I SAB/Wr 469/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Marta Semiczek, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2021 r. przy udziale W. Sp. z o.o. z siedzibą w J. obecnie B. sprawy ze skargi Y. B. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typ A postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej Y. B. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł (sto złotych). W dniu 29 czerwca 2020 r. do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) wpłynął wniosek W. Sp. z o.o. (dalej: Strona) o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla Y. B. W dniu 3 sierpnia 2020 r. do organu wpłynęło ponaglenie z dnia 31 lipca 2020r. złożone przez Y. B., które pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. organ przekazał do organu wyższego stopnia. W dniu 16 listopada 2020 r. wpłynęło do organu ponaglenie złożone przez Y. B. z dnia 12 listopada 2020 r., które pismem z dnia 26 listopada 2020 r. organ przekazał do organu wyższego stopnia. W dniu 2 lutego 2021 r. do organu wpłynęło zawiadomienie z Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii o pozostawieniu ponaglenia Y. B. bez rozpoznania. Y. B. w dniu 9 lutego 2021 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typu A na terytorium Polski. W skardze wniosła o: stwierdzenie bezczynności organu; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wyznaczenie organowi 14 – dniowego terminu do załatwienia sprawy; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalne wysokości określonej w art. 154 p.p.s.a.; przyznanie od organu odszkodowania w wysokości 2.500 zł maksymalnej sumy pieniężnej przewidzianej wart. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W sprawie skarżona jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typu A na terytorium Polski. Zgodnie z treścią art. 88a ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2019 r., poz. 1482) zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Zatem w postępowaniu o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, wnioskujący o wydanie zezwolenia. Oznacza to, że Skarżąca nie może występować w takim postępowaniu w charakterze strony. Posiada ona jedynie interes faktyczny, bowiem mimo zainteresowania rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu, jest natomiast każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej p.p.s.a.). Treść art. 88a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia wprost wyklucza występowanie interesu prawnego po stronie cudzoziemca (tak w wyroku NSA z 8 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1359/20). Mając powyższe na uwadze, legitymację do wniesienia skargi posiada jedynie ten podmiot, który wnioskował o wydanie zezwolenia, nie zaś Skarżąca, której dotyczy zezwolenie. W związku z czym skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało odrzucić jako niedopuszczalną ze względów podmiotowych, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia).