I SAB/Wr 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie niezałatwienia skargi na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w formie postanowienia postanawia: odrzucić skargę. A. B., pismem z 12.01.2017 r., złożonym za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej we W. W złożonej skardze skarżący podniósł zarzut bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej we W. odnośnie braku wydania postanowienia w terminie 30 dni od daty złożenia skargi na bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Według skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej pozostaje w bezczynność, ponieważ jego pismo z dnia 2.01.2017 r., w którym "zawiadamia się że uznaje skargę za bezzasadną" nie jest postanowieniem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie tej skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: "k.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przez bezczynność organów administracji należy rozumieć niepodejmowanie przez te organy nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Przedmiotem sądowej kontroli w takim przypadku nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jak wynika z przywołanego powyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. złożenie skargi na bezczynność może dotyczyć wyłącznie przypadków wskazanych w tym artykule w pkt 8 (tym rodzajem skarg należy objąć materialnoprawną bezczynność lub przewlekłość, a zatem wiązać tylko z wydaniem aktu lub czynności materialnoprawnej kształtujących uprawnienia lub obowiązki jednostki) i w pkt 9 (tym rodzajem skarg należy objąć procesową bezczynność lub przewlekłość, a zatem wiązać tylko z aktami lub czynnościami o charakterze ściśle procesowym, których celem podjęcia jest wydanie decyzji lub postanowienia, a w zakresie regulacji w ordynacji podatkowej również aktów lub czynności w procedurze sprawdzającej (dział V ordynacji podatkowej) i procedurze kontroli podatkowej (dział VI ordynacji podatkowej)). Poza ww. przypadkami, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w innych sprawach tylko, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/2004). Z kolei, w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak ustalił Sąd, pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2.01.2017 r., którego dotyczy skarga, a poprzez które - zdaniem skarżącego - organ dopuścił się bezczynności, stanowi odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej na pismo skarżącego z dnia 29.11.2016 r. w przedmiocie nieprawidłowego działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w sprawie zwrotu podatku VAT. Pismem tym Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił skarżącego o nieuwzględnieniu skargi, wskazując m.in., że skarżącemu została przekazana właściwa kwota zwrotu, pomniejszona o żądaną przez Komornika Sądowego wysokość zadłużenia. Ta - niesatysfakcjonująca skarżącego - odpowiedź udzielona została na podstawie art. 237 § 3 k.p.a. i art. 238 § 1 k.p.a., tj. przepisów zawartych w Dziale VIII k.p.a. dotyczącym skarg i wniosków. Wobec powyższego wskazać należy, że skarga wniesiona w trybie przepisów działu VIII k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1636/97, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99). Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną - zawiadomieniem. Reasumując, ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1578/10, Lex nr 737711), zaś w przypadku nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II OSK 2019/10, Lex nr 743368). Ponieważ sposób rozpatrzenia skargi administracyjnej nie należy do przypadków określonych w art. 3 § 2 określonych w pkt 1-4a p.p.s.a., nie jest również dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu w tym przedmiocie na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Niniejsza sprawa nie należy zatem do właściwości sądu administracyjnego. Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.