I SAB/Wr 7/03

I SAB/ Wr 7/03 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1993 oddala skargę. Wyrokiem z dnia 2.04.2003 r. sygn. akt I S.A./Wr 1840/01, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]nr [...] i poprzedzającą j ą decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]nr [...]. Decyzją z dnia [...]nr [...]zakończyła postępowanie podatkowe wszczęte na wniosek Podatnika z dnia [...]który wpłynął do Urzędu Skarbowego w G. w dniu [...]. Decyzją tą Urząd Skarbowy w G. umorzył postępowanie podatkowe w przedmiocie zwrotu Podatnikowi, nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r. Decyzja Urzędu Skarbowego w G. została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]nr [...]. Na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]Podatnik wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...]nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w swoim wniosku z dnia [...]o zwrot nadpłaty Podatnik powoływał się na zaistnienie nowych, nieznanych mu wcześniej okoliczności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe powinny były zobowiązać podatnika, na podstawie art. 169 ustawy Ordynacja podatkowa, do jednoznacznego sprecyzowania żądania oraz ustalić, czy wniosek podatnika w istocie nie zmierzał do wzruszenia środkami nadzwyczajnymi, funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji wymiarowej. Zdaniem Sądu umorzenie postępowania podatkowego było przedwczesne, ponieważ brak było dostatecznych podstaw do przyjęcia, że wniosek Podatnika dotyczył sprawy tożsamej, już rozstrzygniętej. NSA podkreślił, że organy podatkowe winny ustalić precyzyjnie, czego dotyczyło złożone żądanie i do czego podatnik zmierzał. Pismem z dnia [...]., uzupełnionym pismem z dnia [...], podatnik działając w imieniu swoim i żony, Pani K. K., złożył do Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., wniosek o wykonanie wyroku NSA z dnia 2.04.2003 r. cyt. "w przedmiocie zwrotu przez Urząd Skarbowy w G. nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. w kwocie [...]wraz z odsetkami od dnia ich pobrania". Pismem z dnia [...]nr [...] Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. przesłała do Urzędu Skarbowego w G. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 2.04.2003 r. oraz wniosek Państwa K. i T. K. z dnia [...] o wykonanie ww. wyroku - celem załatwienia zgodnie z właściwością. Pismo Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]wraz z załącznikami (wyrok NSA oraz wniosek podatników), wpłynęło do Urzędu Skarbowego w G. w dniu [...]r. Po otrzymaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Urząd Skarbowy w G. pismem z dnia [...]nr [...]wezwał Pana T. K., na podstawie art. 169 § l ustawy Ordynacja podatkowa, do precyzyjnego określenia żądań zawartych we wniosku z dnia [...] i z dnia [...]., tj. do jednoznacznego wskazania procedury przewidzianej w ustawie Ordynacja podatkowa, uruchomienia której oczekuje ze strony organów podatkowych oraz do wskazania przesłanek uzasadniających zastosowanie tejże procedury. Urząd Skarbowy w G. pouczył Pana T. K., że w przypadku niezastosowania się do wezwania, podanie zostanie pozostawione bez rozpatrzenia. Podatnik skierował do Urzędu Skarbowego w G. pismo z dnia [...], z którego wynika, że w odpowiedzi na wezwanie składa "skargę na bezczynność w sprawie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego". Powyższe pismo zostało przesłane Izby Skarbowej we W. celem załatwienia zgodnie z właściwością. Urząd Skarbowy w G. uznał, że przedmiotowe pismo nie zawiera w swej treści dodatkowych doprecyzowań do złożonych wcześniej wniosków i postanowieniem z dnia [...]nr [...]pozostawił bez rozpatrzenia podanie Podatnika z dnia [...]oraz z dnia [...].-z powodu niezastosowania się do wezwania z dnia [...]. W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze z dnia 05 .06.2003 roku Pan T. K. stawia zarzut organom podatkowym, że zamiast z urzędu niezwłocznie przystąpić do wykonania wyżej wymienionego wyroku i przystąpić do merytorycznego postępowania podatkowego, wszczęły bierne korespondencyjne postępowanie dopiero na jego wniosek z dnia [...]o wykonanie wyroku. Ponadto powołuje się na istnienie dowodów, znanych stronie przeciwnej, które mają istotne znaczenie dla rozliczenia podatku za rok 1993. Treścią skargi Pan K. wnosi o zobowiązanie organów podatkowych do Wykonania wyżej wymienionego wyroku z czynnym Jego udziałem lub bezpośrednie zobowiązanie Urzędu Skarbowego w G. do zwrotu nadpłaty podatku dochodowego w kwocie [...]wraz z ustawowymi odsetkami od dnia pobrania do dnia zapłaty. Odnosząc się do zarzutów skargi strona przeciwna uważa, że skarga jest niezasadna. Izba Skarbowa powołuje się na treść art. 141 § l Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym na nie załatwienie sprawy we właściwym terminy stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Za takie ponaglenie na bezczynność Izba Skarbowa we W. uznała skargę podatnika z dnia [...], wydając w tym przedmiocie postanowienie z dnia [...] nr [...]uznające to ponaglenie za nieuzasadnione. Zarzut bezczynności Izby Skarbowej w przedmiocie "wykonania wyroku" sygn. akt I SA/Wr 1840/01 jest zdaniem Izby pozbawiony zasadności, co wynika z chronologicznego opisu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, w którym ani Urząd Skarbowy w G., ani organ odwoławczy nie uchybił ani procedurze, ani odpowiednim terminom załatwienia sprawy. Podstawy skargi, opartej na przekonaniu podatnika, iż wyrok Sądu, uchylający decyzje w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie żądania zwrotu nadpłaty przesądza o konieczności dokonania tego zwrotu, jak również, że właściwym do wykonania wyroku jest organ, który wydał uchyloną decyzję na szczeblu II instancji w istniejącym stanie faktycznym sprawy i materiale dowodowym udaniem strony przeciwnej nie znajdują uzasadnienia. Biorąc zatem pod uwagę, że w przedmiotowej sprawie nie został jeszcze wyczerpany tok postępowania administracyjnego, w którym dotychczas nie naruszono określonych przepisami prawa terminów procesowych, strona przeciwna uważa, że skarga na jej bezczynność nie jest zasadna, wnioskując o oddalenie przedmiotowej skargi. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego- zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ) Art. 3 § 2 pkt. 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –odpowiadający art. 17 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym -stanowi, iż Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 , który to jednoznacznie określa, w jakich sprawach orzeka Sąd. Są to skargi na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. (wyrok NSA w Warszawie z 22.07.1998 IV SAB 35/98 LEX nr 45154). Skarga na bezczynność może być wniesiona tylko w tych wypadkach, gdy przepis prawa przewiduje działanie organu, a organ pozostaje w zwłoce. Nie jest przy tym zwłoką wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę. Wbrew twierdzeniom skarżącego powoływany przez niego wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 2.04.2003 sygn. akt I S.A./Wr 1840/01 nie zobowiązywał organów skarbowych do wydania decyzji o zwrocie nadpłaty w podatku dochodowym za 1993 a jedynie do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i prawidłowego określenia właściwego przedmiotu postępowania. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie, w konsekwencji czego nie wydał w terminie decyzji, postanowienia lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA w Warszawie z 27.04.1998 IV SAB 66/97 LEX nr 43355 ) Z treści odpowiedzi na skargę, załączonych do niej dokumentów oraz skargi z dnia [...]wynika, że wniosek T. K. w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym za 1993 - został pozostawiony bez rozpoznania postanowieniem Urzędu Skarbowego z dnia [...]nr [...]. Postanowienie to był przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie sygn. akt I Sa/Wr 2355/03. Przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji państwowej w danej sprawie może być tylko bezczynność trwająca w dniu złożenia skargi (wyrok NSA w Warszawie z 7.03.2001 sygn. akt IV SAB 76/00 LEX nr 51224 ) Nie można więc uznać zasadności skargi, jakoby organ pozostawał w zwłoce, bowiem w sprawie tej w dniu wnoszenia skargi organy skarbowe postanowieniem zakończyły postępowanie. W sprawach ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej kontrola Sądu ogranicza się jedynie do sprawdzenia, czy skarga jest dopuszczalna i czy istotnie zostały naruszone przepisy o terminach załatwienia spraw. ( wyrok NSA w Warszawie z 13.02.1998 sygn. akt I SAB 125/97 LEX nr 44544 ). Nie może być więc w tym postępowania przedmiotem badania prawidłowość postanowienia kończącego postępowanie , ani tym bardziej prawidłowość innych rozstrzygnięci administracyjnych. Dlatego bezprzedmiotowe są wywody skarżącego dotyczące okoliczności określenia zobowiązania podatkowego oraz związku skargi na bezczynności z innymi składanymi skargami. Wobec powyższego, ponieważ skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.