I SAB/Wr 50/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej V. K. od wyroku z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie ze skargi V. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Pismem z 16 grudnia 2020 r. (nadanym w dniu 18 grudnia 2020 r.), V.K. (dalej: Skarżący) wniósł odwołanie (skargę kasacyjną) od wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 listopada 2020 r. (sygn. akt I SAB/Wr 50/20). Skarga kasacyjna została sporządzona przez Skarżącego osobiście i przez Niego podpisana. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Jak wynika z art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub niektórych postanowień kończących postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że sporządza ją sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez osoby wymienione w art. 175 p.p.s.a. ma charakter materialny, a nie formalny, tak więc nie może zostać usunięty (postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. II ONP 1/10, publ. CBOSA). Wniesione przez Skarżącego pismo nie spełnia określonego wyżej wymogu. Nie zostało, bowiem sporządzone i podpisane przez żadną z wyżej wymienionych osób. W konsekwencji skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez Skarżącego – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 178 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w sentencji.