I SAB/Wr 4/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2024 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Z akt sprawy wynika, że decyzją z 23 października 2024 r., nr SKO 4000.369.2024 organ rozpatrzył odwołanie skarżącej z 25 września 2024 r. od decyzji Burmistrza Gminy M. z 9 września 2024 r., nr RPO.3120.5.2.2024 określającej skarżącej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2024 w kwocie 6.778 zł. Decyzja zgodnie z art. 151 ustawy Ordynacja podatkowa została wyekspediowana na adres skarżącej ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym i po dwukrotnym awizowaniu została uznana za doręczoną 3 grudnia 2024 r. 19 grudnia 2024 r. skarżąca spółka nadała do tut. Sądu skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania ww. odwołania z 25 września 2024r. od decyzji Burmistrza z 9 września 2024 r. Pismami z 30 stycznia i 13 lutego 2025 r. omyłkowo wezwano skarżącą do przedłożenia ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Ww. skarga strony z 18 grudnia 2024 r., nadana 19 grudnia 2024 r., podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W niniejszej sprawie adekwatne są wyjaśnienia udzielone już skarżącej w uzasadnieniu postanowienia z 2 grudnia 2024 r., sygn. akt I SAB/Wr 12/24, którym odrzucono skargę strony na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania odwołania, wniesioną już po wydaniu decyzji, którą rozpoznano odwołanie (decyzja kasacyjna w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2024 r.). Sąd wskazuje, że w sprawie wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracyjne, już po zakończeniu postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podjął dwie uchwały, uznając w nich, że skargi takie są niedopuszczalne. W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 przesądził, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W kolejnej uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W sprawie, decyzja kończąca postępowanie administracyjne została wydana 23 października 2024 r. i doręczona w drodze tzw. prawnej fikcji doręczenia 3 grudnia 2024 r. Strona wnosząc do tut. Sądu skargę na przewlekłość organu 19 grudnia 2024 r., dokonała tej czynności już po zakończeniu przez organ podatkowy prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej. Skarga ta zatem zgodnie z ww. uchwałą sygn. II OPS 5/19 jest niedopuszczalna. Przy czym istotne jest, że decyzja kończąca postępowanie została stronie doręczona przed wniesieniem skargi. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 26 lutego 2025 r., sygn. SK 100/22, LEX 3833612 orzekł bowiem, że "art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), rozumiany w ten sposób, że uniemożliwia rozpoznanie merytoryczne przez sąd administracyjny skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji lub innego przewidzianego prawem rozstrzygnięcia, mimo że skarga na bezczynność została wniesiona zanim stronie doręczono decyzję lub inne rozstrzygnięcie, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W istotnym w niniejszej sprawie zakresie, zgodności przepisu z Konstytucją w ww. wyroku zatem nie zakwestionowano. W zakresie sygnalizowanego w skardze niedoręczania przez organy podatkowe pism na adres korespondencyjny podany przez stronę, Sąd przypomina wyjaśnienia prawne udzielone stronie w postanowieniu z 2 grudnia 2024 r., sygn. akt I SAB/Wr 12/24, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wskazania przez osobę prawną adresu korespondencyjnego (por. np. wyrok NSA 13 marca 2024 r., sygn. akt III FSK 852/23, LEX nr 3746046). Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) i art. art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I i II sentencji postanowienia. Na marginesie Sąd wyjaśnia, iż pismami z 30 stycznia i 13 lutego 2025 r. skarżącą wezwano do przedłożenia ponaglenia omyłkowo. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jednak w przypadku zarzutu uchybienia terminu do rozpoznania środka zaskarżenia przez samorządowe kolegium odwoławcze, środek prawny z art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w postaci ponaglenia do organu podatkowego wyższego stopnia nie przysługuje. Samorządowe kolegia odwoławcze nie mają bowiem w postępowaniu podatkowym organu wyższego stopnia. Skarga do Sądu na bezczynność lub przewlekłość samorządowego kolegium odwoławczego w takim wypadku nie powinna być poprzedzana ponagleniem.