I SAB/Wr 614/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 kwietnia 2022 r. P. D. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda) w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2022 r. udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 21 marca 2024 r. Ww. decyzja Wojewody znajduje się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie, skargę na bezczynność Wojewody w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę Skarżący wniósł w dniu 4 kwietnia 2022 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wojewoda (organ I instancji) wydał w dniu [...] marca 2022 r. decyzję, którą udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji. Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonowały poglądy opowiadające się za dopuszczalnością wniesienia skargi na bezczynność w sprawach, w których na dzień wniesienia skargi postępowanie było zakończone, jednak poglądy te nie były jednolite. Kwestia ta została przesądzona uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 22 czerwca 2020 roku, sygn. akt II OPS 5/19, w której NSA postawił tezę: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Przy czym NSA swoje rozważania koncentrował na sytuacji, gdy w sprawie została wydana decyzja ostateczna. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że zapatrywania zawarte w ww. uchwale NSA znajdują zastosowanie również w sytuacji, gdy w sprawie została wydana decyzja przez organ I instancji, a więc decyzja nieostateczna. Prezentowane stanowisko wynika z oczywistego faktu, że zarzut bezczynności skierowany jest do konkretnego organu niezależnie od tego, czy sprawa toczy się przed organem I czy II instancji. Wydanie zaś decyzji przez organ I instancji kończy postępowanie administracyjne prowadzone przez ten organ. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że skarga na bezczynność zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązana byłaby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Mając zatem na uwadze pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale o sygn. akt II OPS 5/19 stwierdzić należało w rozpoznawanej sprawie, że z uwagi na wniesienie skargi po ustaniu bezczynności Wojewody, zachodzi przeszkoda do jej merytorycznego rozpoznania. Zaistnienie rzeczonej przeszkody powoduje uznanie przedmiotowej skargi na bezczynność Wojewody za niedopuszczalną. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy jest ona niedopuszczalna. Z powyżej przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.