I SAB/Wr 7/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie prowadzenia postępowania podatkowego dotyczącego łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia: odrzucić skargę. W wyodrębnionym ze sprawy o sygn. akt I SA/Wr 215/15 piśmie z 12 lutego 2015 r. i dalszych pism z: 9 marca 2015 r., z 2 kwietnia 2015 r., 21 kwietnia 2015 r., 8 listopada 2015 r. i 3 grudnia 2015 r. dnia 10 września 2015 r., skarżąca wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie prowadzenia postępowania podatkowego dotyczącego łącznego zobowiązania pieniężnego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 31 marca 2016 r. o nadesłanie odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. w piśmie z 16 maja 2016 r. wskazało, że nie prowadzi żadnego postępowania w sprawie skarżącej dotyczącego łącznego zobowiązania pieniężnego. Kolegium dodało, że wobec skarżącej prowadziło postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2010 – 2014, które zostało zakończone decyzją kasacyjną z [...] nr [...]. Na decyzję tę skarżąca złożyła skargę, która prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 215/15 została odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić, z uwagi na to, że jest ona niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazania wymaga, że przedmiotem skargi jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie prowadzenia postępowania podatkowego dotyczącego łącznego zobowiązania pieniężnego. Podkreślić jednak należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (indywidualne interpretacje podatkowe). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi zatem wtedy, gdy dany organ zobligowany do prowadzenia postępowania w danej sprawie nie podejmuje w prawnie określonym terminie żadnych czynności lub gdy prowadząc postępowanie po podjęciu konkretnych czynności, nie zakończył go, mimo ustawowego obowiązku, wydaniem stosownego aktu, czy podjęciem czynności, kończących to postępowanie. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...], organ ten nie prowadzi wobec skarżącej żadnego postępowania w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego. Prowadził natomiast postępowanie zakończone decyzją z [...] nr [...], uchylającą decyzję Burmistrza Miasta Z. z [...] wydaną w sprawie z wniosku skarżącej o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2010 – 2014 i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wymieniona decyzja kasacyjna była przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącą do tut. Sądu, jednak skarga ta, prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 215/15 została odrzucona. Mając na uwadze wskazaną powyżej okoliczność faktyczną wyjaśnić należy, że tut. Sąd w ramach przyznanych przez ustawodawcę kompetencji, mógłby oceniać skargę na bezczynność, gdyby przed Kolegium uruchomione zostało postępowanie odwoławcze. Innymi słowy, musiałby istnieć prawidłowo wniesiony środek odwoławczy od aktu organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego. Tymczasem, jak potwierdza wspomniane pismo Kolegium, żadnego postępowania odwoławczego w takiej sprawie, organ ten nie prowadzi. W konsekwencji, tak ukształtowany stan faktyczny niniejszej sprawy prowadzi do oceny, że skarga jest niedopuszczalna, a zatem nie jest możliwe jej merytoryczne rozpoznanie przez Sąd. Skarga ta podlega bowiem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.