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania, jakkolwiek mogą wydawać się one lakoniczne, to jednak zawierają jednoznaczną przyczynę przedłużającego się postępowania, związaną z obszernością materiału dowodowego i koniecznością analizy skomplikowanego przedmiotu sprawy. Tym samym Sąd uznaje, że niezałatwienie sprawy dotyczącej rozliczeń podatkowych Spółki (niezakończenie postępowania odwoławczego) przez DIAS w terminie z art. 139 o.p., nie może być kwalifikowane jako bezczynność. Nie można również z góry przyjąć jakiegoś uniwersalnego terminu na załatwienie konkretnej sprawy, co zdaniem Sądu ustawodawca wziął pod uwagę przewidując w art. 140 o.p. możliwość przedłużenia ram czasowych postępowania, określonych w art. 139 o.p. - wiążących, co do zasady organy podatkowe. Zdaniem Sądu nie można dawać prymatu zasadzie szybkości postępowania kosztem wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a do każdej sprawy należy podchodzić indywidualnie. Równocześnie Sąd nie podziela stanowiska Spółki, iż przez to, że rozpatrzenie sprawy trwało tak długo, to Strona skarżąca została pozbawiona prawa do odniesienia się względem argumentacji organu. Tu zauważyć należy, że argumentacja organu I instancji została wyrażona w stosownej decyzji zakwestionowanej odwołaniem zawierającym odniesienie się do tejże argumentacji. Strona skarżąca korzystała również z prawa do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym czego przejawem było: przeglądanie przez Nią akt w dniach 3 kwietnia 2019 r., 23 maja 2019 r., składane przez Spółkę pisma w sprawie: z 20 września 2018 r., z 28 maja 2019 r. (po złożeniu skargi na bezczynność), z 6 czerwca 2019 r. (z wnioskami dowodowymi – protokół przesłuchania świadka L. J., opinii prawno-podatkowej; po złożeniu skargi na bezczynność). Ponadto jak wynika z treści nadesłanej przez DIAS kopii decyzji, kończącej postępowanie objęte skargą, Organ II instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe włączając w poczet materiału dowodowego dowody, których Spółkę zażądała pismem z 6 czerwca 2019 r: "Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. UNP: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W., włączył do akt niniejszej sprawy protokół przesłuchania świadka L. J. (...). Organ uwzględnił również jako dowód w sprawie przesłany przez Stronę dokument pn. "Opinia prawno-podatkowa w sprawie zachowania należytej staranności" ..." (str. 10 decyzji) Dodatkowo Sąd wskazuje, iż niniejsze stanowisko, co do skargi na bezczynność Spółki ma wsparcie w orzeczeniach sądów administracyjnych obu instancji dotyczących składanych przez Stronę skarżącą na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego skarg na przewlekłości prowadzonego postępowania (2 takie skargi – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: I FSK 2138/16 z 12.12.2017, I FSK 2120/18 z 23.02.2019) i bezczynność (wyrok o sygn. akt I FSK 435/16 z 12.12.2017). W wyrokach tych Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielając stanowiska Strony skarżącej o przewlekłości postępowania organu I instancji, czy też jego bezczynności podniósł m.in. zakres postępowania celem ustalenia stanu faktycznego, które obejmuje nie tylko transakcje i dokumenty Spółki, ale również kontrahentów występujących w łańcuchu transakcji i innych podmiotów w tym przewoźników dostawców i ich dostawców. Wzmacnia to zdaniem Sądu argumentację DIAS w niniejszym postępowaniu o konieczności i czasochłonności analizy materiału dowodowego, która to analiza jest równie niezbędna na etapie postępowania w drugiej instancji, jako gwarancja dwukrotne rozpoznanie sprawy w całości i od początku. Z przytoczonych względów mając na uwadze obszerność materiału dowodowego i decyzji pierwszoinstancyjnej, przedmiot sprawy, fakt wydania i treść postanowień o przedłużeniu postępowania przez Organ II instancji, Sąd uznając skargę na bezczynność DIAS za niezasadną oddalił ją stosownie do treści art. 151 p.p.s.a.